«Επιχείρηση Νέμεσις Η εξόντωση των υπαίτιων για τη γενοκτονία των Αρμενίων”»– Eric Bogosian (Παπαδόπουλος)

 «Επιχείρηση Νέμεσις Η εξόντωση των υπαίτιων για τη γενοκτονία των Αρμενίων”»– Eric Bogosian (Παπαδόπουλος)

«Επιχείρηση Νέμεσις Η εξόντωση των υπαίτιων για τη γενοκτονία των Αρμενίων”»– Eric Bogosian

1915: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαπράττει μία από τις πιο φρικτές γενοκτονίες του 20ού αιώνα: την εξόντωση 1,5 εκατομμύριου Αρμενίων. Οι υψηλά ιστάμενοι Οθωμανοί υπεύθυνοι αυτής της θηριωδίας δραπετεύουν, και παραμένουν ατιμώρητοι... ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζουν. Μερικά χρόνια αργότερα, μια μυστική ομάδα επιζώντων Αρμενίων οργανώνει την Επιχείρηση Νέμεσις, μια τολμηρή αποστολή εκδίκησης -τιμωρίας, με στόχο την εκτέλεση όσων έφεραν βαριές ευθύνες. Το αποκορύφωμα της Επιχείρησης έρχεται το 1921, όταν ένας νεαρός Αρμένιος ο Σογομόν Τεχλιριάν, σκοτώνει στο Βερολίνο τον Ταλαάτ Πασά, τον αρχιτέκτονα της γενοκτονίας, σε ένα ιστορικό χτύπημα που συγκλόνισε όλον τον κόσμο. Με αριστοτεχνική αφήγηση και μετά από ενδελεχή έρευνα, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει αυτή τη συναρπαστική -κι ελάχιστα γνωστή- σελίδα της ιστορίας. 

Το «Επιχείρηση Νέμεσις» δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για την εκδίκηση μιας ομάδας επιζώντων· είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο για την ανάγκη της δικαιοσύνης, τη δύναμη της μνήμης και την αντοχή απέναντι στη λήθη. Η προσωπική ιστορία του Τελιριάν, η πορεία του από την Τουρκία, στη Ρωσία και τελικά στη Γερμανία, από πρόσφυγας, φυγάς, στρατιώτης, η μετατροπή του σε εκδικητή, όλα περιγράφονται σε βάθος, αναλυτικά. Η προσωπική ιστορία και τα προσωπικά κίνητρα, η μητέρα του Σογομόν, που εμφανίζεται στον ύπνο του, να ζητά εκδίκηση, είναι η ώθηση να πατήσει την σκανδάλη. Στο ενδιάμεσο θα μεσολαβήσει, ένα προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας αλλά και μια ομάδα πρώην αγωνιστών Αρμενίων που θα στρατολογήσουν ανθρώπους σαν τον Τελιριάν, και θα τους στηρίξουν σε Ευρώπη, ΗΠΑ, παντού. Οι Αρμένιοι της διασποράς, θεωρούν ηθική ευθύνη και καθήκοντος, να εκδικηθούν τη γενοκτονία. Οι πρώην αυτονομιστές Αρμένιοι που ήλπισαν ότι οι Νεό Τουρκοι θα φέρουν ισότητα στην νέα Τουρκία, τώρα με όπλο την επιζήσαντα νέα γενιά, επιχειρούν να εκδικηθούν όσους πρωτοστάτησαν στην γενοκτονία των Αρμενίων.

Η παρουσίαση της φράσης των Νέο Τούρκων, ο στυγνός προγραμματισμός της εξόντωσης των Αρμενίων και το μέγεθος της γενοκτονίας αποτελεί μεγάλο τμήμα του βιβλίου. Οδηγεί στην εύλογη απάντηση της εκδίκησης των πρωταίτιων, αφού η δικαιοσύνη, θα τους έχει χάσει από τα ραντάρ της ,καθώς κατέφυγαν πλην εξαιρέσεων στην Ευρώπη για να συνεχίσουν ανενόχλητοι της ζωή τους ελπίζοντας σε μια θέση στη νέα κυβέρνηση του Ατατουρκ.
Εδώ πλέον έρχονται να αναμιχθούν Αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, Αρμένιοι εξόριστοι και αποφασισμένοι επιζησαντες που θα κυνηγήσουν πολλές φορές με λιγοστά στοιχεία τους πρωταίτιους της Γενοκτονίας, σε κάθε άκρη της γης, Γερμανία, Σοβιετική Ένωση ακόμη και στη Κωνσταντινούπολη.

Όμως η ιστορία του Τεχλιριάν, δεν τελειώνει με τη δολοφονία του Ταλαάτ. Επίτηδες μένει στον τόπο του εγκλήματος και συλλαμβάνεται για να οδηγηθεί σε δίκη. Εκεί  με τη βοήθεια των δικηγόρων του και επικαλούμενος αμνησία όταν δεν θέλει να μιλήσει, χρησιμοποιεί το δικαστήριο και τη δημοσιότητα για να φέρει στην επικαιρότητα ,στη διεθνή κοινή γνώμη την Γενοκτονία των Αρμενίων. Η πολιτική αυτή θα ακολουθηθεί για αρκετά χρόνια ακόμα, όσο η ομάδα εκδίκησης των Αρμενίων, έχει κίνητρο αλλά και χρηματοδότες και οι συνθήκες ευνοούν την αφύπνιση της κοινής γνώμης. Η έλευση του 2ου παγκόσμιου πόλεμου, θα αλλάξει τις προτεραιότητες της διεθνούς κοινότητας, αλλά οι Αρμένιοι δεν θα σταματήσουν να ζητούν αναγνώριση των παθών τους και δικαίωση ως σήμερα και εκεί εστιάζει το τρίτο μέρος του βιβλίου. Μια απότομη προσγείωση στο σήμερα και τα γεωπολιτικά παιχνίδια την Αρμενία ως ανεξάρτητο κράτος αλλά και τις μάχες που έδωσε για να δημιουργηθεί και να κρατήσει ζωντανή την ταυτότητα αλλά και τη μνήμη των χαμένων Αρμενίων.

Όταν στην Ελλάδα θρηνούσαμε τους νεκρούς της Μικρασίας, με το κράτος να έχει ξεχάσει τους 42000 αιχμαλώτους στρατιώτες και αξιωματικούς, και τον Στεργιαδη, ύπατο Αρμοστή της Σμύρνης, να ζει στην Γαλλική επαρχία, με έξοδα της Μ. Βρετανίας, κάποιοι Αρμένιοι απέδωσαν δικαιοσύνη για τα δικά τους αδικοχαμένα θύματα. Ένα βιβλίο που αποδεικνύει, ότι υπάρχει δικαιοσύνη, όταν ο απλός πολίτης ξεπερνώντας συνθήκες, συμβάσεις και κρατικούς λειτουργούς που τρέμουν για την καρέκλα τους, αποδίδει δικαιοσύνη. Μια ματιά από την πλευρά των Αρμενίων, που δεν φωνάζει για εκδίκηση, όπως οι πρώτες γενιές αλλά για αναγνώριση και δικαίωση από ακόμη και σήμερα ,συνεχίζει να αρνείται με τα γνωστά αφηγήματα της η Τουρκική πλευρά, με τις ιστορίες που τόσο έντεχνα υπέθαλψε ο Κεμάλ και συνεχίζουν να αναμασούν, δίχως ίχνος ντροπής, οι απόγονοι του Αρμένικού Ολοκαυτώματος.

GREYHAWK -"Warriors of Greyhawk"

 GREYHAWK -"Warriors of Greyhawk"   

GREYHAWK -"Warriors of Greyhawk"   

 GREYHAWK are back with their third studio album, via Cruz Del Sur Music. The 11-track album features new vocalist Anthony Corso and would be a Turkish delight for every friend of US melodic power metal, in the vein of RIOT "Thundersteel-Privilege of power" era, LETHAL, SAVAGE GRACE.

 The well known twin guitar attacks are here, heavy and melodic as ever with their roots deep in the IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST golden era of the 80s.  Jesse Berlin (lead guitar), and Rob Steinway (rhythm guitar) are trading riffs as easy and comfortable as finishing their beer at their local bar. The WISHBONE ASH/THIN LIZZY, melodic approach make their sound even more epic, a sing along party that has as top moment Corso's soulful vocals. High pitched but with melody and depth, he reminds me of the RIOT glory days and still has his own character. The album is fueled by the powerful rhythm section of Darin Wall (bass)and Nate Butler (drums) who create a solid, heavy yet groovy base for the rest of the band to deploy their talents. 

You can find almost everything here from the full in your face power metal paean of "Ascension" the fast and furious, low edge "Endless Race", the epic "Warriors Of Greyhawk", the sci-fi, "Hyperspace" and one for the stand out tracks in my not so humble opinion "Embers Rise" and the simple yet not simplistic "Rise Above". First rate, frist class power metal with influences from the 80s legends, the cornerstone bands of the 70s ,lyricism, and faith to the eternal heavy metal sound as it was forged in its glory days when guitar wizardry met voices that stood the test of time.

https://greyhawkmetal.bandcamp.com/album/warriors-of-greyhawk

 Go for them and become members of the warriors of GreyHawk,this band is destined for big things.

8

«Το τυφλό γουρούνι στη Δεύτερη οδό» Σώτη Τριανταφύλλου (Πατάκης)

 

Επιστροφή στη φόρμα που αγάπησε και αγαπήσαμε αλλά και σε φόρμα, για τη Σωτη Τριανταφύλλου. Μια τολμηρή ανάγνωση της μετανάστευσης των Ελλήνων, πρώτης και δεύτερης γενιάς, μέσα από το χρονικό των αδερφών Φιλιππόπουλων Γιάννη (Τζων) και Ηλία (Λη) που το 1918, άφησαν στην Ελλάδα τον πατέρα τους, δάσκαλο και λάτρη του χορού και των θεαμάτων Χρήστο.

Η οικογενειακή σάγκα, δεν θυμίζει τις Αμερικάνικες παρωδίες των Ελληνικών παροικιών, που γνώρισαν τόση επιτυχία στον κινηματογράφο, ούτε τη θρυλική «Θεία από το Σικάγο» με τους αξέχαστους Μακρη και Βασιλειάδου. Τα δύο αδέλφια που έχουν ξεφύγει των πολέμων που στέρησαν την Ελλάδα από τον ανθό της νιότης της, στα Βαλκανικά Μέτωπα και τη Μικρά Ασία, ελπίζουν να φτάσουν στον βαθύ Νότο, προσκεκλημένοι από έναν Έλληνα που δραστηριοποιείται στις πετρελαιοπηγές. Η μοίρα στην οποίο τόσο πιστεύουν τους οδηγεί στο Μέμφις, όπου με τα λιγοστά αγγλικά τους και την βοήθεια της τύχης ενσωματώνονται στην τοπική Ελληνική κοινότητα, που δραστηριοποιείται στα εστιατόρια και την αγορά οικοπέδων για δημιουργία φτηνών κατοικιών για λευκούς και μαύρους. Ο Τζων, με επιχειρηματικό δαιμόνιο και παρέες στα όρια της νομιμότητάς, θα ασχοληθεί με τα ποτά και τα μπαρ και με την ποτοαπαγόρευση, θα αποκομίσει κέρδη και έναν γάμο με μια Ιρλανδικής καταγωγής, βασίλισσα της ομορφιάς και ταμία σούπερ Μαρκετ. Αποτέλεσμα μια οικογένεια που ο δημοσιογράφος γιος, Κρις θα καταγράψει την ιστορία της και μαζί την ιστορία των Η.Π.Α από τον Α ΠΠ εως το Βιετνάμ.

Η σύνδεση μιας μεσοαστικής οικογένειας, που πραγματοποιεί τα όνειρα της, αγορά σπιτιού, των πρώτων ηλεκτρικών συσκευών, με την μητέρα να δουλεύει αλλά και να φροντίζει τα παιδιά, τον μόνιμα άρρωστο Ραμόν και τον αιθεροβάμονα Πάτρικ, ενώ οι Η.Π.Α αλλάζουν και ο πατέρας κερδίζει, όσο το σύστημα παραμένει σε διαφθορά , είναι η ιστορία των μεταναστών που άρπαξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά. Παράλληλα ο δεύτερος αδερφός ο Λη, εμπλέκεται με το Κομμουνιστικό κόμμα, διοργανώνει απεργίες και απομακρύνεται από την Ελληνική κοινότητα, για πολιτικούς λόγους, όπως και ο αδελφός του Τζων, για λόγους ηθικής (παντρεύτηκε καθολική) αλλά και νομικής φύσεως, ζει από ημιπαρανομες  δραστηριότητές.

Η μεγάλη κρίση τού 29, οδηγεί τους Φίλιπς να χάσουν το σπίτι τους και να μετακομίσουν σε ένα μοτέλ, αλλά όχι την οικογενειακή ανεξαρτησία και αισιοδοξία που στηρίζει η μητέρα βράχος και ο πατέρας που μόνιμα κυνηγά τις ευκαιρίες. Η σύνδεση με την παλιά παρτίδα είναι οι επιστολές του παππού, που περιγράφει τη. Αλλαγή της Αθήνας και της Ελλάδας, τα κινήματα, τον επερχόμενο ΒΠΠ, με γλαφυρότητα και χιούμορ και κύριο άξονα την αγάπη του για τις αρτίστες και τις τελευταίες μόδες στον χορό. Η ενηλικίωση του Κρις και η ενασχόληση του με την δημοσιογραφία, έχουν παράλληλα οδηγήσει τη χώρα και τον ίδιο , πρώτα στην Κορέα, με δράση ως μέλος πληρώματος βομβαρδιστικών και μετά σε αλλαγές στην εποχή των ευκαιριών και της ανάπτυξης. Ο αγώνας για τα πολιτικά δικαιώματα των εγχρώμων, οι Η.Π.Α που αλλάζουν και ειδικά οι δολοφονίες μαύρων στο βαθύ Νότο συνθέτουν την εικόνα μιας κοινωνίας σε πόλωση, ένα έμμεσο σχόλιο για τις σημερνές Η.Π.Α ταυτόχρονα, ο θείος Λη, έχει ήδη επισκεφτεί την ΕΣΣΔ και έχει γνωρίσει την μελλοντική σύζυγο τού Λουντμίλα, μια μεταφράστρια που του δείχνει τα πρόσωπα της ΕΣΣΔ που ηθελημένα ο Λη, ωραιοποιεί και παραφράζει για να δείξει των ¨ανωτερότητα» του εργατικού κινήματος, στη χώρα των Δελτίων και της παρακολούθησης και εξαφάνισής από το καθεστώς. 

Η συγγραφή από τον Λη, φυγά πια στην ΕΣΣΔ, του βιβλίου «Αριστερή πλευρίτιδα αναμνήσεις ενός Αμερικανού Κόκκινου» θα οδηγήσει τον ανιψιό τού, σε μια αναζήτησή των δικών του ριζών, που έχουν χαθεί με το θάνατο του αδελφού του Ραμόν, της μητέρας του και της φυγής του αδελφού του Πάτρικ στην Καλιφόρνια. Σε μια χώρα που είναι συγκλονισμένη από τα δολοφονίες, Μάρτιν Λουθερ Κινγκ, Κενεντι, ο Κρις αφήνει την για χρόνια σύντροφο του, αθλητικογράφο και ανεξάρτητη, δραστήρια Σουζαν, που επιλεγεί ένα καουμπόι από τα μεσοΔυτικα, έναντι αυτού, του άχρωμου και άοσμου δημοσιογραφίσκου, με την μόνιμη αναβλητικότητα. Ξεκινά ένα ταξίδι που θα τον οδηγήσει στο Σαν Φρανσίσκο και μαζί στην αναθεώρηση της οικογενειακής ιστορίας της ζωής των αδελφών Φίλιπς και των δικών του επιθυμιών. Όπως όλες οι ιστορίες θα μας οδηγήσει στην αλλαγή των ΗΠΑ μετά τον ΒΠΠ, τον αντικομουνισμό του Μακαρθι, το κυνήγι των μαγισσών του Χούβερ και θα αποκαλύψει τελικά το πρόσωπο του Θείου Λη , την ταυτότητα του.

Είναι όμως η επανασύνδεση του με τον Παντυ, (Πατρικ) τον αδελφό του, που θα του δώσει την πραγματική ουσία των πράγματων, μασημένη τροφή στην αιώνια ανασφάλεια και αναποφασιστικότητα του. Θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον σνομπισμό των ομάδων της αντι κουλτούρας και θα τον προσγειώσει μέσα από  ένα ταξίδι, -άσκηση αυτογνωσίας. Μέσα από την αναζήτησης της οικογένειας, ο Κρις θα μιλήσει για την οικογένεια του και πως άλλαξε στις Η.ΠΑ παράλληλα και μέσα από τις δίκες του αλλαγές, όπως και το ίδιο το Μέμφις, η γενέτειρα πόλη τους. Η αναζήτηση του, θα τον φέρει στην αφετηρία του, την εφημερίδα που αρθρογραφούσε, πιο ώριμο και συνειδητοποιημένο, ενώ εμείς θα παρακολουθήσουμε ,τις Η.Π.Α να πολεμάνε, να ευημερούν και να παραδίνονται στην εμφύλια διαμάχη, παράλληλα με την αλλαγή στον μεγάλο εχθρό την ΕΣΣΔ, μέσα από την ιστορία τη Λουντμιλα και του Θείου Λη.

Ένα βιβλίο, χείμαρρος, που συνδυάζει την οικογενειακή ιστορία, την προσωπική πορεία αναζήτησης και αυτοπραγμάτωσης και την ιστορική και κοινωνική αλλαγή, στις Η.Π.Α σε πρώτο πρόσωπο και ΕΣΣΔ σε δεύτερο, με πρόσωπα που αλλάζουν, δρόμους που τέμνονται και απομακρύνονται, σε ενα μυθιστόρημα τσαλακωμένο  και σκονισμένο, όσο οι κεντρικοί χαρακτήρες του Αμφίσημο και γεμάτο μικρές διακλαδώσεις που αναδεικνύουν το πολυπρόσωπο των χαρακτήρων του, με κεντρικό ήρωα, αφηγητή, έναν μετριοπαθή δημοσιογράφο που παρατηρεί καταγραφεί και κάποια στιγμή αποφασίζει να ζήσει, όσα βλέπει να περνούν γύρω του.

Βαθιά Αμερικάνικο και επίσης ,ουσιαστικά Ελληνικό, για μια διαφορετική ομογένεια και μια Ελλάδα που επικοινωνεί και υπάρχει  σε σύντομα γράμματα και καρτ ποστάλ, διαπολιτισμικό, πολύ πριν την ώρα, του. Σε συγκινεί με την Ιρλανδέζα μητέρα και τα ανεκπλήρωτα όνειρα της, τον μόνιμα αισιόδοξο και κομπιναδόρο Έλληνα πατέρα, τα παιδιά που πήραν το καθένα χαρακτηριστικά και από τις δύο κουλτούρες και τον θείο , πιστό στο όραμα της παγκόσμιας εργατικής επανάστασης, που δεν διστάζει αφήσει τα πάντα πίσω, να πληγώσει για χάρη του κόμματος.

Τριανταφύλλου σε φόρμα, υλικό δουλεμένο, χαρακτήρες που ακόμη και η απάθεια τους, ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά του αναγνώστη και μια πολύ ζωντανή παρουσίαση του κοινωνικού περίγυρου από το 20 έως το 70, που όσο και αν διαφωνήσεις με την οπτική της συγγραφέως, δεν έπαψε να υπάρχει. Αξίζει το χρόνο σας αν και θα χρειαστείτε να έχετε τη γνώση βασικών γεγονότων της σύγχρονής μετά το1920 ιστορίας ων Η.Π.Α για να το παρακολουθήσετε καλύτερα. Μια ιστορία για την ομογένεια, που ενσωματώθηκε στο πολυπολιτισμικό όνειρο της αστερόεσσας και άφησε την Γαλανόλευκη στα νταινερς και τα παντοπωλεία.

Χρυσόστομος Τσαπραϊλης- «Παγανιστικές δοξασίες της Θεσσαλικής επαρχίας» (Αντίποδες)

 

«Αλαφροΐσκιωτοι και στοιχειωμένοι, θα κάνουν το ταξίδι στην Παγανιστική Θεσσαλία και μαζί τους θα απολαύσουμε ένα από τα ωραιότερα βιβλία, αναφορικά με τον φόβο ,τις δοξασίες ,το αλλόκοτο, εκεί που τρόμος κρύβεται πίσω από την λαϊκή παράδοση χιλιετιών, πριν σε αρπάξει αμετάκλητα»

Την δεκαετία του 90, είχα την τύχη (ή ατυχία) να περάσω ένα χρόνο από τη ζωή μου στη Λάρισα. Η θητεία μου στο Υγειονομικό, με άφησε με μια φοβία για τα στάγιερ που φόρτωνα με ξυλοκιβώτια επί ένα εξάμηνο και ένα θαυμασμό για τις καταιγίδες που τον Αύγουστο κατέβαιναν με τη μορφή σύννεφου από τα βουνά και γέμιζαν τη μονάδα με χαλάζι σε μέγεθος πέτρας. Η Θεσσαλία αλλά και η Ελληνική επαρχία γενικότερα, για όσους προλάβαμε παππούδες και γιαγιάδες, είναι γεμάτοι με αναφορές σε γέρους και γριές που μένουν σε απόμερα σημεία των χωριών και μελετάνε τη Σολομωνική, για κοπέλες και παλικάρια που χάθηκαν, πνίγηκαν, για δοξασίες που ακουμπάνε στα χρόνια των χθόνιων θεών, πολύ πριν ο Χριστιανισμός εξισώσει τις φοβίες όλων μας, στον κοινό Θεό.

Διαβάζοντας το βιβλίο του Τσαπραϊλη κατάλαβα δύο πράγματα. Το πρώτο ότι αν και γλωσσικά, είναι πλούσιο σε σημείο να θυμίζει περικοκλάδα που σφίγγει τον αναγνώστη, καθώς θέλει να τρέξει την ιστορία, από την άλλη είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα, διακριτικά επιλεγμένων λέξεων, που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα, μυστηρίου φόβου απέναντι στο άγνωστο, το χθόνιο. Αυτό που όλοι γνωρίζουμε ο,τι βρίσκεται στον απαγορευμένο κήπο του παλιού αρχοντικού, αλλά κανείς δεν θέλει να συναντήσει. Το δεύτερο, ότι η μυθοπλασία του ακόμη και όταν τοποθετείται στα αστικά περιβάλλοντα των Θεσσαλικών πόλεων, δεν παύει να είναι μια μίξη του ονειρικού της Ζυράνας Ζατέλη, με το «τρομακτικό» του Λόβκραφτ, περασμένα από την γραφίδα ενός ταλαντούχου συγγραφέα, που τον φαντάζομαι να γράφει ακούγοντας Νορβηγικό black metal και βρετανικό progressive rock των 70ς. Μια πρόσθετη παρατήρηση που προέκυψε από την σκέψη, μετά την ανάγνωση του βιβλίου, είναι πόσο δυνατές είναι οι «παγανιστικές» προχριστιανικές δοξασίες στην λαϊκή κουλτούρα, ακόμη και 2000 χρόνια μετά την δυναμική παρέμβαση του Χριστιανισμού, στον κοινωνικό βίο των Ελλήνων.

Το βιβλίο χωρίζεται αντί κεφαλαίων, ανα γεωγραφικές περιοχές, Βλαχοχώρια, Καραγκουνοχώρια, Δρακοχώρια, Οι πόλεις του Κάμπου, Αργιθέα και σε κάθε περιοχή νιώθεις τη σκιά του δάσους και τον Δράκοντα, που σέρνεται στα πόδια σου, μέσα στις σκιές. Λάμιες, μάγισσες, τάματα, αυτοκτονίες, τρελοί που μιλάνε στα πνεύματα και τα ξωτικά, μια μυθολογία που είναι τόσο γνώριμη στο DNA του Έλληνα και συνάμα τόσο χαμένη, λόγω της αστικοποίησης που οδήγησε σε ύφεση της έκφρασης του ή λόγω της επιμιξίας του για αρκετούς με μύθους από την Αγγλοσαξονική και Σκανδιναβική παράδοση. Ο Χ.Τ δεν περιφρονεί τίποτα, από την πιο μικρή λεπτομέρεια, θα ξεκινήσει μια ιστορία, φανταστική, όπως όλο το βιβλίο, αλλά τόσο αληθοφανή που θα σε κάνει να σκεφτείς να περπατήσεις το βράδυ ακόμη και στην ίδια την Αθήνα. Αρμονικά εναρμονισμένο με την ιστορία του τόπου, ταξιδεύει ανάμεσα στο σήμερα και στο χθες, στην ομιχλώδη εκείνη περίοδο μετά την απελευθέρωση και πριν την αστικοποίηση των μετεμφυλιακών χώρων. Το φανταστικό είναι τόσο γήινο και καθημερινό, που σε κάνει να αμφιβάλλεις για την ίδια σου τη φύση και να βλέπεις δρόμους και πόρτες που γνώριζες μέχρι χθες, με άλλο μάτι.

 

Αν κάτι πραγματικά θαύμασα, πέραν της πρωτοτυπίας του συγγραφέα, είναι η δημιουργία μιας μυθολογίας τρόμου, αστικής και συνάμα βουκολικής, με τα ίδια υλικά που περιστοιχίζουν τις εκδρομές μας στις πεδιάδες και τα βουνά της Θεσσαλίας. Αυτή η τρομο λαγνεία του κοινότυπου μεταφέρει το βιβλίο σε μια μυθική διάσταση, που ο αναγνώστης αμφιβάλει για τα θέσφατα και αλλάζει άποψη για όσα θεωρούσε σταθερές της καθημερινής ζωής του, τουλάχιστον αν κατοικείς στην περιοχή. Αλαφροΐσκιωτοι και στοιχειωμένοι, θα κάνουν το ταξίδι στην Αργιθέα και θα απολαύσουν ένα από τα ωραιότερα βιβλία, αναφορικά με τον φόβο ,τις δοξασίες, το αλλόκοτο και το τρομακτικό, σε μια εποχή που η μητέρα φύση τρομάζει όλο και λιγότερο, τα παιδιά της πόλης που ζουν κλεισμένα σε μικρά δωμάτια, με τεχνητό φως, παρέα με οθόνες υπολογιστών. 

Μια συγγραφική προσπάθεια που προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε φίλο της λογοτεχνίας του τρόμου αλλά και της Γοτθικής σχολής στην «Βλάχικη» (sic) έκδοση της.

Ακούγεται συνοδεία των δύο πρώτων άλμπουμ των MERCYFYL FATE

Song of the week-Jay Buchanan - True Black

 Song of the week-Jay Buchanan - True Black 

 Official Visualizer for Jay Buchanan's new single "True Black" from his upcoming album 'Weapons of Beauty,' out February 6, 2026

Pre-order / pre-save here: https://30tgrs.ffm.to/weaponsofbeauty

Video Credits: Filming and Editing by Matt Wignall

Song Credits: 

Written by Jay Buchanan

Vocals & Acoustic Guitar: Jay Buchanan
Guitar: JD Simo
 Bass- Brian Allen
Drums- Chris Powell
Pedal Steel- Leroy Powell
Keyboards - Phillip Towns

Produced by Dave Cobb
Recorded by Tom Tapley and Darrell Thorp
Recorded at Georgia Mae Studio, Savannah, GA 
Mixed by Jack Emblem
Mastered by Pete Lyman/ Infrasonic Mastering 
Acoustic and Electric Guitar - Dave Cobb
Production coordination - Andrew Brightman
Additional engineering - Ethan Barrette


Follow Jay Buchanan:
Instagram -  @jaythebirdthatsings  
Website - https://www.weaponsofbeauty.com

Lyrics:
As I walk side by side 
With the wicked and the righteous
I do wonder to which one of them 
I truly belong.
I have tread the narrow path
I have stumbled through the darkness.
And the right I’ve done by many
Is all for those that I’ve done wrong.
Paint my casket true black.And for all I might have cost you,
I hope to earn it back.
Shoo-rah, shoo-rah shoo-rah
Shoo-rye, shoo-rye shoo-rye
For all I may have cost you
I hope to make it right.
I have listened many a year
To the greatest ever known.
Speaking truth truer than
Any voices I have ever heard.
So child give me your ears
And between them I will sew
A crop of plenty that will fruit
With every stolen word.
Paint my casket true black.
And for all I may have taught you 
I know you’ve taught me back. 
shoo-rah, shoo-rah shoo-rah
Shoo-rye, shoo-rye shoo-rye
For all I may have cost you
I hope to make it right.
I have been deep into the cave
I have pulled out many a stone.
Common as John or shining bright
Mine to carry and mine to hold.
I have pulled out ragged people
That got too used being alone.
Shoulder to shoulder up to the light
And that’s where I found my gold.
Paint my casket true black
If you catch me too far from home
I hope you’ll bring me back. 
shoo-rah, shoo-rah shoo-rah
Shoo-rye, shoo-rye shoo-rye
For all I may have cost you
I hope to make it right.
As I walk side by side 
With the wicked and the righteous
I do wonder to which one of them 
I truly belong.
I have tread the narrow path
I have stumbled through the darkness.
And the right I’ve done by many
Is all for those that I’ve done wrong.
Paint my casket true black.And for all I might have cost you,
I hope to earn it back.
Shoo-rah, shoo-rah shoo-rah
Shoo-rye, shoo-rye shoo-rye
For all I may have cost you
I hope to make it right.

Colson Whitehead- «Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» (Ίκαρος)

 

Colson Whitehead- «Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» (Ίκαρος)

Διαβάζουμε τόσα πολλά για τα κινήματα για την φυλετική ισότητα και πώς επηρεάζουν τον άμεσο εκφραστή τους στην τέχνη, την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Διαβάζουμε όμως ελάχιστα για τη νέα γενιά συγγραφέων που αν και με κολεγιακή, προσεγμένη γραφή, όπως λέει και ο φίλος μου η «Πτήση του Πηγάσου» ανατρέχουν στην υποκουλτούρα της παλπ λογοτεχνίας, των αστυνομικών μυθιστορημάτων και τα ενδύουν με τον μανδύα της αληθοφάνειας μέσα από την εισαγωγή πραγματικών χαρακτήρων της μαύρης παραβατικής κοινότητας. Ανθρώπων του κοινού ποινικοί δικαίου που επέζησαν της εποχής και δημιούργησαν τους δικούς τους θρύλους παράλληλα με αυτούς του Δόκτορα Κινγκ και του Μάλκομ Χ, επηρεάζοντας άμεσα την ζωή του λούμπεν προλεταριάτου και των φτωχών συνοικιών της Ν. Υόρκης και δη του Χάρλεμ.

Ο Whitehead όπως και στα «Αγόρια του Νίκελ» δεν αφορίζει τον ρατσισμό και την περιθωριοποίηση , ούτε ωραιοποιεί την παραβατικότητα. Αντίθετα θέτει τις πραγματικές διαστάσεις των παράλληλων κοινοτήτων, μαύρων, λευκών και τις υποομάδες, Ιταλοί, Εβραίοι, Έλληνες, μετανάστες, λευκοί χιλμπίλις και πλουτοκράτες. Το δικό του ψηφιδωτό, χωράει τον νέγρο εγκληματία από πεποίθηση που έμαθε την τέχνη του φόνου στον Αμερικάνικο Στρατό στον Β ΠΠ και την μετέφερε στο αστικό πεδίο του Χάρλεμ. Του λευκού μπίτνικ που αγκαλιάζει τα ναρκωτικά και την τζαζ σκηνή, επιζητώντας να λυτρωθεί από το όνομα της οικογένειας που είναι ανάμεσα σε αυτές των πρώτων αποίκων που αγόρασαν την Νέα Υόρκη από τους Ινδιάνους αλλά και του μαύρου μικροεγκληματία Φρέντι, του ξαδέλφου του κεντρικού ήρωα Ρέι Κάρνει, ενός ανθρώπου που άγεται και φέρεται από τη μοίρα, φτωχοδιάβολος που ελπίζει να πιάσει την καλή και χρησιμοποιεί κάθε μέσο , είτε λέγεται η γοητεία του περιθωρίου που ασκεί περιστασιακά σε λευκά κολεγιο κόριτσα για να βρει κρεβάτι να κοιμηθεί για τη νύχτα ή νύχτες. Είτε συνεργασία με πρεζέμπορους και νταβατζήδες για να έχει τα προς το ζην, αποστεωμένος, απισχνασμένος και μόνιμη έννοια για τον ξάδελφο του Ρέι.

Ο Ρέι για τους πελάτες του και τους γείτονές του στο Χάρλεμ, ο Ρέι Κάρνεϊ είναι ένας έντιμος άνθρωπος, ένας μαγαζάτορας που κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρήσει τον ίδιο και την οικογένειά του. Ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι αυτή η βιτρίνα κανονικότητας είναι γεμάτη ρωγμές. Αυτή η εικόνα της κανονικότητας, αναδεικνύει τα κενά της, την ευθρυπτότητα της , με μαεστρία από τον Whitehead. Παρέα με την αποκάλυψη του οικογενειακού παρελθόντος του Ρει. Με πατέρα μικροκακοποιό, που τον μεγάλωσε σκληρά, με τη ζώνη βούρδουλα και τις καλές λέξεις να σπανίζουν, με τους κανόνες του δρόμου και αναμνήσεις από συναντήσεις σε πορνεία, τεκέδες και δώρα από άλλους του σιναφιού που επισκέπτονταν τον πατέρα για να κανονίσουν την επόμενη δουλειά. Ο Κάρνει θέλει να λειτουργήσει ο πατέρας του σαν τον βορά στην πυξίδα, ενδεικτικά,ως σημείο αποφυγής.

Όμως η πραγματικότητα στην γεμάτη φυλετικούς διαχωρισμούς που υποχωρούν Νεα Υόρτκη δεν επιτρέπει Αγίους ή αμαρτωλούς. Επικροτεί την ευλυγισία των ηθικών αξίων, με κύριο γνώμονα την επιβίωση. Η μπεσα, η οικογένεια, οι δεσμοί αίματος δοκιμάζονται από την ανάγκη της επιβίωσης. Ο Ρει Κάρνει, καταστηματάρχης, πατέρας ενός μικρού κοριτσιού, δεν γνωρίζει την απαξίωση από τους λευκούς, άλλωστε στοχεύει στο μαύρο αγοραστικό κοινό. Απαξιώνεται από την μαύρη μικροαστική κοινότητα, με τον κανόνα της καφέ σακούλας. Πιο σκούρο δέρμα δεν γίνεται δεκτό σε λέσχες μαύρων ,δεν στηρίζεται οικονομικά. Παρίες σε κοινότητες παριών.,όπως και στις φυτείες, κάποιοι σκλάβοι έχουν καλύτερη θέση. Ο Ρει, θυμάται το παρελθόν του πατέρα του, το αντικρύζει μπροστά του, χάρη στον μικροκακοποιό ξάδερφο του, που τον εμπλέκει στην πρώτη από τις τρεις σπονδυλωτές και εν μέρει αλληλένδετες ιστορίες του βιβλίου.

Ο μικροαπατεώνας ξάδελφος του Ρέι, ο Φρέντι, τον εμπλέκει στη ληστεία του ξενοδοχείου Theresa. Ο Ρέι ανακαλύπτει ότι εγκλιματίζεται με ευκολία στον υπόκοσμο του Χάρλεμ. Η αναδρομή στην οικογενειακή του ιστορία του, ξεκαθαρίζει ότι μέρος του ποτέ δεν έφυγε από εκεί και σύντομα η πελατεία του αποτελείται πλέονκαι από διεφθαρμένους αστυνομικούς, βίαιους γκάνγκστερ, πορνογράφους της πεντάρας και άλλα αποβράσματα εκτός των μάυρων που ονειρεύονται ένα σαλόνι με δόσεις.

Στην πρώτη ιστορία, η αφύπνιση του Καρνει τον οδηγεί σε έναν αγώνα επιβίωσης στον οποίο , το οικογενειακό ιστορικό του πατέρα του, του εξασφαλίζει σκληροτράχηλους αλλά πιστούς συντρόφους και τον βοηθά να μετρηθεί με τον εαυτό του, τα θέλω του και τον κόσμο του μικροεγκλήματος. Από Εβραίους κλεπταποδόχους μέχρι τους νέγρους γκάγκστερ που ελέγχουν το Χάρλεμ.

Στη δεύτερη ιστορία, ο πατέρας του Ρει, παίρνει το πάνω χέρι και τονίζει έστω και μετα θάνατο στο γιο του, τις ηθικές αξίες του πεζοδρομίου με τις οποίες μεγάλωσε και τον ώθησαν να ξεχωρίσει μέσα από το κολέγιο λογιστικής και το δικό του μαγαζί. Ο πατέρας του Κάρνει, με τη σκιά του και τη σκιώδη βοήθεια του, δίνει στο γιο του, το εφαλτήριο για να ανοίξει τα εμπορικά φτερά του αλλά και τον αντίθετο πόλο για να κινηθεί ηθικά στο νέο κόσμο που ανοίγεται μπροστά του, απελευθερώνοντας τον από το άγχος της επιβίωσης στην άμεση καθημερινότητα. Ξεπληρώνει την σκληρή στάση του, με τρόπο που αποτελεί έκπληξη αλλά και δικαίωση του, ως μιας ιδιαίτερης και δύσκολης προσωπικότητας, που με τον τρόπο του, άγαρμπα και πρωτόγονά αγαπούσε τον γιό του. Η μαύρη νομενκλατούρα και τα εγκλήματα του λευκού περιλαίμιου που σε σύγκριση με τους μικροκακοποιούς που συναναστρέφεται ο Ρεί, είναι κλάσεις ανώτερα και βαρύτερης μορφής αποτελούν το γόνιμο έδαφος για τον Whithead για να δώσει ένα δυνατό κοινωνικό μήνυμα. Οι ομοιότητες ανάμεσα στους λευκούς και μαύρους εκμεταλλευτές των εργαζομένων με υποσχέσεις για κοινωνική αποδοχή και ανέλιξη απλά είναι τόσο όμοιες, όσο και η ίδια η φύση του εγκλήματος. Ο ρατσισμός έγκειται μόνο στο ποιος κοιτά το έγκλημα που δεν έχει χρώμα. Όπως χρώμα δεν έχει και η εκδίκηση που ξεφεύγει από τα όρια της αστικής ευγένειας του καταστηματάρχη Ρει και φέρνει στην επιφάνεια τον γιο του κακοποιού που λογαριάζει μόνο άγραφους κώδικες του δρόμου, της φυλακής, τους ντύνει με ψυχιατρικές θεωρίες για να τους ωραιοποιήσει και στρίβει το μαχαίρι στην πληγή που ο ίδιος ανοίγει με υπομονή και ευχαρίστηση, σαδιστικά, θυμίζοντας σε όλους ότι το κοινωνικό στάτους δεν εμπεριέχει αναγκαία το ήθος σε όσους το κατέχουν.

Είναι όμως η τρίτη ιστορία του βιβλίου, που χαρακτηρίζεται από τον πυρετό του Χάρλεμ, την ένταση με την οποία η ηρωίνη κυλά στις φλέβες του Μπίτνικ απόκληρου των πλουσίων μεγαλοαστών της Ν.Υόρκης που σε μια κίνηση εκδίκησης απέναντι στην οικογένεια του, τους στερεί σημαντικά οικογενειακά κειμήλια. Εκεί ο Ρέι καταξιωμένος πλέον καταστηματάρχης βρίσκεται ένα βήμα πριν ην καταστροφή σε μια επιχείρηση που τον ενέπλεξε άθελα τουή έστω χωρίς δόλο ο ξάδελφος του Φρέντι. Θα καταφέρει να επιβιώσει στηριζόμενος στο ένστικτο της επιβίωσης που κληρονόμησε από τον πατέρα του αλλά και με τους παλιούς, μπαρουτοκαπνισμένους συντρόφους του πατέρα του, αρωγούς, που στο πρόσωπο του γιου, βλέπουν κάτι από τον παλιό σύντροφο? Ας αφήσουμε τον Whitehad να απαντήσει σε ένα βιβλίο που πολεμά τις φυλετικές διακρίσεις με τον πιο έξυπνο τρόπο. Δείχνοντας την αληθινή όψη νέγρων και λευκών στο Χάρλεμ, Εβραίοι, μαύροι, πλούσιοι λευκοί, αστυνομικοί και μικροεγκληματίες κινούνται από το ίδια κίνητρα και ανταμείβονται με τον ίδιο τρόπο. Η διαφορά τους δεν είναι στο χρώμα αλλά στις ηθικές αξίες, την πίστη στην οικογένεια, την φιλία, την αγάπη στο χρήμα.

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που σε βυθίζει σε ένα κόσμο τόσο ρεαλιστικό που μόνο αδιάφορο δεν θα σε αφήσει. Γιατί όπως και στο μαγαζί του Ρει Καρνει, υπάρχει η βιτρίνα και όσα κρύβονται πίσω από αυτή, εκεί που το χρώμα χάνει τη σημασία του, όταν το φως αφήσει μόνο τις σκιές να κυριαρχήσουν.

VA- "Can't Get Enough: A Tribute To Bad Company"

  VA- "Can't Get Enough: A Tribute To Bad Company"

Sometimes to make a decent tribute gets additional help from the original songs. BAD COMPANY could have ended after their first album and still be a cornerstone of Classic rock. On the contrary and despite personal differences, issues, drugs and alcohol they soldiered on. Now as the band is part alive, part a memory act with the voice of Paul Ridgers still in great shape but with member loss due to age limitations (for simple humans it is called death due to advanced age), the time for a tribute is right. What is intriguing here is the variety of the bands and the vocalists. You won't find the macho, male vocalists and Hard rock bands but a wider sample of bands who are either traditional i.e DIRTY HONEY, BLACK STONE CHERRY or far more modern HALESTORM , PRETTY RECKLESS or Southern BLACKBERRY SMOKE and all of them , feel the songs as their own and treat them with love and respect. 

Original members Paul Rodgers and Simon Kirke also appear on the record and add genuinity and credibility to the covers plus an interesting tone and interaction between the maker (of the songs) and the fan (who pays tribute). The quality of the songs and the status of those who participate doesn't leave any space for bad covers. Still there are some stand out covers, mostly because the songs get a nice treatment like  “Shooting Star” –HALESTORM(feat. Paul Rodgers), “Rock Steady” – DITY HONEY ,  “Seagull” – Joe Elliott and Phil Collen of DEF LEPPARD (feat. Paul Rodgers & Simon Kirke)“Run with the Pack” – BLACKBERRY SMOKE (feat. Paul Rodgers & Brann Dailor).If you are looking for a tribute album that respects the originals and gives to the participating artists a chance not to be Jukebox heroes, "Can't Get Enough: A Tribute To Bad Company" is your stuff. You can listen to the covers by HARDY, THE STRUTS, and see a different face of the participating artists and how a younger generation interprets songs that build the rock myth. 

https://found.ee/badcompanytribute

A fitting tribute to a legenderady Classic rock band.

7,5