«Αιγαίο ώρα μηδέν: Το πρώτο αίμα» -Μίλτος Αντωνιάδης (Memento)

 «Αιγαίο ώρα μηδέν: Το πρώτο αίμα» -Μίλτος Αντωνιάδης (Memento)


 

Αν και μερικών ετών, το πρώτο μέρος της τριλογίας του κ Αντωνιάδη, είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Σε μια μεσόγειο σε αναβρασμό, με την Τουρκία αναθεωρητική και με βλέψεις στα εδάφη της παλιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσα γράφονται εδώ είναι μεν προϊόν μυθοπλασίας αλλά και μια πραγματικότητα που μας έχει ήδη αγγίξει δυο φορές.
Με τον φράκτη του Έβρου και την επακόμβιση της Φρεγάτας, η Ελλάδα έδειξε ότι η γενιά των Ιμίων, στρατιωτικοί και πολιτικοί έχουν φύγει από το προσκήνιο, ειδικά οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί που ντρόπιασαν τη στολή τους, αφήνοντας Ελληνικό αίμα να χυθεί δίχως απάντηση. Από την άλλη σήμερα ο πόλεμος έχει αγγίξει την Ευρώπη με την Ουκρανία να πλησιάζει τον πέμπτο χρόνο. Οι Η.Π.Α να έχουν γίνει διαπραγματευτής και επίδοξοι νέοι αυτοκράτορες με το αίμα άλλων και το Ισραήλ έναν νέο σύμμαχο που βοηθά όπου και όσο χρειάζεται για τα δικά του συμφέροντα. Δίπλα σε όλους αυτούς η Γαλλία που προστατεύει τις πωλήσεις όπλων της με συμβόλαια και συμμαχίες στα χαρτιά και όχι μόνο, ο ενεργειακός πόλεμος να εκδηλώνεται πρώτα με τις ΑΟΖ και τα θαλάσσια πάρκα και στη συνέχεια με νότες και σκάφη εξόρυξης που είναι στο τσακ να ξεκινήσουν έναν νέο πόλεμο. Παρατηρητής όλων αυτών, με ελάχιστη συμμετοχή και ισχύ γιατί ποτέ δεν θέλησε και δεν προσπάθησε η Ε.Ε των κονδυλίων και των μέτρων στήριξής και αφαίμαξης αλλά και οι Ελληνικές κυβερνήσεις που επι χρόνια δημιουργούν μια Ελλάδα νωθρότητας, που πιο σημαντικό είναι το νέο σύμφωνο για την ευτροφία των γατών παρά να υπάρχει το συναίσθημα της αγάπης για την πατρίδα, εκείνο το γραφικό αμύνεσθε περί πατρις, που έγινε από το 74 κα μετά περί πάρτης.

Σε αυτό τον κόσμο των εξοπλισμών, με εκατομμύρια, του Ε.Σ που δεν συμπληρώνει σειρές για να καταταχθούν, της Τουρκίας που σπάει τα μούτρα της αλλά προσπαθεί σε Λιβύη, Συρία και όπου μπορεί να απλώσει τα πόδια της και της οικονομικά και κοινωνικά καταρρέουσας  πλέον Ευρώπης που βλέπει Κίνα, Ρωσία, Ινδία να την ξεπερνούν σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Τουρκίας- Ελλάδας ή και αντίστροφα, γιατί το ερώτημα είναι -αναπάντητο ποιος και ως ξεκίνησε πρώτος δίνει τροφή σε αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα του κ.Αντωνιάδη. Στην ουσία είναι ένα πολεμικό παίγνιο από αυτά που διδάσκονται στα σχολές πολέμου, με ενδελεχείς και σαφείς αναφορές στις Ελληνικές και Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και ηγεσία ,με στοιχεία για οπλικά συστήματα, σχέδια και δράσεις και αντιδράσεις από τη Διεθνή κοινότητα.

Δεν είναι σίγουρα ένα μυθιστόρημα φτηνής δράσης και ηρώων. Ο  καθένας που λαμβάνει μέρος από τον διοικητή του Ελληνικού στόλου που αποδέχεται την πρόκληση της κατάρριψης του αεροπλάνου παρακολούθησης και ανταποδίδει έως τον Τούρκο καταδρομέα που πολεμά για να επιβιώσει κανείς δεν είναι ήρωας. Όλοι έχουν εμπλακεί κάπου που δεν θα ήθελαν να είναι αλλά οι περιστάσεις τους καλούν να σταθούν στο ύψος τους.

Με βάση πραγματικά στοιχεία δυνάμεων και σενάρια που στην Ευέλπιδων το Πεντάγωνο και την ΑΤΑ αποτελούν μέρος της καθημερινότητας, ο Αντωνιάδης χτίζει μια αληθοφανή ιστορία, με τις επι μέρους προσωπικές ιστορίες πιλότων, οπλιτών και ναυτικών ,Ελλήνων και Τούρκων να δίνουν τον ανθρώπινο τόνο. Παράλληλα σε πολιτικό επίπεδο, ρεαλιστής και κυνικός παρουσιάζει την κατάσταση ως έχει, μια Ε Ε διαλλακτική με τον Τούρκο που αρνείται όσο γίνεται να υπερασπίσει τα Νότια σύνορα της επικαλούμενη τα μικρά γράμματα των συνθήκων. Τους Αμερικάνους που θέλουν να είναι οι ειρηνοποιοί και καλοί της υπόθεσης και τους πολιτικούς Έλληνες και ξένους που ή φοβούνται το βάρος των αποφάσεων ή θέλουν αυτοί να δίνουν εντολές στις ένοπλες δυνάμεις, ξαναμμένοι στο παιχνίδι της εξουσίας σε Ελλάδα και Βρυξέλλες.

Το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η περιγραφή ενός μοντέρνου πολέμου, με τα ΜΕΑ (μη επανδρωμένα Αεροπλάνα) τις ηλεκτρονικές παρεμβολές, την κατασκοπεία, τις δολιοφθορές να καθορίζουν τα αρχικά στάδια . ΤΟ κόστος χρήσης των πυραύλων έναντι των ΜΕΑ, που έδειξε την αδυναμία των συστημάτων σε μαζικά χτυπήματα με φθηνά ΜΕΑ βλπ Ιράν -ΗΠΑ εδώ γίνεται ρεαλιστικό και το νιώθουμε στο πετσί μας, καθώς μετα τις πρώτες επιτυχίες ο Ελληνικός στόλος και αεροπορία πρέπει να ανεφοδιαστεί εν ώρα μάχης πράγμα δύσκολο. Η Τουρκική επίθεση στο Καστελόριζο και τις νησίδες ρεαλιστική και σε μερικά σημεία υπερ. του δέοντος ηρωική, εξυμνεί την Ζ ΜΑΚ (Καθαρά επαγγελματική μονάδα) αλλά ταυτόχρονα καταβαραθρώνει τον απλό Έλληνα φαντάρο, μια νύξη ίσως της ελλιπούς εκπαίδευσης ή ότι ο σύγχρονος πόλεμος είναι πόλεμος επαγγελματιών. Η ένταση πολεμική και πολιτική κλιμακώνεται. Η δράση σε καθηλώνει, όπως και η αληθοφάνεια αν και ο απλός Έλληνας πολίτης ενώ το Καστελόριζο φλέγεται μοιάζει παρατηρητής στη χώρα του. Το τέλος δεν είναι προδιαγεγραμμένο και έρχεται με τη χρήση των πληροφοριών και μέσα από ένα χτύπημα αστραπή που εκπλήσσει γιατί η έκπληξη κι ο αιφνιδιασμός αποτελούν πάντα σημείο αναφοράς και ενίοτε υπεροχής. Απώλειες ανθρώπινες, μικρές ανθρώπινες ιστορίες, δυο γειτονικές χώρες σε έναν αδυσώπητο μικρής κλίμακας ακήρυκτο ,η κλασική ειρωνεία  όπως το 74,πόλεμο στη Νότιο Ευρώπη με ΝΑΤΟ και ΕΕ ωσεί παρούσες με εικονικά μέτρα και   ανακοινώσεις διαμαρτυρίας. Όπως σε κάθε διαμάχη, σύγκρουση υπάρχει ένα τέλος, με νικητές, νικημένους, αλλά όπως ωραία αφήνει να εννοηθεί ο Αντωνιάδης, με τις απώλειες να προσμετρώνται σε υλικές και πολλές φορές αναντικατάστατες ή δύσκολα αναπληρούμένες και σε ανθρωπινες που δεν θα γίνου ποτέ ευρέως γνωστές αλλά θα αφήσουν το σημάδι τους σε οικογένειές φίλους συμπολεμιστές, όπως στο γιο του αεροπόρου, που δεν ξέρει την ώρα της κηδείας, μπροστά στο άδειο φέρετρο,  τί αξίζει περισσότερο η θυσία  για την πατρίδα ή ή απώλεια του πατέρα του, για μια χώρα που όλα την επόμενη μέρα λειτουργούν κανονικά, μαζί με τα ΜΚΔ, τα κανάλια και τους πανάκριβους ποδοσφαιριστές και μπασκετμπολίστες απέναντι στους αστείους μισθούς των «επαγγελματιών» του Ελληνικού Στρατού. 

Με σαφείς νύξεις για την αλλαγή του μοντέλου του σύγχρονου πολέμου, στοιχειοθετημένες από τις εμπόλεμες ζώνες της εποχής αλλά και την ελλιπή εκπαίδευση του Έλληνα κληρωτού, ο Αντωνιάδης επιστρέφει στο ανθρώπινο παράγοντα, το μαχητικό πνεύμα και τη φιλοπατρία μαζί με την οξυδέρκεια και το θάρρος κάποιων αξιωματικών να μην ακούσουν την πολιτική ηγεσία που το όνειρο της καρέκλας και της Ευρωπαϊκής προοπτικής υπερτερεί ακόμα και από το αν ένα ή μερικά νησιά ή περιοχές της χώρας αλλάξουν κάτοχο. Γεμάτο στοιχεία και σωστές επι το πλείστο αναφορές (πλην κάποιων για τη Ζ ΜΑΚ9) σε οπλικά συστήματα, σχηματισμούς και χρήσεις μέσων ραντάρ, ηλεκτρονικού πολέμου και λοιπά ο Αντωνιάδης στον πρώτο τόμο της τριλογίας μας προκαλεί να αναρωτηθούμε αν τελικά Ελλάδα, Κύπρος, Γαλλία και πλέον Ισραήλ αρκούν για μια Τουρκία αναθεωρητική με όγκο στρατού και μέσων βλπ πυραύλους, ΜΕΑ σε μια εποχή που η ισχύς επιβάλλεται του δικαίου, βλ Ουκρανία . Με τα θερμά επεισόδια εν όψει καλωδίων και ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο σε καθημερινή βάση αξίζει να διαβαστεί και ελπίζουμε να παραμείνει ένα φανταστικό σενάριο έστω και αληθοφανές.

Ίθαν Κέινιν- ‘Αμέρικα Αμέρικα» (Καστανιώτης)

 

Οικογενειακή σάγκα , (λατρεύω αυτούς τους όρους), πολιτικό μυθιστόρημα, ιστορικό αφήγημα, μυθιστορηματική ανασκόπηση, του τέλους των 70ς στις Η.Π.Α, όροι που ταιριάζουν και συνάμα δεν καταφέρνουν να δώσουν μια ακριβή περιγραφή στο ογκώδες μυθιστόρημα του Κέινιν.

Η ιστορία πανέξυπνη, με κύριο πρόσωπο έναν γερουσιαστή, τόσο αληθοφανή, που αναγκάστηκα να διασταυρώσω ότι δεν υπήρξε. Με φόντο τις εκλογές των αρχών του 70, ο γερουσιαστής Μπονγουίλερ και η «προοδευτική» πολιτική του υπέρ του εργάτη, αποτελεί τον κινητήριο άξονα, για να σκιαγραφηθεί το πολιτικό παρασκήνιο, οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των πλούσιων οικογενειών τύπου Ροκφελερ, Κένεντι, του τύπου, των συνδικάτων και της πολιτικής εξουσίας στις Η.Π.Α.

Αφηγητής, μέσα από μια κλασική χρονική αναδρομή, ένας ώριμος δημοσιογράφος. Η ανάδρομη ξεκινά με τον ίδιο νεαρό που η μοίρα και οι ικανότητες του τον θέλουν να τίθεται υπό την προστασία μιας από τις οικογένειες που πλούτισαν τον 19ο αιώνα στις Η.Π.Α. Οικογένειες μεταναστών που με τη σειρά τους , δημιούργησαν τον κοινωνικό και εργασιακό ιστό για τις κεντρικές και μεσοδυτικές πολιτείες των Η.Π.Α ελέγχοντας τα μέσα παραγωγής αλλά και δημιουργώντας ένα πρόσθετο δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας για τους εργαζόμενους τους. Ο νεαρός τότε αφηγητής, θα βρεθεί στη δίνη μιας πολιτικής αντιπαλότητας μεταξύ του γερουσιαστή Μπονγουίλερ και του προέδρου Νίξον, ενός θανάτου, μιας κοπέλας μέλους της εκστρατείας του και της οικογένειας Μέτερι. Οι Μέτερι, είναι πλουτοκράτες. Οικογένεια μεταναστών που έχτισαν δουλεύοντας την αυτοκρατορία τους και επιθυμούν να εισέλθουν στην κεντρική εξουσία μέσω αντιπροσώπου ή άνθρωποι που επιθυμούν να επηρεάσουν την κεντρική εξουσία για το καλό των εργατών τους, των ανθρώπων της περιοχής τους? Ηθικά διλλήματα σε κάθε πράξη, κάθε σκέψη. Συγκεντρώσεις με παρουσία δημοσιογράφων που σαν άλλοι μάντεις προβλέπουν το εκλογικό αποτέλεσμα, από πολιτεία σε πολιτεία και προσπαθούν να βοηθήσουν για τα στοιχήματα της εξουσίας, τροφοδοτώντας με πληροφορίες τα αντίπαλα στρατόπεδα.

Ο Κέινιν, περιγράφει τις Η.Π.Α του πολέμου του Βιετνάμ, όχι μέσα από τις μεγάλες πόλεις, τις διαδηλώσεις και την αναταραχή, αλλά μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας με τα δικά της προβλήματα, που αποτελεί τον κύριο οικονομικό υποστηρικτή του ενός εκ των δύο υποψηφίων, που θα βυθίσουν την χώρα περισσότερο στον πόλεμο ή θα φέρουν πίσω τους νέους τους από τους ορυζώνες του Βιετνάμ. Νεανικοί έρωτες ,συνυπάρχουν με παιχνίδια εξουσίας, ενώ ο κεντρικός ήρωας, ξετυλίγει το κουβάρι ,ώριμος πια, παρακολουθώντας την κηδεία του γερουσιαστή. Παρέα του, μια νεαρή κοπέλα, μαθητευόμενη δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα, που είναι αρχισυντάκτης. Ο χρόνος συνθλίβεται ανάμεσα στο άνευρο σήμερα και το φορτισμένο συναισθηματικά χθες. Ο ώριμος και κυνικός αρχισυντάκτης, οικογενειάρχης πια και ο ίδιος, αναγνωρίζει τον ευαίσθητο, ρομαντικό εαυτό του και την γνωριμία του, με όχι τόσο φωτεινή πλευρά της διεκδίκησης της εξουσίας, με τον τρόπο που λειτουργούν οι Αμερικάνικες πολίτικές καμπάνιες. Η πορεία του στο σήμερα, δίνει απλώς τη συνέχεια και τις απαντήσεις, για όσα έσβησαν με τον γερουσιαστή, στις εκλογές των 70ς αρχικά και με την αλλαγή των Η.Π.Α με τον ερχομό του νέου αιώνα και την ύφεση. Οι μόνες σταθερές που παραμένουν , οι άνθρωποι και οι αξίες τους, στην ζωή, η εντιμότητα , ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια. Όροι που μέσα στη ζωή του αφηγητή, θα στρεβλωθούν ηθελημένα ή άθελα του, καθώς μαζί με τον μικρόκοσμο του, οι Η.Π.Α , που απεικονίζει τόσο εύστοχα ο Κεινιν, μέσα από το ιδιόρρυθμο εκλογικό παιχνίδι των υποψηφίων των κομμάτων που παλεύουν για το χρίσμα του Υποψήφιου προέδρου, θα βρεθεί στη δίνη της ηθικής κατάρρευσης, με το Γουότεργκειτ, να διαγράφεται αμυδρά στον ορίζοντα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Λιγότερο ένα κοινωνικό μυθιστόρημα και περισσότερο ένα πολιτικό σχόλιο πρωτίστως και μια σπουδή πάνω στην έννοια της ηθικής ακεραιότητας δευτερευόντως, το «Αμέρικα, Αμέρικα» σε αντίθεση με την ταινία του Καζάν, μιλάει για όνειρα που απογειώθηκαν και έσβησαν στις φλόγες, του λάθους της στιγμής, μιας επιλογής, εκεί που η ηθική γκριζάρει, όταν επεμβαίνει το συναίσθημα. Ο Κέινιν, κάνει έναν παραλληλισμό ανάμεσα στα 70ς και 10ς,με κοινό σημείο τις πολιτικές εκστρατείες που στηρίζονται από οικογένειες πλουτοκρατών. Οι Η.Π.Α των 70ς μπλεγμένες στον πόλεμο κατά του κομμουνισμού στην Ασία, οι Η.Π.Α των 10 ς μπλεγμένες στον πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας , με προέδρους που στηρίζονται στην σχέση τους με τον τύπο, ενώ το δημόσιο προφίλ μέσω εφημερίδων τότε, μέσω social media κ ΜΜΕ σήμερα, σε μεγάλο βαθμό καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογικών αναμετρήσεων. Παραλληλισμοί, σχολιασμός και τελικά το αέναο παιχνίδι της εξουσίας και οι θυσίες των συμμετεχόντων σε ένα βιβλίο, με στοιχεία Ελληνικής αρχαίας τραγωδίας αλλά και ρεαλισμό που έχει μυρωδιά Στάινμπεκ. Ανατομία του Αμερικανικού ονείρου και μιας κοινωνίας που αν και εξελίσσεται, κυριαρχείται από τα ανθρώπινα πάθη.

Ογκώδες βιβλίο, που έχει δυνατό ρυθμό, ωραία δομημένους χαρακτήρες και κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, φέρνοντας στο μυαλό σειρά σκέψεων αναφορικά με την ακεραιότητα των πολιτικών, την ορθότητα των επιλογών μας και την σημασία λέξεων όπως αφοσίωση κι η πίστη, σε ανθρώπους και ιδανικά.

NIGHT FLIGHT ORCHESTRA- THE POODLES Parksnäckan Ουψάλα 13/6/2026 Ανταπόκριση συναυλίας

 NIGHT FLIGHT ORCHESTRA- THE POODLES   Parksnäckan  Ουψάλα 13/6/2026

Μερικές φορές συμβαίνουν τα πλέον αναπάντεχα  γεγονότα. Όταν μου ανακοίνωσαν ότι έχω επαγγελματικό ταξίδι στην Στοκχόλμη, για τέταρτη φορά, βαριόμουν τη ζωή μου. Άλλο διασκέδαση και άλλο δουλειά. Όμως ακολουθώντας το φωτεινό παράδειγμα του μαστερ των επαγγελματικών συναυλιών, Κουκουλάκη Σαν, έκανα ένα μικρό έλεγχο τί παίζει στην ευρύτερη περιοχή. Το αποτέλεσμα της έρευνα  ήταν σοκ για εμένα όσο και υγρό όνειρο, που έμελλε να αποδειχτεί και κάτι παραπάνω. Οι NIGHT FLIGHT ORCHESTRA και THE POODLES σε μια  co headline συναυλία στο Parksnäckan στην Ουψάλα. 

Εγώ τώρα την Ουψάλα την ήξερα μόνο για το αστεροσκοπείο της, αλλά είχε έρθει η ώρα να την επισκεφτώ. Αφού έλεγξα τα επαγγελματικά μου προγράμματα και με κάποιες μικρο ρυθμίσεις, βρέθηκα το Σάββατο απόγευμα στο τρένο για μια μικρή διαδρομή 55 λεπτών μέχρι την Ουψάλα. Διέσχισα ένα γραφικό δασάκι για να βρεθώ στην πρώτη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας , ένα μικρό θεατράκι με αμφιθεατρικά ξύλινα καθίσματα , χωρητικότητας, θα έλεγα το πολύ 300-400 άτομα. Έχοντας φτάσει στις 1720, με τις πόρτες να ανοίγουν στις 1700, σάρωσα το merchandizing αφού περίμενα ένα 10λεπτο τον roadie,merch manager των ΝNFO συζητώντας με τους αντίστοιχους των THE POODLES που ήταν και οι δύο ηλικιακά κοντά μου, κοινώς με μισό αιώνα ζωής και συζητώντας για την συναυλία των DEF LEPPARD που είχε γίνει sold out σε 8 λεπτά ,κάποια χιλιόμετρα μακρύτερα.

Η δεύτερη έκπληξη, η σκηνή, κάτι σαν το Άλσος στο Πεδίο του Άρεως, χαμηλή και εμείς να έχουμε πρώτη θέση, κυριολεκτικά. Η ώρα πήγε 19:00, ο ήλιος έδυε, τρόπος του λέγειν στις 23:00 και ανατέλλει ξανά στις 03:00 και εμείς παρέα με το κοινό  περίπου 150-200 άτομα με μέσο όρο ηλικίας τα 45 περιμέναμε. Βρετανοί την ώρα τους, με την εισαγωγή της αναχώρησης της πτήσης εμφανίστηκαν οι NFO. Πρώτες ήρθαν οι «αεροσυνοδοί» με κολλητά φορέματα ,περίτεχνες κομμώσεις και μπουκάλια σαμπάνιας, τα οποία τίμησαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Ακολούθησαν τα μέλη του σχήματος, με λευκά κοστούμια και μαύρα μπλουζάκια, όλοι και τελευταίος εν μέσω επευφημιών στα Σουηδικά ο Bjorn Strid με το χαρακτηριστικό μπερέ και τα παράσημα στο στήθος και γυαλί ηλίου από το Miami Vice. Κάπου εκεί είμαστε στην μπαριέρα, που δέχεται πίεση από αρθριτικά, πι, μαγκούρες και ηλικιωμένους ρόκερς που αναζητούν  ως άλλοι Ιντιάνα Τζόουνς την πηγή της νεότητας. Αυτή την πολυπόθητη νεότητα πρόσφεραν με ένα εκπληκτικό σετ μίας ώρας οι NFO. AOR, Yacht rock, rock n roll, blues, pop, disco, electro όλα μαζί σε ένα χαρμάνι που σε έκανε να χορεύεις και να διασκεδάζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Είχα δει τη συναυλία που είχαν δώσει online λόγω του Covid αλλά ζωντανά είναι απλά ακαταμάχητοι. Σφιχτοδεμένοι, με την αίσθηση του ρυθμού, τους κιθαρίστες να δίνουν την ένταση και το ρυθμικό τμήμα το groove, με τις κυρίες στα δεύτερα αν ανεβάζουν οκτάβες και την πίεσης μας σε δυσθεώρητα ύψη, οι NFO σε ένα σετ , χωρίς χάσιμο χρόνου, μας απογείωσαν. Η τέλεια μίξη του Παλιού Ροδον με την Disco 54. Δίχως ενοχές, μεταλάδες, ροκερς και AQR heads έλιωσαν στο λίκνισμα, κούνημα, χορό και τραγούδι. Ο Bjorn δια δραστικός ,στα Σουηδικά, με το κοινό, έκανε πλακίτσα, δεν έχει SOILWORK σήμερα μόνο disco,περιφερόταν στη σκηνή με κλασικό μικρόφωνο με καλώδιο και έπαιζε με τις κυρίες στα δεύτερα φωνητι9κά,που δρόσιζαν το σχήμα και τους εαυτούς τους με σαμπάνια και αναψυκτικά σε γυάλινα ποτήρια. Ο πληκτράς δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει ένα μικρό σόλο που φανέρωσε την αγάπη του για τον Jon Lord ενώ συνολικά το εξαμελές σχήμα, δυο κιθάρες, πλήκτρα, ντραμς, φωνητικά, μπάσο συν τις δυο κυρίες, παρέδωσε μαθήματα κεφιού και μουσικής ευλυγισίας. Όσο και κάποιοι να θέλουν να ακολουθήσουν, δύσκολα θα μπορέσουν να έχουν συνθέσεις και να τις αποδώσουν όπως οι NFO στη σκηνή, αλάνθαστα, αβίαστα και με τρελό κέφι. 

Ξεχωριστές στιγμές το κιθαριστικό σόλο/εισαγωγή στο “Burn for me” που συνοδεύτηκε από ένα boogie solo στα πλήκτρα, ενώ οι αεροσυνοδοί, έκαναν τα δικά τους χορευτικά ως μπαλέτο, κάποια στιγμή και με τη συμμετοχή του τραγουδιστή. Το “White jeans” με το αλα “Barracuda’ καταιγιστικό μπάσιμο και το κοινό εν χορό να τραγουδάει White-White και τέλος η εισαγωγή στο τελευταίο άσμα της βραδιάς το ” West Ruth Ave “με μια blues αλα ZZ TOP εισαγωγή και τραγούδι στα Σουηδικά, όπου συμμετείχε ενεργά και η Anna Brygård από τα δευτέρα φωνητικά, δείχνοντας ότι έχει μια πολύ δυνατή γήινη, φωνή με εξαιρετικές ικανότητες. Οι  «κολλητικές» μελωδίες των “Paloma”,”Shooting Velvet” μεγεθύνονται επί σκηνής από την άψογη απόδοση του σχήματος και εκστασιάζουν το κοινό, που δεν σταματά να τραγουδά και να χορεύει, ακριβώς να χορεύει.  Στο τελευταίο τραγούδι και μετά από παρότρυνση του Bjorn όλος ο κόσμος μπροστά στη σκηνή βλπ καμιά 40 αρια άτομα, ξεκίνησε ένα τρενάκι και εκεί ήρθε άτυπα η σύγκριση των χαρούμενων μελωδικού ροκ φανς που διασκέδαζαν με το τρενάκι και των σκληρών metalheads με το κουπί στους AMON AMARTH.Μια ώρα διάρκεια κάτω από τον ήλιο και πραγματικά όλοι ευχόμασταν να μην τελειώσει αυτή η εκπληκτική εμφάνιση.

 Όμως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος και είχε έρθει η ώρα των co headliners THE POODLES που περιόδευαν για το “ Metal Will Stand Tall» άλμπουμ τους που συμπλήρωνε 20 έτη από την κυκλοφορία του. Γρήγορη αλλαγή σκηνικών και ντραμς και στις 8:45 όλα είναι έτοιμα  για τους Σουηδούς Hard rockers. Προσωπικά μετά τα δύο πρώτα  άλμπουμ τους, είχα πάψει να τους παρακολουθώ, αλλά αφού βρεθήκαμε εδώ, δεν θα έφευγα. Ο ήχος τους που προσομοιάζει περισσότερο σε PINC CREAM 69, GOTHARD και στην πιο σκληρή όψη της μελωδικής Σουηδικής σκηνής, είναι ενδιαφέρων, αλλά δύσκολα θα έπαιρνε χώρος στις προτιμήσεις μου μετά την καταιγίδα των NFO. Έχοντας όμως στις ξανά στις τάξεις τους την μορφή και ιδρυτικό τους μέλος, που ονομάζεται Pontus  Norgren (HAMERFALL,TALISMAN) και Jakob Samuel  πρώην TALISMAN, όφειλα να παρακολουθήσω.

 Σήμερα εμφανίζονται με δύο κιθαρίστες, έχοντας κρατήσει στη σύνθεση και τον αντικαταστάτη του Norgren τον Henrik Bergqvist . Πάλι μπροστά στην μπαριέρα, να χτυπηθούμε (Sic) μπροστά στη σκηνή. Αυτή τη φορά το σχήμα ήταν στα μαύρα, δερμάτινα κτλπ και με την ζέστη, νομίζω δεν χάρηκε ιδιαίτερα για την ενδυματολογική επιλογή, όπως και για την απόφαση να αποσύρουν τους ανεμιστήρες που είχαν χρησιμοποιήσει οι NFO. Με σαφώς πιο σκληρό, heavy rock ήχο, πλέον με δύο κιθάρες και με ένα κινητικότατο τραγουδιστή τον Samuel,  τίμησαν κυρίως το “ Metal will stand tall ” άλμπουμ και μια μικρή επιλογή από τις μετέπειτα κυκλοφορίες τους. Πλέον μπροστά στην μπαριερα, αρχίζουν να συσσωρεύονται τα άδεια κουτάκια μπίρας, με φανερά πιο «σκληρό» κοινό να έχει έρθει για να παρακολουθήσει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι, το κοινό που είχε μια μικρή αριθμητική μείωση μετά την εμφάνιση των NFO, συμμετείχε ενεργά με τα γνωστά χορωδιακά φωνητικά. Χάρη και στην καλή επιλογή τραγουδιών, που έσφυζαν από ζωτικότητα, ρυθμό και πιασάρικα ρεφρέν βλπ “Shadows”, “Cuts Like a Knife”,  “Thunderball”, “Like No Tomorrow”,  “Seven Seas”  και κράτησαν τον κόσμο ενεργό και με συμμέτοχή. Πιο παραδοσιακοί, με δισολίες- συγκινητικές οι συτιγμές που αντάλλασσαν riff οι Norgren- Bergqvist και ο,τι περιλαμβάνει το μεγάλο βιβλίο των Hard rock κινήσεων, έδωσαν ένα πιο κλασικό ρυθμό και ήχο στη συναυλία. Δεν έλειψε η καθιερωμένη μπαλάντα το “Crying” , η αλλαγή κοστουμιού στη μέση του σετ, για τον Samuel, στυλιστικά μάλλον χρειάζεται βοήθεια, ενώ έπαιξαν και τραγούδια που είχαν να ακουστούν χρόνια, όχι το “ Alexander the great”, αλλά το “Shadows” που είχαν να το παρουσιάσουν από το 14 και το “Without You” από το 08. Η βραδιά έκλεισε με το “Night of Passion” και τον κόσμο να χειροκροτεί ευχαριστημένος.

Συνολικά μεγάλη εμφάνιση με τον ήλιο στα κεφάλια τους και παρά το λίγο κόσμο, 250-300 άτομα, οι NFO, πολύ καλή εμφάνιση αλλά δύσκολο να ανταπεξέλθουν μετά τον τυφώνα των NFO και για τους ΤΗΕ POODLES. Δίχως περιττά σόλο και μπαίνω, βγαίνω για encore, παίζοντας εντός έδρας, σε ένα κηποθέατρο για φίλους και Σουηδούς, ανάθεμα και αν είπε κανείς τους κουβέντα στα Αγγλικά ,πλην του Samuel που έλεγε σε κάτι ώριμες κυρίες στο κοινό «Hi darling», και τα δύο σχήματα έδωσαν μαθήματα πως παίζω για όσους είναι μπροστά μου και απογειώνω την συναυλία.

945 ακόμα με άπλετο φως και παρέα με την αεροσυνοδό της καρδιάς μου, λέγε με μελαχρινή Σούκι, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Πραγματικά ελπίζω για τους φίλους του μελωδικού ήχου, να βρεθεί κάποιος να φέρει τους NFO στην Ελλάδα. Αν οι FM σας μάγεψαν, εδώ θα έχουμε λιποθυμίες και κλάματα. Μοναδικό μουσικό χαρμάνι. Κερασάκι σε αυτό οι βετεράνοι THE POODLES και τώρα Κουκουλάκη τα λέμε στους ALMIGHTY.

Set list THE POODLES

1Echoes from the Past

2Metal Will Stand Tall   Metal will stand tall 

3 Cuts Like a Knife

 4 Shadows

5.Flesh and Blood

6 Thunderball

7 Without You

8 Crying

9 Line of Fire

10 Like No Tomorrow

11Seven Seas

12 Night of Passion

Set list NIGHT FLIGHT ORCHESTRA

1. Stratus

2. Divinyls

3. Shooting Velvet

4. Gemini

5. Cosmic Tide

6. This Boy's Last Summer

7. Paloma

8. Satellite

9. Burn for Me

10. White Jeans

11. West Ruth Ave

«Μέρες Χωρίς Αλκοόλ»-Michael Deagler (Εκδόσεις:Gutenberg)

 «Μέρες Χωρίς Αλκοόλ»-Michael Deagler (Εκδόσεις:Gutenberg)

Σύγχρονη ή μονδέρνα Αμερικανική λογοτεχνία, θα σας γελάσω με τον σωστό όρο για την  περίπτωση του «Μέρες Χωρίς Αλκοόλ». Αυτό που μπορώ να σας διαβεβαιώσω  είναι ότι θα απορροφηθείτε στο βιβλίο ενός slacker, lo-fi με μουσικούς όρους νεαρού, που μετά το κολλέγιο στην χώρα των χρυσών ευκαιριών, αποτελεί το αντίθετο από τα Golden boys  των 90ς κ 00ς. Αν το "Loser" του Μπεκ γινότνα βιβλίο, θα ήταν το «Μέρες Χωρίς Αλκοόλ»

Ο Ντένις Μονκ και ο αδελφός του, με τις φιλοδοξίες που «θα» πραγματοποιηθούν, όταν αποφασίσει τι θέλει να εστιάσει, εκδιώκονται από την οικογενειακή εστία, στην «τρυφερή» ηλικία των 26 ετών. Με εισόδημα από παροδικές και περιοδικές δουλειές, συνήθως λαντζέρης σε εκδηλώσεις, ο πρώην πότης και φοιτητής δίχως μέλλον, Ντένις αναζητά τον νέο του εαυτό, στην εποχή της νηφαλιότητας. Ο βιοπορισμός, είναι το κύριο μέλημα του, μαζί με την ανάγκη να μην επιστρέψει στο ποτό. Για το πρώτο κομμάτι, διάφορες δουλειές του ποδαριού, θα του γνωρίσουν ενδιαφέροντες τύπους, επαγγελματικές προοπτικές πιο αδιέξοδες και από το GPS σε εκδρομή στα Ελληνικά βουνά, αλλά και τον τρόπο να επιβιώνει με τα ελάχιστα. Είναι το ζήτημα της στέγης που θα τον φέρει σε επαφή με κάθε πιθανό γνωστό και φίλο, συγγενή και οτιδήποτε άλλο από την φοιτητική και σχολική ζωή του. Καναπέδες, ξενώνες, πλυσταριά, όπου μπορεί και τον δέχονται θα κοιμηθεί για όσο χρειαστεί. Με κάθε τίμημα, για έναν καλό ύπνο, π[ου τον απομακρύνει από τις σκέψεις του, για τη συμπεριφορά του στα χρόνια του κολεγίου και του ποτού.

Ο Ντίγκλερ είναι απολαυστικός, μια μίξη Ρέιμοντ Κάρβερ (Στιγμιότυπα) με ολίγον από Μπουκόφσκι και πολύ σύγχρονη Αμερικάνικη σκηνή, με χαρακτήρες χαμηλών τόνων που ζουν σε ένα περιθώριο μιας κοινωνίας, άχρωμης, που θυμάται με αποτροπιασμό και αιδώ την συμπεριφορά του μεθυσμένου Ντένις. Στη σύγχρονη Αμερικάνικη, φιλελεύθερη, Woke Αμερική των κολεγιόπαιδων και «μορφωμένων» στην κοινωνία της συμπερίληψης, ο Μονκ είναι ένας παρίας για όσα έκανε δεν έκανε, υπό την επήρεια. Όλοι συμπονούν και αντιλαμβάνονται ,αλλά πάνω από όλα θυμούνται και απομονώνουν, εξοστρακίζουν τον Ντένις.

Ο ίδιος σε ένα ταξίδι χαμηλών τόνων αυτογνωσίας, σε μια σειρά από αυτοτελείς ιστορίες που έχουν κοινό παρομοναστή το αλκοολικό παρελθόν και αριθμητή ένα αγχωτικό παρόν, με δουλείες του ποδαριού και συγκατοίκηση με κάθε είδους περίεργη κατάσταση δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλάσμα. Δεν λυπάσαι τον Ντένις, ζεις μαζί του, τις ατέλειωτες βόλτες με τα πόδια και τα Μέσα, γιατί δεν οδηγεί, δεν έχει αυτοκίνητο ,ένδειξη του πόσο χαμηλά είναι στην σύγχρονη κοινωνική Αμερικάνικη κλίμακα. Τις αναγκαστικές επιλογές στέγασης που ξεκινάνε και λήγουν την κάθε ιστορία, μέσα από γλαφυρές, κωμικές ή παράλογες ιστορίες συγκατοίκησης, που ρουφάς σαν σφηνάκι μπέρμπον, πριν βυθιστείς στην μπύρα σου. Απολαμβάνεις την ταπεινότητα του, μετά την αποδέσμευση από το αλκοόλ, την παράδοση του στο κάρμα και τις επιλογές του, που αλλάζουν μέσα από τυχαίες συναντήσεις. Το παρελθόν του εμφανίζεται μέσα από πρώην σχέσεις και την αδυναμία να δημιουργήσει κάποια νέα σχέση, με τα ανάλογα ερείπια ή εγωκεντρικά άτομα που συναντά. Μια μικρή τοιχογραφία της Αμερικής των αποφοίτων/τελειόφοιτων των κολεγίων, των ανθρώπων που ζουν με δουλειές μερικής απασχόλησής ,πτυχία δίχως αντίκρισμα ή αλλάζουν με την πρώτη έμμισθη και με ασφάλιση δουλειά και τις πρώτες ενδείξεις για οικογένεια, σπίτι, παιδιά. Ο Ντένις είναι παρών και φίλος με όλους. Παρατηρεί, σχολιάζει αλλά δεν κρίνει. Φεύγει από όπου δεν μπορεί πλέον να συμβιώσει, για να μεταφερθεί στον επόμενο καναπέ, στο επόμενο ράντζο. Δεσμεύεται συναισθηματικά για να βρεθεί ξανά εκεί που άρχισε στο μηδέν, αλλά δεν μεμψιμοιρεί, δεν οικτίρει, δεν πίνει, συνεχίζει.

Η συνάντηση με τον αδερφό του, θα κλείσει τον κύκλο των αναζητήσεων, όπως ξεκίνησε, όπως είναι η ίδια η ζωή, με πολλές εμπειρίες και ελάχιστες απαντήσεις στα ερωτήματα και τους λόγους που εξαρχής ώθησαν τα δύο αδέλφια να φύγουν από το πατρικό σπίτι. Ένα βιβλίο, με λόγο λιτό, κοφτό, που σε υποτάσσει στον εσωτερικό ρυθμό του. Ένας μεταμοντέρνος Κέρουακ, βυθισμένος στην αγωνία του σήμερα, με τροχοπέδη ένα χθες που και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος, πως συνέβη και αν συνέβη. Γραφή δωρική αιχμηρή και λυτρωτική, σαγηνεύει ,καθηλώνει και κάνει το «Μέρες Χωρίς Αλκοόλ» ένα βιβλίο που θα σας μιλήσει αν αγαπήσατε σχήματα σαν τους Pavement,Dinosaur Jr,Husker Du,Pixies,PJ Harvey,Mazee Star  ή απλά τα 90ς,,00ς είναι ακόμα μια θολούρα, διασκέδασης και ατέρμονων προσπαθειών, να εναρμονιστείτε με το κυρίαρχο ρεύμα και την καθεστηκυία τάξη, δίχως ακρότητες, μόνο με την αγωνία της επιβίωσης.

SOCIAL DISTORTION-"Born to kill" (Epitaph)

 

The return of Mike Ness and Co in the recording action, is refreshed and rejuvenated. With a sound clear and crisp,reminiscent of the "Somewhere Between Heaven and Hell" (era ,less blurry than the ;'White light,White heat,White trash" era, created the perfect SD album. 

Punk, garage, rock n roll,less blues and country, addictive melodies, stories from the neighbourhood and lots of guitars are the elements of an album, that is essential SD.Dont expect anything else than uptempo rockers, emotionally charged songs and a cover you didt see coming. The boys are in full form, writing songs like "Born to Kill" and "No Way Out" are brute melodic punk rock, the old way while nostalgia comes at "The Way Things Were" and melodic fury at "Tonight". 

SD never hid their love for twelve bar rock n roll and the 50s-60s and  "Crazy Dreamer" (featuring Lucinda Williams) is the best proof of it. While more unexpected and yet mesmerizing is the cover version of "Wicked Game" (Chris Isaak). The band is in fine form and you can see /listen to that at "Walk Away (Don't Look Back)" a gutsy rocker ,"Never Goin' Back Again" and  "Don't Keep Me Hanging On" while heart breaking  "Over You" closes the album in class. 

SOCIAL DISTORTION gave us an album that will make every fan proud, an album that touches heart and sentiments, more clear sonically ten their previous works, but still rocking . Their latest work is among their best, a true rock al;bum in the days of overcomplexity or mimicking, original from the heart, with loud guitars and haunting melodies.

8

 

Μιχάλης Μπουναρτζίδης-  "Η περιπλάνηση ενός βιολιού" (Κέδρος)

 

Η δεύτερη συγγραφική προσπάθεια του Μιχάλη Μπουναρτζίδη, κινείται επιτυχημένα στον χώρο του ιστορικού μυθιστορήματος. Από τη Φώκαια, στην Θεσσαλονίκη του 1914, στην Ουκρανία του 1919 και στην Ισπανία του 1936, ο κεντρικός ήρωας ή καλύτερα το κεντρικό ζευγάρι, ο Μικρασιάτης Θωμάς και η Θεσσαλονικιά Εβραία Ελβίρα, γίνονται η αφορμή για μια αφήγηση που ανατρέχει στα καυτά θέματα της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής ιστορίας των αρχών του 20ου αιώνα μέχρι τον ΒΠΠ. 

 

Καλογραμμένο, με δυνατό αφηγηματικό άξονα, παρακολουθεί την προσφυγική οικογένεια, την εχθρότητα που αντιμετώπισαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες αλλά και τις δικές τους εμμονές κ εχθρότητα απέναντι στο νεοεπεκταθέν Ελληνικό κράτος και τους Ελλαδίτες. Η Θεσσαλονίκη, με την ακμάζουσα εμπορική Εβραϊκή εμπορική κοινότητα, τους πληθυσμούς με καταγωγή από τις γειτονικές χώρες (Σέρβους, Βούλγαρους, Τούρκους) αναμεμειγμένους και την καινούργια Ελληνική εξουσία, αποτελούν την βάση στην οποία, θα χτιστεί η αφήγηση. Το Βενιζελικό κίνημα υπέρ της ΑΝΤΑΝΤ, ο ΑΠΠ και η ενηλικίωση του Θωμά, με παράλληλη την ενασχόληση και αγάπη του για τη μουσική και το βιολί αλλά και η γνωριμία του με την Ελβίρα, θα είναι η αρχή της αφήγησης. Η επιστράτευση του Θωμά, θα δώσει τέλος στο ρομαντικό μέρος της ιστορίας, έχοντας όμως περιγράψει ταυτόχρονα, τον κοινωνικό ρατσισμό των υπαρχόντων εθνικών ομάδων και την ουσιαστική έλλειψη πολυπολιτισμικότητας και ανοχής, που τόσο διατείνονται σήμερα κάποιοι οτι υπήρχε. Αντίθετα θα μιλήσει για μια οικονομική συνύπαρξή και άρα αναγκαστική κοινωνική συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτήτων, που ο Μεγάλος πόλεμος θα διαλύσει.

Η μετά από 17 χρόνια συνάντηση του Θωμά και του Ρώσου φίλου του Μαξίμ με την Ελβίρα στην Βαρκελώνη του Ισπανικού εμφύλιου, θα οδηγήσει σε μια επανένωση, με πολύ πάθος μέσα στην πιο ταραγμένη περίοδο της Ευρωπαϊκής ιστορίας, τον προάγγελο του ΒΠΠ. Εκεί θα παρακολουθήσουμε μέσα από πολύ επιτυχημένες και καλογραμμένες αναδρομές το παρελθόν των δυο ηρώων , τον έρωτα τους, τον χωρισμό τους το 1919, έως την επανένωση τους το 1936. Η συμμετοχή του Θωμά στην Ουκρανική εκστρατεία με το Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα και η αυτομόληση του στους Κόκκινους. Η ένταξη του στης τάξεις των Μπολσεβίκων, ο φανατισμός του και η εκτέλεση αθώων στο όνομα του κόμματος και των νέων ιδεών, θα μετατρέψουν τον μελαγχολικό, βιολιστή σε εκτελεστή των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος. Η ιδεολογία του θα πεθάνει , στην καταστολή της αντεπανάστασης των ναυτών της Κροστάνδης και μαζί με τον Μαξίμ, θα ακολουθήσουν τον μοναχικό δρόμο της επιβίωσης, με κύριο πολιτικό οδηγό τον Τρότσκι. Βέβαια όλα τα εγκλήματα τους, θα δικαιολογηθούν αφελώς, από την επαναστατική ηθική και το μίσος για όποιον είχε δημιουργήσει κάτι (με τον συγγραφέα, να παραθέτει μονόπλευρα και ασχολίαστα τα γεγονότα, σαν να ήταν μέλος του κόμματος). Η διαφυγή τους από τον Σοβιετικό παράδεισο,, θα εμφανιστεί ως αναγκαία πράξη επιβίωσης, όπως και η περιπλάνηση τους στην Χιτλερική Γερμανία, σε αναζήτηση της γυναίκας και της κόρης του Μαξίμ, με λιγότερα στοιχεία, αυτή τη φορά, πολιτικών επισημάνσεων, στα οφθαλμοφανή.

Αντίστοιχα η Ελβίρα θα μετοικήσει στην Ισπανία και εκεί, χήρα πια με έφηβο γιο, ενταγμένοι στους Καταλανούς αναρχικούς, θα συναντήσουν τον Θωμά και τον Μαξίμ. Το ζευγάρι και ο Ρώσος σύντροφος θα μιλήσουν για το όραμα του Ισπανικού εμφυλίου, τις εξοντώσεις των Μοναρχικών, των γαιοκτημόνων, των αστών , παπάδων, σαν αναγκαίο κακό, γιατί μόνο οι Φρανκικοί , «φασίστες» κάνουν ομαδικές εκτελέσεις αθώων. Οι Κόκκινοι και οι αναρχικοί, κάνουν απλά αναγκαίες εκκαθαρίσεις. Πραγματικά είναι δυνατή και ρεαλιστική η οπτική των «αριστερών» ηρώων, που με γνήσια λενινιστική προοπτική, θεωρούν τον ταξικό εχθρό, ως κάτι το αναλώσιμο και αναγκαίο κακό, για το καλό της κοινωνικής επανάστασης την εξόντωση του. Βέβαια η κίνηση του Στάλιν να αποκτήσει τον έλεγχο της επανάστασης μέσω του Ισπανικού ΚΚ και η σύγκρουση με τους αναρχικούς, και η εκκαθάριση τους, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται, τους έχει ήδη οδηγήσει να γίνουν καχύποπτοι απέναντι στους εθελοντές που έρχονται ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Μόσχας. Η απεικόνιση του αγώνα των αναρχικών και κομουνιστών απέναντι στους Φρανκιστές, οι αδυναμίες να οργανωθούν στρατιωτικά λόγω του αναρχικού χαρακτήρα του κινήματος και ο εσωτερικός εμφύλιος της αριστεράς εν μέσω του Εμφύλιου με τους Φρανκιστές, κάτι που έδειξε πολύ ρεαλιστικά ο Κεν Λόουτς στο «Γη και ελευθερία», γίνονται εδώ μια ζωντανή τοιχογραφία, της ταραγμένης εποχής. Το τέλος της επανάστασης και η πίκρα των εκκαθαρίσεων, μαζί με απώλειες φίλων και συγγενών, θα ποτίσει την Ισπανική γη αλλά και την ζωή των ηρώων με την απώλεια, που θα αναδείξει το άδικο και αναίτιο όχι μόνο του σκοπού του αλλά και των εγκλημάτων που τελέστηκαν στο όνομα αυτού, αφού τελικά στην πράξη η επικρατούσα ιδεολογία εκείθεν και εντεύθεν θα δείξει ότι ο μαύρος και κόκκινος φασισμός έχουν κοινό πρόσωπο. Στο ίδιο μοτίβο, οικογενειακές σχέσεις και έχθρες αλλά και παλιοί γνωστοί που θα γίνουν δήμιοι, βρίσκουν την τιμωρία ή τη λύτρωση, με τρόπο δημιουργικό για την οικονομία της ιστορίας και του μυθιστορήματος. Για τον Θωμά και την Ελβίρα, τα πάντα έχουν το κόστος τους, όπως θα δει όποιος διαβάσει αυτά το κατά τα άλλα καλογραμμένο βιβλίο, χωρίς να ενοχληθεί από την μονόπλευρη και με έλλειψη ιστορικής ακρίβειας, πολιτικά στάση του.

Σύνδεσμος της Θεσσαλονίκης, της Ουκρανίας, της Ρωσίας/Σοβιετικής Ένωσης, Γερμανίας και τέλος της Ισπανίας, η μουσική, το βιολί και η αγάπη του Μικρασιάτη πρόσφυγα Θωμά για τη μουσική και η συνεύρεση του με μουσικούς σε κάθε χώρα, γιατί η μουσική είναι κοινή γλώσσα που ενώνει. Όμως οι μαζικές ιδεολογίες και η έλλειψη μόρφωσης, καθιστούν και τον πιο ευαίσθητο μουσικό, όργανο και εκτελεστή του κάθε αθώου, στο όνομα των μεγάλων σκοπών και ιδεών, είτε λέγονται χριστιανισμός, κομουνισμός, αναρχισμός, φασισμός και τα θύματα αμέτρητα στον μελαγχολικό ήχο του βιολιού.

Αξιόλογο βιβλίο, καλογραμμένο με χρήση των ιστορικών πηγών που αναφέρει μονόπλευρη και πολιτικά αμφιλεγόμενη, ειδικά το θέμα των μαζικών δολοφονιών και εκτελέσεων από την πλευρά των Ισπανών αναρχικών. Όμως αποτελεί καθηλωτικό ανάγνωσμα και διεγείρει την φαντασία του αναγνώστη από την προσφυγική Θεσσαλονίκη του 14, μέχρι την αιματοβαμμένη Βαρκελώνη αφήνοντας ένα τέλος διφορούμενο, πικρό αλλά μαζί με μια νότα αισιοδοξίας, λίγο πριν το ξέσπασμα του ΒΠΠ, που έκανε την Ευρώπη, να ξεχάσει τις έννοιες του ανθρωπισμού και του πολιτισμού, βάζοντας στην κορυφή τον αγώνα για την επιβίωση, δίχως να αφήσει χώρο για το βιολί του Θωμά, παρά μόνο στις ορχήστρες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τα μαγαζιά των μαυραγοριτών για μια μαύρη πενταετία, αυτά όμως ίσως σε ένα επόμενο βιβλίο.

Τόμας Πίντσον – «Έμφυτο ελάττωμα» (Καστανιώτης)

Τόμας Πίντσον – «Έμφυτο ελάττωμα» (Καστανιώτης)  

Ιδιόμορφος, εκκεντρικός κ με φανατικό κοινό, ο Πίντσον αποφασίζει, να δημιουργήσει ένα «μοντέρνο» αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα εμπλουτίσει τη μυθολογία των ηρώων, του «φιλμ νουάρ»  χώρου, με τον εξίσου «εκκεντρικό» με τον συγγραφέα του, ήρωα- ντετέκτιβ , τον Ντοκ Σπορτέλο. Ο ιδιωτικός ερευνητής, Σπορτέλο, απεχθάνεται τα όπλα, τα κοστούμια και τις γραβάτες.  Προτιμά τα μακριά μαλλιά  από το καλοκουρεμένο προφίλ των ηρώων του Ελροι, δεν έχει το «μάτσο» ύφος τους, αλλά το μόνιμα , αποχαυνωμένο, ύφος , του συστηματικού χρήστη  κάνναβης.

Η ιστορία στην οποία θα εμπλακεί είναι στα τέλη της δεκαετίας του 60 κ τους Μακαρθικους νόμους, έχουν αντικαταστήσει το FBI  και η παράνοια του Νίξον. Η Τζαζ κ το σουίνγκ, πλέον έχουν μετεξελιχτεί σε κρούνερς στο Λας Βέγκας και ψυχεδελικά σχήματα που παίζουν garage και surf  στις παραλίες της Καλιφόρνια.

Απαγωγές και εξαφανίσεις, μετανοημένοι, μεγαλο κατασκευαστές συγκροτημάτων για τον νέο Αμερικάνο αλλά και πρώην φυλακισμένοι, που ανήκουν στις οργανώσεις της άριας φυλής και των Μαύρων πανθήρων, συναντώνται, με κοινό σημείο επαφής, μοιραίες γυναίκες. Γυναίκες, ερωτικές, που έχουν ακόμα κάτι από Ρίτα Χαίηγουορθ και Λωρήν Μπακόλ. Προσθέστε σε αυτό το χαρμάνι, μια εισαγγελέα, που έχει επαφές με τους πάντες, μια μυστηριώδη οργάνωση με το όνομα «Χρυσός κυνόδοντας», σέρφερ και μέντιουμ που αναζητούν, τη χαμένη Λεμουρία και το «απόλυτο» κύμα. Για πιο πικάντικη γεύση ,  μια σειρά φόνων, απαγωγών, αστυνομική βία και παρενόχληση, γρήγορους ρυθμούς, θηριώδη αυτοκίνητα, λατινο αμερικάνους και Έλληνες μετανάστες και μια ατελείωτη σειρά από παρακμιακά φαγάδικα, όλα παρουσιασμένα μέσα από την «προσωπική» οπτική στου Σπορτέλο και έχετε στα χέρια σας, ένα μοναδικό χαρμάνι.

Κάποιος το χαρακτήρισε σαν το  Big Lebowski  με τη μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος. Θα το ονόμαζα , μια μεταφορά του Ελροι, σε ένα σύμπαν, πιο ψυχεδελικό και ρεαλιστικό, μια αστυνομική ιστορία, ιδωμένη μέσα από τα μάτια του Garcia  και των GRATEFUL DEAD. Ένα ατελείωτο τζαμάρισμα, ηρώων συμπτώσεων, ιδεών, ιδεολογιών, που οδηγείται στην κάθαρση, μέσα από την κορύφωση, των συμπτώσεων, των εντάσεων και την μέγιστη εντροπία στην οποία οδηγούν, η συνύπαρξη ενός  χίπη ντετέκτιβ και του αστυνομικού, αντίπαλου αλλά κ καθοδηγητή του.

Με άξονα τη μουσική, τα ναρκωτικά και το έγκλημα, οργανωμένο αλλά και τυχαίο, την αστυνομία και την ποπ-τηλεοπτική «υπο» κουλτούρα, έχουμε μια ζωντανή και όζουσα τοιχογραφία του Λος Άντζελες στα τέλη του 60, λίγο πριν το Βιετνάμ, καταπιεί στη μαυρίλα του , τις ΗΠΑ.

Ένα βιβλίο, που σε παρασύρει σε όνειρα λυσεργικά και , αλλάζει τον τρόπο που διαβάζεται η αστυνομική λογοτεχνία. Αγαπήστε το ή  μισήστε το , απλά ακούστε το, με συνοδεία, κάποιου  από τα Nuggets….