Song of the week- The 69 Eyes (feat. Steve Stevens) - I Survive (Official Music Video)

 Song of the week- The 69 Eyes (feat. Steve Stevens) - I Survive (Official Music Video)

 

 Composed by Steve Stevens / Jyrki 69 / Bazie / Jacob Bunton
Lyrics by Jyrki 69

Music video directed by Vicente Cordero

THE 69 EYES:
Jyrki 69 – Lead Vocals
Bazie – Guitars & Backing Vocals
Timo-Timo – Guitars
Archzie – Bass & Backing Vocals
Jussi 69 – Drums

Additional musicians
Steve Stevens - Lead Guitars
Jacob Bunton - Backing Vocals
Kimmo Härmä - Backing Vocals
Erno Laitinen - Keyboards, Percussions and Programming

Produced by Erno Laitinen
Recorded and engineered by Erno Laitinen at Inkfish studios, Helsinki

Mixed by Barry Pointer at Riott House Studio in Los Angeles, CA
Mastered by Howie Weinberg at Howie Weinberg Mastering, Los Angeles, CA

www.69eyes.com
www.vallilamusichouse.fi
(p)&© 2026 Vallila Music House Oy & BLKIIBLK Records / All rights reserved

Η απόδειξη της αθωότητάς μου”- Τζόναθαν Κόου (Πόλις)

 

Η απόδειξη της αθωότητάς μου”- Τζόναθαν Κόου (Πόλις)

 

 

Καινούργια δουλειά του σημαντικότερου ίσως Βρετανού λογοτέχνη των τελευταίων δεκαετιών, με επίκαιρα θέματα, κριτική ματιά και κοινωνικές ευαισθησίες, σε ένα βιβλίο που συνδυάζει, πολιτική, αστυνομικό μυθιστόρημα και πάνω από όλα είναι δια ποτισμένο με το γεμάτο οξύνοια, χιούμορ του Κόου.

 

“Η ζωή μετά το πανεπιστήμιο δεν ταιριάζει καθόλου στη Φιλ. Ο χρόνος περνά βασανιστικά αργά. Έχει επιστρέψει στο πατρικό της σπίτι και ζει ξανά με τους γονείς της, δουλεύει ατελείωτες ώρες σε ένα ιαπωνικό εστιατόριο στο αεροδρόμιο του Χίθροου και τα σχέδιά της να γίνει συγγραφέας δεν καταλήγουν πουθενά. Όμως η τυχαία ανακάλυψη ενός ξεχασμένου συγγραφέα από τη δεκαετία του 1980 τη βγάζει από τον λήθαργο, όπως και η επίσκεψη ενός οικογενειακού φίλου, του Κρις – ιδίως όταν της λέει ότι ερευνά μια υπόθεση που θα μπορούσε να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Ο Κρις παρακολουθεί την πορεία ενός σκοτεινού think-tank, που ιδρύθηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ τη δεκαετία του 1980 και ωθεί σταθερά την κυβέρνηση της Βρετανίας προς την Άκρα Δεξιά. Έπειτα από χρόνια πολιτικής απομόνωσης, τα μέλη του είναι πια έτοιμα να εφαρμόσουν τις ιδέες τους. Καθώς την πρωθυπουργία της Βρετανίας αναλαμβάνει η Λιζ Τρας, η θητεία της οποίας θα διαρκέσει μόλις επτά εβδομάδες, ο Κρις συνεχίζει την έρευνά του σε ένα συνέδριο που διεξάγεται στα βάθη της επαρχίας Κότσγουολντς. Ξαφνικά όμως τα πράγματα παίρνουν σκοτεινή τροπή και μια αστυνομική έρευνα για φόνο ξεκινά. Η λύση του μυστηρίου θα βρεθεί άραγε στη σύγχρονη πολιτική σκηνή ή σε ένα λογοτεχνικό αίνιγμα που παραμένει εκκρεμές εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια;”

 

Ένα βιβλίο , μέσα στο βιβλίο, μια αστυνομική περιπέτεια και ταυτόχρονα , μια ανάλυση της Βρετανικής κοινωνίας σε σχέση με τις Η.Π.Α του Τραμπ, την γουόκ ατζέντα και τον παραλογισμό της, τις παραδόσεις που χάνονται μέσα στη λήθη του χρόνου με το θάνατο της Ελισάβετ, να σηματοδοτεί την λήθη, για ένα παρελθόν που έδωσε όραμα ή εστία αντιπαλότητας για μεγάλη μερίδα της Βρετανικής κοινωνίας. Στοιχεία που απασχόλησαν τον Κοου και στα προηγούμενα βιβλία του, η εξέλιξη της μεταπολεμικής Αγγλίας στο πολυσυλλεκτικό σήμερα, το Μπρεξ ιτ,η όξυνση των ακραίων στοιχείων ,των Άγγλων εθνικιστών, Αντι Ευρωπαϊστών οι επιπτώσεις του ρατσισμού αλλά και η ανοχή στις μειονότητες, όλα είναι εδώ. 

 

Με χαρακτηριστικές, κεντρώες θέσεις και απέχθεια για όσα τα άκρα εκπροσωπούν, αλλά δίχως λύση για το ξέσπασμα βίας στην Ευρώπη του 21 ου αιώνα, μόνο με λατρεία στο «νέο», το άμωμο, και οργή νεανία για τους «παλιούς» που καταδικάσαν τη νέα γενιά σε άχρηστα πτυχία (επιλογή τους) και χαμηλόμισθες δουλείες (εξ ανάγκης), ο Κόου σε συγγραφική φόρμα, επιπλήττει, αποσιωπά και υποδεικνύει, δίχως ξεκάθαρη θέση, αλλά ορμώμενος από τη ζεστασιά της φλεγματικής Βρετανικής πολυθρόνας του, δίνοντας ένα ανισόρροπο, αλλά απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημά. Μια δουλειά, συγγραφικά ιδιαίτερα έξυπνη μέχρι τις τελευταίες σελίδες, που ιδεολογικά παραπαίει, ανάμεσα στο ποιος φταίει, για το σήμερα, την οικονομική κρίση, την κρίση των αξίων, δίχως να προτείνει αξίες ή συνολικά μια προσέγγιση, γιατί όπως και οι ήρωες των προηγουμένων βιβλίων του στη Βρετανία η αστική και μεγαλοαστική τάξη, παγιδεύτηκε σε ταμπέλες και απομακρύνθηκε από την ουσία των πραγμάτων, κοιτώντας μόνο τις ταμπέλες και αναμένοντας τον από μηχανής θεό, όπως και οι δύο νεαρές πρωταγωνίστριες του βιβλίου, που θεωρούν ότι όλοι τους χρωστούν και αυτές είναι τα θύματα, (η ιστορία της νεανικής μεσαίας τάξης από το 2010 και μετά στην Ευρώπη)

 

Θα απολαύσετε ένα βιβλίο που είτε βλέπετε στου Ψειρή μια Αθήνα που χάνει το χρώμα της και στις γιορτές του Συντάγματος τα Χριστούγεννα, την πόλη να χάνει την λάμψη της ή αντίθετα βλέπεται πρόοδο, εξέλιξή και πολυπολιτισμικότητα, θα σας προβληματίσει και θα σας δώσει τροφή για σκέψη, γιατί τα πάντα εκπροσωπούνται δίχως να τολμά (ως γνήσιος διανοούμενος του κεντροαριστερού χώρου) να πάρει θέση, πόσο μάλλον να προτείνει λύσεις και να σπάσει αυγά, δυσαρεστώντας.

HEAVY PETTIN- "Rock generation"

 HEAVY PETTIN- "Rock generation"

They hailed them as one of the big names of the second wave of NWOBHM. They mock them for attempting to enter the Eurovision contest. Glasgow's HEAVY PETTIN were always a band that wasn't meant to suit everyone's taste. The only surviving member from back in their heyday is lead vocalist Stephen “Hamie” Hayman. His charcoal vocals, which sounded more and more like Biff were melodic, yet heavy, not exactly the blues based vocals most bands of its era were in. Either were high pitching (IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, TOKYO BLADE) or melodic (DEMON, PRAYING MANTIS). Add to this the production of their first album, a bit muddy, you had to love them or loathe them. Attempts were made to get the original band back together again, but old grudges and musical differences resulted in Hamie being the only original member in their latest reincarnation Joining Hayman are Dave “Davo” Aitken and Richie “St. James” Daws    on guitars, David “Boycee” Boyce on bass and Mick “The Wizard” Ivory on drums 

Now after 3 studio albums and some years on hiatus they return with a new album, their first in 30 years and surprise,surprise they still got it. Although “Hamie” vocals are even more nasal, they know how to pen a good,anthemic song, as the opener "Rock generation" or the more uptempo "Faith healer". But HP are not a one dimensional band, they never meant to be DEF LEPPARD and were definitely for a bigger audience than the underrated SAMSON. Their sound has dark ,modern elements referring to bands like ALTERBRIDGE or later days SAXON (we already said it, it's the vocals metal). And then comes "Oblivion" a Brit pop/FM rock song that could be a breakthrough single with Roni Lee adding her female vocals ,spicing up the result, if there was still rock radio,looking for new songs and not pensioners playlists.

'Mother earth" is MIDNIGHT OIL meeting MAIDEN in a powerful melodic rock combination with some great old school soloing, not shredding, a blast from the pat to the future.Rock n roller "X-rated" has the Def Lep sign all over it  and it is a song aiming for the arenas."Bullets and pills" is another up tempo rocker, a filer maybe  but a nice one."Line in the sand" is another melodic mid tempo rocker ,groovy and anthemic.In the same vein is "Live YR best life" showing the band still knows how to pen a good tune.Finally a modern rocker in the form of "This life" shows why only "Hamie" is still on board asn the musical differences from the old HP are more than obvious, a far more low tune, "dark" and modern rock song, aiming to a younger generation.

https://open.spotify.com/album/1UXFoVI5bfjHtyRVNj3oiU

So in conclusion, "Rock generation" is an album that won't disappoint HEAVY PETTIN fans but i doubt if it will gain new and younger ones as they have aimed with the sound and songwriting. If there is a God of second chance ,they deserve it and they definitely proved with "Rock generation" they can have it.

7

Song of the week-The Damned - Summer In The City (Visualizer) | New Album "Not Like Everybody Else"

 Song of the week-The Damned - Summer In The City (Visualizer) | New Album "Not Like Everybody Else" 

 Not Like Everybody Else” is a deeply personal and celebratory covers album – dedicated to the memory of Brian James, The Damned's legendary founding guitarist, who passed away on 6th March 2025. Each tune has been chosen because they were by artists that had an impact on Brian’s guitar playing and in turn his songwriting and in turn the Damned as a band.
Recorded in a blistering five days of emotion and creative fire at Revolver Studio, Los Angeles, the album finds The Damned – Dave Vanian on vocals, Captain Sensible on guitar, Rat Scabies on drums, Paul Gray on bass and joined by longtime keyboardist Monty Oxymoron – reconnecting with the raw energy that started it all.

“Summer In The City” animated video: 
Created by Scott Kennedy.

Subscribe to earMUSIC: https://earmusic.lnk.to/Sub

Follow the latest news on The Damned here:
The Damned on Facebook:     / officialdamned   
The Damned on Instagram:     / thedamnedofficial   
The Damned on X:   https://x.com/thedamned 
https://www.officialdamned.com 

Catch up with the latest news on all earMUSIC artists and releases here:
https://www.ear-music.net/ 
https://ear-music.shop/ 

earMUSIC on Facebook:     / earmusicofficial   
earMUSIC on Instagram:     / earmusic   
earMUSIC on X:   https://x.com/earmusicedel

#TheDamned #NotLikeEverybodyElse #SummerInTheCity

 

"Λίγη Ζωή"- Hanya Yanagihara (Μεταίχμιο)

Η Yanagihara μεταφέρει τους τυραννισμένους ήρωες του Ντοστογιέφσκι σε μια σύγχρονη Ν.Υόρκη και τους δίνει την πολυτέλεια να ζήσουν σε πλούσια διαμερίσματα και εξοχικά σπίτια, που οι δαίμονες τους χαίρονται να κατοικούν. Συναισθηματικά βαρύ, ογκώδες, μυθιστόρημα, που θα σας βυθίσει με άνεση στον στρόβιλο της τυρρανισμένης ζωής του κεντρικου ήρωα Τζουντ, πριν σας εξακοντίσει στον αστερισμό του πόνου και της απώλειας. 

 

Μια προσαρμογή του μύθου της ωραίας και του τέρατος, στην σύγχρονη Νέα Υόρκη, της καλλιτεχνικής ζωής αλλά και των χώρων που περικλείουν τη μοναξιά σε διαμορφωμένα για εραστές της ζωής και της τέχνης, λοφτ. Η αρχαία τραγωδία ιδωμένη μέσα από την μοντέρνα, λιτή, οξεία και πικρή σε πολλά σημεία οπτική της Yanagihara. Ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, που οι ανατροπές δεν είναι το ζητούμενο, αλλά το δεδομένο. Οι αντιστροφές των ρόλων, η λύπηση, ο αυτοσαρκασμός, ο θρήνος για την χαμένη παιδικότητα, η σεξουαλική κακοποίηση ,η σωματική κακοποίηση, η αδυναμία για εξιλέωση πρώτα στον εαυτό σου και μετά στον περίγυρο σου, αποτελούν δομικά συστατικά, αυτού του μοντέρνου αλλά συγκλονιστικά κλασικού, αρχαιοπρεπούς θα έλεγα μυθιστορήματος.

 

Η παρέα των νεαρών φερέλπιδων, κολεγιόπαιδων, με διαφορετικά υπόβαθρα και ελάχιστα στοιχεία για το παρελθόν τους, ξεκινά την οδύσσεια της ενηλικίωσης, μέσα από τον βασικό παράγοντα κοινωνικής επιτυχίας στην Ν.Υόρκη, την αυτονομία στην στέγαση και την εργασία. Μέσα από αυτή την ιστορία, οι χαρακτήρες παρουσιάζονται, παίρνουν τον ζωτικό χώρο τους και σε κατευθύνουν να σκιαγραφήσεις μια παρέα, που ο κεντρικός πυρήνας δεν θα είναι ο εγωπαθής καλλιτέχνης Τζει Μπι, ούτε ο Μάλκολμ, ο αρχιτέκτονας, που αναζητεί το προσωπικό νόημα της ζωής του. Ο φέρελπις ηθοποιός Γουίλεμ, προικισμένος με την εξωτερική ομορφιά και αποδοχή, θα βρεί στο πρόσωπο του εσωστρεφή δικηγόρου Τζουντ, τον παραστάτη, μέχρι να ανοίξει τα επαγγελματικά φτερά του. Η δεκαετία των τριάντα, θα είναι για τον καθένα τους, μια οδύνη από την οποία θε ξεπηδήσει η δεκαετία της παραγωγικότητας των σαράντα.

Ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία, ερωτικές αναζητήσεις, επαγγελματικά όνειρα, που θα συνθλιβούν ή θα επιβεβαιωθούν. Ανέλιξη, αλλαγές πορείας σε μια Ν.Υόρκη, που μεταφράζεται από φτωχικά δείπνα σε ασιατικά εστιατόρια, που ο ένας τρώει και οι άλλοι τρεις ζουν απο αυτόν, στο πρώτο διαμέρισμα που θα νοικιάσουν οι Γουίλεμ και Τζουντ. Τα πρώτα βήματα στην εισαγωγή τους στον χώρο των «ενήλικων», την μικρή πρώτη επιτυχία της ανεξαρτησίας και της αυτάρκειας, τα πρώτα ψήγματα της επιτυχίας

 

Η δεύτερη δεκαετία της ενηλικίωσης, θα τους φέρει μπροστά τον φόβο της ωρίμανσης, την αναζήτηση των σχέσεων, αλλά για τον καθένα αυτή η διαδρομή θα έχει διαφορετική αφετηρία. Ο Μάλκολμ, θα έχει να ξεφύγει από το αστικό περιβάλλον του και να ανακαλύψει πέραν της δημιουργικότητας του, την σεξουαλική του ταυτότητα. Ο Τζει Μπι, προσεγγίζει την ομοφυλοφιλία του, με την βουλιμία που καταπίνει τους φίλους του σε πίνακες και πορτρέτα που του δίνουν την καλλιτεχνική καταξίωση. Κυνηγά το απόλυτο της σχέσης, μέσα απο εφήμερους συντρόφους, ελπίζοντας να γίνει αποδεκτός και αρεστός. Ο Γουίλεμ ταξιδεύει στον αστερισμό της αποδοχής και της δόξας ως ηθοποιός, με σχέσεις που αφήνουν το ανεκπλήρωτο στον ίδιο και διατηρούν ένα συνεχές ανολοκλήρωτο στον ψυχισμό του.

Η κάμερα αρχίζει να εστιάζει από το γενικό στο ειδικό. Η εικόνα καθαρίζει, ο περίγυρος, χάνεται και τα πάντα επικεντρώνονται στον Τζουντ. Η συνοχή του βιβλίου, ο πυρήνας του, η καρδιά που πάλλεται γεμάτη εμμονές, ψυχαναγκασμούς, φοβίες, ανείπωτους πόθους, πόνο και προδομένες προσδοκίες, τροφοδοτεί ένα μόνο πρόσωπο, που θα επισκιάσει ουσιαστικά την ιστορία και θα τραβήξει τα φώτα και την προσοχή όλων επάνω του. Το βιβλίο έχει όνομα και είναι η ιστορία του Τζουντ και των φίλων του, η εισαγωγή έχει πια τελειώσει και το προσωπείο αποκαλύπτεται.

Ο Τζουντ είναι ο χαρακτήρας που επικεντρώνεται πλέον η Yanagihara. Το κεντρικό πρόσωπο η ζωή του οποίου, συντονίζει με την παρουσία ή απουσία της την ζωή των άλλων, οι αυτοκαταστροφικές του τάσεις, με την αυτοτιμωρία του χαράγματος και τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για την δική του προσωπική ζωή, σε μοναστήρια και ιδρύματα, γεμάτα σεξουαλική κακοποίηση και με ενοχικά αισθήματα, για όσα του επιβλήθηκαν, τον κάνει μια βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Η αδυναμία του να επικοινωνήσει, ο φόβος του να μιλήσει, οι ενοχές του, τον κάνουν δεσμώτη παθών που του έγιναν δεύτερο σώμα, χωρίς ο ίδιος ουσιαστικά να τα προκαλέσει. Ο αναγνώστης παρατηρεί την καθημερινή του κάθοδο στην κόλαση, των φόβων, των απορρίψεων, του τρόμου μπροστά στην συναισθηματική δέσμευση, στην απόρριψη των άλλων, γιατί θεωρεί δεδομένο οτι ο ίδιος είναι κάτι μολυσμένο, ανάξιο να ζει ανάμεσα σε ευτυχισμένους ανθρώπους. Ταυτόχρονα παρακολουθεί τον προσωπικό του σωματικό πόνο, απόρροια στιγμών του παρελθόντος, που του έχουν στοιχίσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα να περπατά και να κινείται με την ελευθερία που θα ήθελε. Η γραφή είναι πυκνή, συναισθηματικά φορτισμένη, με βάση την δομή του ψηφιδωτού, που όμως για τον Τζουντ, τα στοιχεία είναι δοσμένα με τρόπο ανάλογο του μαρτυρίου της κινέζικης σταγόνας. Οσο οι άλλοι χαρακτήρες δομούνται, παίρνουν την θέση τους γύρω από τον κεντρικό ήρωα.

Η λογική της αρχαίας τραγωδίας είναι έντονα παρούσα, με τον ήρωα έρμαιο της μοίρας, των παθών του. Να προσπαθεί να αναζητήσει την λύτρωση, όταν ο περίγυρος του, αποτελεί και τον χορό, που σχολιάζει , μόνο όσα έρχονται στην επιφάνεια. Οι στιγμές που ο κεντρικός ήρωας, θα γνωρίσει την αποδοχή, με την ενήλικη υιοθεσία του, θα συγκινήσουν, με την αποκάλυψη των φόβων του, της απαξίωσης που του έχει γίνει ένδυμα που τον οδηγεί στον  θρόνο του θύματος, ενώ όλοι του απονέμουν χάρη. Τα δεσμά της προσωπικής απαξίωσης, θα σπάσουν μέσα από την πορεία του στην αποδοχή του μεριδίου του στη μοίρα του, με ένα τρόπο πέραν της μοιρολατρίας. Καταλυτικός σε αυτή την πορεία θα είναι ο Γουίλεμ, μια μορφή, που με χαρακτηριστικά  Σαιξπηρικού ήρωα, θα αναλάβει την κάθαρση αλλά ταυτόχρονα θα βρεθεί να αναζητεί και αυτός το δικό του κομμάτι αυτογνωσίας και ευτυχίας.

Η Ν.Υόρκη, με τις γκαλερί, τα δικηγορικά γραφεία, τις θεατρικές σκηνές και τα διαμερίσματα πρώην αποθήκες θα αποτελέσει το χώρο που θα εξελιχθεί μια ιστορία αγάπης, εγκατάλειψης, αυτογνωσίας, αυτοκτονικών ιδεασμών και ανθρώπινου μεγαλείου. Ο γιατρός και επιστήθιος φίλος του Τζουντ, είναι ο άγγελος φύλακας και τιμωρός, μια μορφή καταδικασμένη να παρακολουθεί, να συμμετέχει αλλά να αδυνατεί στο βαθμό που θα ήθελε να κάνει την πραγματικότητα καλύτερη. Η παρέα των φίλων θα επικεντρωθούν στον Τζουντ, που η ασθενική λόγω ενός «ατυχήματος» φύση του θα τον οδηγήσει στον ακρωτηριασμό των κάτω άκρων του, αλλά και την πιο όμορφη περίοδο της ζωής του. Όμως η συγγραφική δύναμη της Yanagihara δεν αφήνει την ιστορία να εξελιχθεί σε ένα ακόμη μετα μοντέρνο μελό, με τον ήρωα να εξιλεώνεται για τις φοβίες του και να δικαιώνεται από ένα μέλλον, με στοιχεία Πέιτον Πλεις. Αντίθετα με μια δυναμική αντίστοιχη της σκοτεινής ψυχοσύνθεση του Ντέιβιντ Λιντς, τον υποχρεώνει σε μια ακόμη απομόνωση, ένα ακρωτηριασμό πιο σκοτεινό, πιο δυνατό από τον σωματικό. Τον κάνει να βιώσει την απώλεια αλλά και να αναβιώσει μαζί μας κάθε στιγμή του παρελθόντος του, σαν ένας Τάνταλος στον δρόμο για την κορυφή, που ξέρει όμως το μάταιο της προσπάθειας του.

Το τέλος του βιβλίου, θα βρει τον αναγνώστη ίσως προϊδεασμένο για το τί μέλει γενέσθαι, αμφιβάλλω αν τον βρει προετοιμασμένο ψυχικά για την ένταση  των συναισθημάτων που ξεπηδούν από τις γραμμές του βιβλίου.

Ένα βιβλίο για την απώλεια, τον ανθρώπινο πόνο, την ανάγκη για αγάπη, τον φόβο να βιώσουμε το μέλλον, γιατί το παρελθόν μας τραβά στα βρόμικα νερά του. Μια ελεγεία για τα ανθρώπινα συναισθήματα, την μοναξιά, τον έρωτα, την αποδόμηση του εαυτού μας, μέσα από την οπτική γωνία του συντρόφου, το δέσιμο, την υπέρβαση και τέλος την κατάβαση στα σκοτεινά υπόγεια της απώλειας. Η Yanagihara μεταφέρει τους τυραννισμένους ήρωες του Ντοστογιέφσκι σε μια σύγχρονη Ν.Υόρκη και τους δίνει την πολυτέλεια να ζήσουν σε πλούσια διαμερίσματα και εξοχικά σπίτια, που οι δαίμονες τους χαίρονται να κατοικούν. Συναισθηματικά βαρύ, ογκώδες, μυθιστόρημα, που θα σας βυθίσει με άνεση στον στρόβιλο της τυραννισμένης ζωής του Τζουντ, πριν σας εξακοντίσει στον αστερισμό του πόνου και της απώλειας.

Διαβάζεται απνευστί παρά τις 890 σελίδες του. Μια δίνη ανθρώπινων συναισθημάτων που η μόνη κάθαρση που θα δεχτεί, είναι αυτή του θανάτου και αυτή δεν θα είναι αρκετή. Συγκλονιστικό.

VA-"Killed by deaf : A punk Tribute to Motorhead"

 VA-"Killed by deaf : A punk Tribute to Motorhead"

Lemmy and MOTORHEAD are among the few musicians,bands that united punks, rockers and metal fans as they declared openly that they play rock n roll, loud, distorted but in its core and at the end, stripepd down rock n roll, twelve bar boogie, the music that inspired Lemmy and here we have the proof.

A number of bands mostly form the punk,hardcore spectrum give their own renditions to some MOTORHEAD classicas and the result is always the same, powerful, in your face,twelve bar rock n roll. Closer most of the times to the originals but without the guitar dirt that almost wiped out Lemmy's rock n roll argument, more close to the street /punk sound that Lemmy loved and collaborated with various members of it, the renditions are a first class chance to listen again to these classics with minor changes and the same rocknroll fire they have the originals.

https://napalmrecords.com/english/various-artists-killed-by-deaf-a-punk-tribute-to-motorhead-black-lp.html?srsltid=AfmBOoqbFzNbc5OJqDLL29em-VE-HmF1dRS9kvK8WzfUSKwRgvMqU0g3

There are covers that i liked better because they put a personal touch without moving far away from  the original like FEAR - "The Chase Is Better Than the Catch", Anti-Nowhere League - "Born to Raise Hell",Wisdom In Chains - "Iron Fist" but overall, this is one of the best tributes ever made to MOTORHEAD, because the bands that participating are hailing from the same origins, based on guitar driven, distorted rock n roll music, coming from the streets to make some fuss, simply, not simplistic, not for the phoney intellectuals and the right holders /woke generation, music sharp and offensive,delivering the spirit of a man who made his own way, with no compromises, one dimension but the dimension we all love, the rock n roll one. 

The punk origin of the bands add some extra street spirit to metal: classics like Love Canal at  "No Voices in the Sky" , showing the roots  of the song. Add to the covers a collaboration between  Motörhead & The Damned - "Neat Neat Neat"  previously unreleased and you have (Heads) yourself a treat. Cheers to Lemmy, the last original rock n roller.

8

“Αντίλαλοι, Σπασμοί πολέμου” - Άννα Μπέρνς (Άγρα)

Μπέλφαστ, 1969, Μπέλφαστ, Λονδίνο, 1994, μια οικογένεια Ιρλανδών που μέλη της έχουν φτάσει μέχρι το Λονδίνο. Θάνατος στον Βρετανό εξ αίματος συγγενή, θάνατος στον αδελφό μέλος του ΙΡΑ, τρομοκρατία στους γονείς ,τις αδελφές ,τις θείες, τους συμμαθητές. Μίσος βαθύ, μίσος θρησκευτικό, τρομοκρατία στην πόλη που οι δρόμοι αποτελούν σύνορο. Ευαισθησίες για την Αμίλια, την κόρη με τη νευρική ανορεξία. Μια περιγραφή μιας πόλης που μετατρέπεται, όπως και οι ζωές των κατοίκων της σε ένα ατελείωτο κατάλογο κηδειών, εκδικήσεων και αντεκδικήσεων με μόνο γνώμονα τον ξεχασμένο από το Θεό αλλά τόσο αγαπητό στους ανθρώπους Θεϊκό νόμο.

ree

Η Μπέρνς, δεν λυπάται τα λόγια της. Είναι αιχμηρά σαν σράπνελ βόμβας Σε περιμένουν μέσα από μικρές ιστορίες οικογενειακής τρέλας, γειτνίασης και σχολικών εμπειριών να σε πυροδοτήσουν σαν βόμβα που είναι καμουφλαρισμένη περιμένοντας στο δρόμο για να ανατινάξει το επόμενο Βρετανικό περιπολικό. Ο μισότρελος που έχει καταφύγιο του στην παμπ, που γίνεται τόπος τιμωρίας όσων δεν υπακούν στην ηθική δικαιοσύνη που επιβάλλει δια της βίας ο ΙΡΑ. Η νεαρή μητέρα που αποσπά πληροφορίες από την σύζυγο του αστυνομικού ,για να ετοιμάσει το επόμενο χτύπημα του ΙΡΑ, προειδοποιώντας την πρώην συμμαθήτρια της να λείπει από το σπίτι και να αποφύγει τα Σαββατόβραδα να μένει με τον αστυνομικό σύζυγο της και τους φίλους της. Μέσα σε όλα αυτά μια ιστορία, ενδοοικογενειακής βίας, αλκοολισμού, μια ιστορία καταπίεσης ορμών και θυμού, ένα τέρας που τρέφει το τέρας του ΙΡΑ και της Βρετανικής αστυνομοκρατίας, μέσα από τον ίδιο τον οικογενειακό ιστό.

Η ψυχασθένεια, η καταφυγή στον εναλλακτικό κόσμο των ψυχοφαρμάκων, η διαφυγή έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα, δείχνει να είναι η μόνη διέξοδος για τις τσακισμένες ψυχές που φτάνουν να βιώσουν την ειρηνευτική διαδικασία, κουβαλώντας τα αγγελιόσημα θανάτου, φίλων και συγγενών. Η τελευταία ιστορία μια εκδρομή μιας ομάδας ανθρώπων με ψυχικές ασθένειες, σε ένα μικρό νησί, αποτελεί απλά την απόλυτη περιγραφή της Ιρλανδίας του 1994. Συντρίμμια σε ένα κόσμο που είναι φιλικός όσο χρειάζεται, όσο δεν διεκδικείς όσα θεωρεί κεκτημένα. Μια χώρα εσωστρεφής , πνιγμένη στο αίμα του εμφυλίου, που με μικρά βήματα κοιτάζει τον έξω κόσμο και ανοίγεται, υπερνικώντας φόβους ,αλλά ανίκανη ακόμη να ελέγξει τις αντιδράσεις της.

Η Μπέρνς, είναι σκληρή γλωσσικά. Αιχμηρή, χρησιμοποιεί απλό λόγο, κοφτερό σαν ηφαιστειακό τοίχωμα, με διαρκείς εναλλαγές διάθεσης ακόμα και μέσα στην πιο απλή και τετριμμένη ιστορία. Τίποτα δεν είναι μονοσήμαντο. Σε όλα υποβόσκει ο φόβος του Ιρλανδικού εμφυλίου. Απομεινάρι ηρεμίας και απάγκιο ο κόσμος όσων λόγω των ψυχικών τους παθήσεων δραπετεύουν από το ζοφερό παρελθόν και παρόν της εμφυλιακής Ιρλανδίας. Σκούρο σαν τα πράσινα λιβάδια του σμαραγδένιου νησιού, το βιβλίο σε ταράζει συναισθηματικά δίχως λύπηση και σεβασμό για τους συμβατικούς κανόνες γραφής και την γραμμική αφήγηση. Με άξονα την υπο διάλυση, κάποτε ευτυχισμένη οικογένεια της Αμίλια, γίνεται ένα χρονικό ενός νησιού, που βυθίστηκε στο βαθύ σκοτάδι και το φως της ειρήνης βρήκε συντρίμμια, που ακόμη δεν έχουν μπει στη θέση τους, στη ζωή των απλών ανθρώπων. Μακροσκελές σε σημεία, πληθωρικό ίσως και λίγο κουραστικό, αλλά ταυτόχρονα εκκωφαντικό σαν έκρηξη βόμβας και αποτελεσματικό σαν βραδινό εκτελεστή του ΙΡΑ, θα σε συγκλονίσει, όσα και αν έχεις διαβάσει για τον Ιρλανδικό εμφύλιο, γιατί μιλά για την ζωή του καθημερινού ανθρώπου.