Η απόδειξη
της αθωότητάς μου”- Τζόναθαν Κόου (Πόλις)
Καινούργια
δουλειά του σημαντικότερου ίσως Βρετανού λογοτέχνη των τελευταίων δεκαετιών, με
επίκαιρα θέματα, κριτική ματιά και κοινωνικές ευαισθησίες, σε ένα βιβλίο που
συνδυάζει, πολιτική, αστυνομικό μυθιστόρημα και πάνω από όλα είναι δια
ποτισμένο με το γεμάτο οξύνοια, χιούμορ του Κόου.
“Η ζωή μετά
το πανεπιστήμιο δεν ταιριάζει καθόλου στη Φιλ. Ο χρόνος περνά βασανιστικά αργά.
Έχει επιστρέψει στο πατρικό της σπίτι και ζει ξανά με τους γονείς της, δουλεύει
ατελείωτες ώρες σε ένα ιαπωνικό εστιατόριο στο αεροδρόμιο του Χίθροου και τα
σχέδιά της να γίνει συγγραφέας δεν καταλήγουν πουθενά. Όμως η τυχαία ανακάλυψη
ενός ξεχασμένου συγγραφέα από τη δεκαετία του 1980 τη βγάζει από τον λήθαργο,
όπως και η επίσκεψη ενός οικογενειακού φίλου, του Κρις – ιδίως όταν της λέει
ότι ερευνά μια υπόθεση που θα μπορούσε να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.
Ο Κρις
παρακολουθεί την πορεία ενός σκοτεινού think-tank, που ιδρύθηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ τη δεκαετία του 1980 και
ωθεί σταθερά την κυβέρνηση της Βρετανίας προς την Άκρα Δεξιά. Έπειτα από χρόνια
πολιτικής απομόνωσης, τα μέλη του είναι πια έτοιμα να εφαρμόσουν τις ιδέες
τους. Καθώς την πρωθυπουργία της Βρετανίας αναλαμβάνει η Λιζ Τρας, η θητεία της
οποίας θα διαρκέσει μόλις επτά εβδομάδες, ο Κρις συνεχίζει την έρευνά του σε
ένα συνέδριο που διεξάγεται στα βάθη της επαρχίας Κότσγουολντς. Ξαφνικά όμως τα
πράγματα παίρνουν σκοτεινή τροπή και μια αστυνομική έρευνα για φόνο ξεκινά. Η
λύση του μυστηρίου θα βρεθεί άραγε στη σύγχρονη πολιτική σκηνή ή σε ένα
λογοτεχνικό αίνιγμα που παραμένει εκκρεμές εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια;”
Ένα βιβλίο ,
μέσα στο βιβλίο, μια αστυνομική περιπέτεια και ταυτόχρονα , μια ανάλυση της Βρετανικής
κοινωνίας σε σχέση με τις Η.Π.Α του Τραμπ, την γουόκ ατζέντα και τον
παραλογισμό της, τις παραδόσεις που χάνονται μέσα στη λήθη του χρόνου με το
θάνατο της Ελισάβετ, να σηματοδοτεί την λήθη, για ένα παρελθόν που έδωσε όραμα
ή εστία αντιπαλότητας για μεγάλη μερίδα της Βρετανικής κοινωνίας. Στοιχεία που
απασχόλησαν τον Κοου και στα προηγούμενα βιβλία του, η εξέλιξη της μεταπολεμικής
Αγγλίας στο πολυσυλλεκτικό σήμερα, το Μπρεξ ιτ,η όξυνση των ακραίων στοιχείων
,των Άγγλων εθνικιστών, Αντι Ευρωπαϊστών οι επιπτώσεις του ρατσισμού αλλά και η
ανοχή στις μειονότητες, όλα είναι εδώ.
Με
χαρακτηριστικές, κεντρώες θέσεις και απέχθεια για όσα τα άκρα εκπροσωπούν, αλλά
δίχως λύση για το ξέσπασμα βίας στην Ευρώπη του 21 ου αιώνα, μόνο με λατρεία
στο «νέο», το άμωμο, και οργή νεανία για τους «παλιούς» που καταδικάσαν τη νέα
γενιά σε άχρηστα πτυχία (επιλογή τους) και χαμηλόμισθες δουλείες (εξ ανάγκης),
ο Κόου σε συγγραφική φόρμα, επιπλήττει, αποσιωπά και υποδεικνύει, δίχως
ξεκάθαρη θέση, αλλά ορμώμενος από τη ζεστασιά της φλεγματικής Βρετανικής πολυθρόνας
του, δίνοντας ένα ανισόρροπο, αλλά απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημά. Μια δουλειά,
συγγραφικά ιδιαίτερα έξυπνη μέχρι τις τελευταίες σελίδες, που ιδεολογικά παραπαίει,
ανάμεσα στο ποιος φταίει, για το σήμερα, την οικονομική κρίση, την κρίση των αξίων,
δίχως να προτείνει αξίες ή συνολικά μια προσέγγιση, γιατί όπως και οι ήρωες των
προηγουμένων βιβλίων του στη Βρετανία η αστική και μεγαλοαστική τάξη, παγιδεύτηκε
σε ταμπέλες και απομακρύνθηκε από την ουσία των πραγμάτων, κοιτώντας μόνο τις ταμπέλες
και αναμένοντας τον από μηχανής θεό, όπως και οι δύο νεαρές πρωταγωνίστριες του
βιβλίου, που θεωρούν ότι όλοι τους χρωστούν και αυτές είναι τα θύματα, (η ιστορία
της νεανικής μεσαίας τάξης από το 2010 και μετά στην Ευρώπη)
Θα απολαύσετε
ένα βιβλίο που είτε βλέπετε στου Ψειρή
μια Αθήνα που χάνει το χρώμα της και στις γιορτές του Συντάγματος τα Χριστούγεννα,
την πόλη να χάνει την λάμψη της ή αντίθετα βλέπεται πρόοδο, εξέλιξή και
πολυπολιτισμικότητα, θα σας προβληματίσει και θα σας δώσει τροφή για σκέψη,
γιατί τα πάντα εκπροσωπούνται δίχως να τολμά (ως γνήσιος διανοούμενος του κεντροαριστερού
χώρου) να πάρει θέση, πόσο μάλλον να προτείνει λύσεις και να σπάσει αυγά,
δυσαρεστώντας.