SOCIAL DISTORTION-"Born to kill" (Epitaph)

 

The return of Mike Ness and Co in the recording action, is refreshed and rejuvenated. With a sound clear and crisp,reminiscent of the "Somewhere Between Heaven and Hell" (era ,less blurry than the ;'White light,White heat,White trash" era, created the perfect SD album. 

Punk, garage, rock n roll,less blues and country, addictive melodies, stories from the neighbourhood and lots of guitars are the elements of an album, that is essential SD.Dont expect anything else than uptempo rockers, emotionally charged songs and a cover you didt see coming. The boys are in full form, writing songs like "Born to Kill" and "No Way Out" are brute melodic punk rock, the old way while nostalgia comes at "The Way Things Were" and melodic fury at "Tonight". 

SD never hid their love for twelve bar rock n roll and the 50s-60s and  "Crazy Dreamer" (featuring Lucinda Williams) is the best proof of it. While more unexpected and yet mesmerizing is the cover version of "Wicked Game" (Chris Isaak). The band is in fine form and you can see /listen to that at "Walk Away (Don't Look Back)" a gutsy rocker ,"Never Goin' Back Again" and  "Don't Keep Me Hanging On" while heart breaking  "Over You" closes the album in class. 

SOCIAL DISTORTION gave us an album that will make every fan proud, an album that touches heart and sentiments, more clear sonically ten their previous works, but still rocking . Their latest work is among their best, a true rock al;bum in the days of overcomplexity or mimicking, original from the heart, with loud guitars and haunting melodies.

8

 

Μιχάλης Μπουναρτζίδης-  "Η περιπλάνηση ενός βιολιού" (Κέδρος)

 

Η δεύτερη συγγραφική προσπάθεια του Μιχάλη Μπουναρτζίδη, κινείται επιτυχημένα στον χώρο του ιστορικού μυθιστορήματος. Από τη Φώκαια, στην Θεσσαλονίκη του 1914, στην Ουκρανία του 1919 και στην Ισπανία του 1936, ο κεντρικός ήρωας ή καλύτερα το κεντρικό ζευγάρι, ο Μικρασιάτης Θωμάς και η Θεσσαλονικιά Εβραία Ελβίρα, γίνονται η αφορμή για μια αφήγηση που ανατρέχει στα καυτά θέματα της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής ιστορίας των αρχών του 20ου αιώνα μέχρι τον ΒΠΠ. 

 

Καλογραμμένο, με δυνατό αφηγηματικό άξονα, παρακολουθεί την προσφυγική οικογένεια, την εχθρότητα που αντιμετώπισαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες αλλά και τις δικές τους εμμονές κ εχθρότητα απέναντι στο νεοεπεκταθέν Ελληνικό κράτος και τους Ελλαδίτες. Η Θεσσαλονίκη, με την ακμάζουσα εμπορική Εβραϊκή εμπορική κοινότητα, τους πληθυσμούς με καταγωγή από τις γειτονικές χώρες (Σέρβους, Βούλγαρους, Τούρκους) αναμεμειγμένους και την καινούργια Ελληνική εξουσία, αποτελούν την βάση στην οποία, θα χτιστεί η αφήγηση. Το Βενιζελικό κίνημα υπέρ της ΑΝΤΑΝΤ, ο ΑΠΠ και η ενηλικίωση του Θωμά, με παράλληλη την ενασχόληση και αγάπη του για τη μουσική και το βιολί αλλά και η γνωριμία του με την Ελβίρα, θα είναι η αρχή της αφήγησης. Η επιστράτευση του Θωμά, θα δώσει τέλος στο ρομαντικό μέρος της ιστορίας, έχοντας όμως περιγράψει ταυτόχρονα, τον κοινωνικό ρατσισμό των υπαρχόντων εθνικών ομάδων και την ουσιαστική έλλειψη πολυπολιτισμικότητας και ανοχής, που τόσο διατείνονται σήμερα κάποιοι οτι υπήρχε. Αντίθετα θα μιλήσει για μια οικονομική συνύπαρξή και άρα αναγκαστική κοινωνική συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτήτων, που ο Μεγάλος πόλεμος θα διαλύσει.

Η μετά από 17 χρόνια συνάντηση του Θωμά και του Ρώσου φίλου του Μαξίμ με την Ελβίρα στην Βαρκελώνη του Ισπανικού εμφύλιου, θα οδηγήσει σε μια επανένωση, με πολύ πάθος μέσα στην πιο ταραγμένη περίοδο της Ευρωπαϊκής ιστορίας, τον προάγγελο του ΒΠΠ. Εκεί θα παρακολουθήσουμε μέσα από πολύ επιτυχημένες και καλογραμμένες αναδρομές το παρελθόν των δυο ηρώων , τον έρωτα τους, τον χωρισμό τους το 1919, έως την επανένωση τους το 1936. Η συμμετοχή του Θωμά στην Ουκρανική εκστρατεία με το Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα και η αυτομόληση του στους Κόκκινους. Η ένταξη του στης τάξεις των Μπολσεβίκων, ο φανατισμός του και η εκτέλεση αθώων στο όνομα του κόμματος και των νέων ιδεών, θα μετατρέψουν τον μελαγχολικό, βιολιστή σε εκτελεστή των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος. Η ιδεολογία του θα πεθάνει , στην καταστολή της αντεπανάστασης των ναυτών της Κροστάνδης και μαζί με τον Μαξίμ, θα ακολουθήσουν τον μοναχικό δρόμο της επιβίωσης, με κύριο πολιτικό οδηγό τον Τρότσκι. Βέβαια όλα τα εγκλήματα τους, θα δικαιολογηθούν αφελώς, από την επαναστατική ηθική και το μίσος για όποιον είχε δημιουργήσει κάτι (με τον συγγραφέα, να παραθέτει μονόπλευρα και ασχολίαστα τα γεγονότα, σαν να ήταν μέλος του κόμματος). Η διαφυγή τους από τον Σοβιετικό παράδεισο,, θα εμφανιστεί ως αναγκαία πράξη επιβίωσης, όπως και η περιπλάνηση τους στην Χιτλερική Γερμανία, σε αναζήτηση της γυναίκας και της κόρης του Μαξίμ, με λιγότερα στοιχεία, αυτή τη φορά, πολιτικών επισημάνσεων, στα οφθαλμοφανή.

Αντίστοιχα η Ελβίρα θα μετοικήσει στην Ισπανία και εκεί, χήρα πια με έφηβο γιο, ενταγμένοι στους Καταλανούς αναρχικούς, θα συναντήσουν τον Θωμά και τον Μαξίμ. Το ζευγάρι και ο Ρώσος σύντροφος θα μιλήσουν για το όραμα του Ισπανικού εμφυλίου, τις εξοντώσεις των Μοναρχικών, των γαιοκτημόνων, των αστών , παπάδων, σαν αναγκαίο κακό, γιατί μόνο οι Φρανκικοί , «φασίστες» κάνουν ομαδικές εκτελέσεις αθώων. Οι Κόκκινοι και οι αναρχικοί, κάνουν απλά αναγκαίες εκκαθαρίσεις. Πραγματικά είναι δυνατή και ρεαλιστική η οπτική των «αριστερών» ηρώων, που με γνήσια λενινιστική προοπτική, θεωρούν τον ταξικό εχθρό, ως κάτι το αναλώσιμο και αναγκαίο κακό, για το καλό της κοινωνικής επανάστασης την εξόντωση του. Βέβαια η κίνηση του Στάλιν να αποκτήσει τον έλεγχο της επανάστασης μέσω του Ισπανικού ΚΚ και η σύγκρουση με τους αναρχικούς, και η εκκαθάριση τους, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται, τους έχει ήδη οδηγήσει να γίνουν καχύποπτοι απέναντι στους εθελοντές που έρχονται ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Μόσχας. Η απεικόνιση του αγώνα των αναρχικών και κομουνιστών απέναντι στους Φρανκιστές, οι αδυναμίες να οργανωθούν στρατιωτικά λόγω του αναρχικού χαρακτήρα του κινήματος και ο εσωτερικός εμφύλιος της αριστεράς εν μέσω του Εμφύλιου με τους Φρανκιστές, κάτι που έδειξε πολύ ρεαλιστικά ο Κεν Λόουτς στο «Γη και ελευθερία», γίνονται εδώ μια ζωντανή τοιχογραφία, της ταραγμένης εποχής. Το τέλος της επανάστασης και η πίκρα των εκκαθαρίσεων, μαζί με απώλειες φίλων και συγγενών, θα ποτίσει την Ισπανική γη αλλά και την ζωή των ηρώων με την απώλεια, που θα αναδείξει το άδικο και αναίτιο όχι μόνο του σκοπού του αλλά και των εγκλημάτων που τελέστηκαν στο όνομα αυτού, αφού τελικά στην πράξη η επικρατούσα ιδεολογία εκείθεν και εντεύθεν θα δείξει ότι ο μαύρος και κόκκινος φασισμός έχουν κοινό πρόσωπο. Στο ίδιο μοτίβο, οικογενειακές σχέσεις και έχθρες αλλά και παλιοί γνωστοί που θα γίνουν δήμιοι, βρίσκουν την τιμωρία ή τη λύτρωση, με τρόπο δημιουργικό για την οικονομία της ιστορίας και του μυθιστορήματος. Για τον Θωμά και την Ελβίρα, τα πάντα έχουν το κόστος τους, όπως θα δει όποιος διαβάσει αυτά το κατά τα άλλα καλογραμμένο βιβλίο, χωρίς να ενοχληθεί από την μονόπλευρη και με έλλειψη ιστορικής ακρίβειας, πολιτικά στάση του.

Σύνδεσμος της Θεσσαλονίκης, της Ουκρανίας, της Ρωσίας/Σοβιετικής Ένωσης, Γερμανίας και τέλος της Ισπανίας, η μουσική, το βιολί και η αγάπη του Μικρασιάτη πρόσφυγα Θωμά για τη μουσική και η συνεύρεση του με μουσικούς σε κάθε χώρα, γιατί η μουσική είναι κοινή γλώσσα που ενώνει. Όμως οι μαζικές ιδεολογίες και η έλλειψη μόρφωσης, καθιστούν και τον πιο ευαίσθητο μουσικό, όργανο και εκτελεστή του κάθε αθώου, στο όνομα των μεγάλων σκοπών και ιδεών, είτε λέγονται χριστιανισμός, κομουνισμός, αναρχισμός, φασισμός και τα θύματα αμέτρητα στον μελαγχολικό ήχο του βιολιού.

Αξιόλογο βιβλίο, καλογραμμένο με χρήση των ιστορικών πηγών που αναφέρει μονόπλευρη και πολιτικά αμφιλεγόμενη, ειδικά το θέμα των μαζικών δολοφονιών και εκτελέσεων από την πλευρά των Ισπανών αναρχικών. Όμως αποτελεί καθηλωτικό ανάγνωσμα και διεγείρει την φαντασία του αναγνώστη από την προσφυγική Θεσσαλονίκη του 14, μέχρι την αιματοβαμμένη Βαρκελώνη αφήνοντας ένα τέλος διφορούμενο, πικρό αλλά μαζί με μια νότα αισιοδοξίας, λίγο πριν το ξέσπασμα του ΒΠΠ, που έκανε την Ευρώπη, να ξεχάσει τις έννοιες του ανθρωπισμού και του πολιτισμού, βάζοντας στην κορυφή τον αγώνα για την επιβίωση, δίχως να αφήσει χώρο για το βιολί του Θωμά, παρά μόνο στις ορχήστρες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τα μαγαζιά των μαυραγοριτών για μια μαύρη πενταετία, αυτά όμως ίσως σε ένα επόμενο βιβλίο.

Τόμας Πίντσον – «Έμφυτο ελάττωμα» (Καστανιώτης)

Τόμας Πίντσον – «Έμφυτο ελάττωμα» (Καστανιώτης)  

Ιδιόμορφος, εκκεντρικός κ με φανατικό κοινό, ο Πίντσον αποφασίζει, να δημιουργήσει ένα «μοντέρνο» αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα εμπλουτίσει τη μυθολογία των ηρώων, του «φιλμ νουάρ»  χώρου, με τον εξίσου «εκκεντρικό» με τον συγγραφέα του, ήρωα- ντετέκτιβ , τον Ντοκ Σπορτέλο. Ο ιδιωτικός ερευνητής, Σπορτέλο, απεχθάνεται τα όπλα, τα κοστούμια και τις γραβάτες.  Προτιμά τα μακριά μαλλιά  από το καλοκουρεμένο προφίλ των ηρώων του Ελροι, δεν έχει το «μάτσο» ύφος τους, αλλά το μόνιμα , αποχαυνωμένο, ύφος , του συστηματικού χρήστη  κάνναβης.

Η ιστορία στην οποία θα εμπλακεί είναι στα τέλη της δεκαετίας του 60 κ τους Μακαρθικους νόμους, έχουν αντικαταστήσει το FBI  και η παράνοια του Νίξον. Η Τζαζ κ το σουίνγκ, πλέον έχουν μετεξελιχτεί σε κρούνερς στο Λας Βέγκας και ψυχεδελικά σχήματα που παίζουν garage και surf  στις παραλίες της Καλιφόρνια.

Απαγωγές και εξαφανίσεις, μετανοημένοι, μεγαλο κατασκευαστές συγκροτημάτων για τον νέο Αμερικάνο αλλά και πρώην φυλακισμένοι, που ανήκουν στις οργανώσεις της άριας φυλής και των Μαύρων πανθήρων, συναντώνται, με κοινό σημείο επαφής, μοιραίες γυναίκες. Γυναίκες, ερωτικές, που έχουν ακόμα κάτι από Ρίτα Χαίηγουορθ και Λωρήν Μπακόλ. Προσθέστε σε αυτό το χαρμάνι, μια εισαγγελέα, που έχει επαφές με τους πάντες, μια μυστηριώδη οργάνωση με το όνομα «Χρυσός κυνόδοντας», σέρφερ και μέντιουμ που αναζητούν, τη χαμένη Λεμουρία και το «απόλυτο» κύμα. Για πιο πικάντικη γεύση ,  μια σειρά φόνων, απαγωγών, αστυνομική βία και παρενόχληση, γρήγορους ρυθμούς, θηριώδη αυτοκίνητα, λατινο αμερικάνους και Έλληνες μετανάστες και μια ατελείωτη σειρά από παρακμιακά φαγάδικα, όλα παρουσιασμένα μέσα από την «προσωπική» οπτική στου Σπορτέλο και έχετε στα χέρια σας, ένα μοναδικό χαρμάνι.

Κάποιος το χαρακτήρισε σαν το  Big Lebowski  με τη μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος. Θα το ονόμαζα , μια μεταφορά του Ελροι, σε ένα σύμπαν, πιο ψυχεδελικό και ρεαλιστικό, μια αστυνομική ιστορία, ιδωμένη μέσα από τα μάτια του Garcia  και των GRATEFUL DEAD. Ένα ατελείωτο τζαμάρισμα, ηρώων συμπτώσεων, ιδεών, ιδεολογιών, που οδηγείται στην κάθαρση, μέσα από την κορύφωση, των συμπτώσεων, των εντάσεων και την μέγιστη εντροπία στην οποία οδηγούν, η συνύπαρξη ενός  χίπη ντετέκτιβ και του αστυνομικού, αντίπαλου αλλά κ καθοδηγητή του.

Με άξονα τη μουσική, τα ναρκωτικά και το έγκλημα, οργανωμένο αλλά και τυχαίο, την αστυνομία και την ποπ-τηλεοπτική «υπο» κουλτούρα, έχουμε μια ζωντανή και όζουσα τοιχογραφία του Λος Άντζελες στα τέλη του 60, λίγο πριν το Βιετνάμ, καταπιεί στη μαυρίλα του , τις ΗΠΑ.

Ένα βιβλίο, που σε παρασύρει σε όνειρα λυσεργικά και , αλλάζει τον τρόπο που διαβάζεται η αστυνομική λογοτεχνία. Αγαπήστε το ή  μισήστε το , απλά ακούστε το, με συνοδεία, κάποιου  από τα Nuggets….

Το χάρτινο σπίτι – Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες σελ107.Εκδόσεις Πατάκη, 2006

 

Ο Κάρλος Μαρία Ντομίγκες είναι συγγραφέας από την Αργεντινή.Δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία του, αλλά αυτό μόνο φτάνει.Για κάθε ένα από εμάς που μετράει την συλλογή του βιβλία,δίσκοι, cd,για όσους περνάμε ώρες θαυμάζοντας λίστες φίλων,καταλόγους βιβλιοπωλείων και δισκάδικων και βαριανασαίνουμε στην εικόνα ενός ηλεκτρονικού καταλόγου με σπάνιες κυκλοφορίες και νέα κομμάτια ,ανθρώπινης διανοητικής παραγωγής, είναι το βιβλίο μας. Εφτασε αισίως στην δέκατη έκδοση του ,και εγώ ομολογώ το γνώρισα τυχαία στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου το 2007. Γιατί όμως να το παρουσιάω, τι θα προσφέρει σε εσένα φίλη και φίλε αναγώστη και αναγνώστρια? Θα σε ανεβάσει σε νέα πρωτόγνωρα επίπεδα γνώσης ή θα σε μυήσει στον κόσμο των απολαύσεων της υψηλής φιλοσοφίας? Θα σε εισαγάγει σε έναν κόσμο δράσης και μυστηρίου ή θα σε κάνει να βιώσεις την περιπέτεια, που λείπει από τη ζωή σου? 

Ποιός ο ρόλος ενός βιβλίου, αυτού του βιβλίου, συγκεκριμένα. Απλά να σε μυήσει στον κόσμο του πάθους, της συλλογής, της ανάγκης να υπάρχεις μέσα από τις σελίδες με τις λέξεις κάποιου άλλου, να ζεις μέσα από τη μουσική κάποιου άλλου, να αποχωρίζεσαι ένα από τα αντικείμενα της λατρείας σου ή και να νιώθεις λειψός, ανένταχτος,ελλειπής, ανολοκλήρωτος. Να ερεθίζεσαι στην σκέψη του να αποκτήσεις το επόμενο αντικείμενο του πόθου σου.Να μοιράζεσαι την ομορφιά ενός βιβλίου ή ενός άλμπουμ και με έναν άλλο άνθρωπο και να γνωρίζεις ότι η αδελφή ψυχή σου έχει την ίδα πυξίδα με εσένα.,γραμμένη στις σελίδες του αγαπημένου σου βιβλίου, αποτυπωμένη στον αγαπημένο σου ψηφιακό δίσκο ή αναλογικό άλμπουμ βινυλίου.

Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος σε καθέναν από εμάς, που πέρασε μέρες και χρόνια ψάχνοντας , για να βελτιώσει τη συλλογή του και κάποτε να την μοιραστεί ή να δεχτεί την απόρριψη παραμένοντας στη συλλογή του.Είναι ένας ύμνος για όλους τους κοινωνικά απροσάρμοστους, που γεμίζουν μικρά σινεμά, αίθουσες συναυλιών, δισκάδικα και  συζητάνε,αφήνοντας φίλες, φίλους και οικογένειες χαμένες σε έναν ορυμαγδό, καθημερινότητας και κενών δοξασιών για την επιτυχία και τον καθωσπρεπισμό. Είναι όμως και ένα βιβλίο, γραμμένο, για να περιγράψει την απώλεια και τον πόνο, την αυτοαπόρριψη , όταν όλα όσα μοχθήσαμε και αγαπήσαμε γίνοναι το άλμπατρος του Κόλεριτζ γύρω από το λαιμό μας και ξεκινάμε την απόδραση μας, αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας τη συλλογή μας….Ενα βιβλίο για εραστές του ωραίου και ωραίους εραστές, για πικρούς αποχωρισμούς και γλυκιές αναμνήσεις, ένα βιβλίο για τον όλεθρο της συλλογής σαν αρχέγονη ανάγκη αλλά και για την ικανοποίηση του να φέρεις τον σταυρό του μαρτυρίου, όταν κανείς  άλλος δεν αναγνωρίζει αυτό το μαρτύριο. Δεν είναι αρκετά ροκ ν ρολ,είναι απλά το ίδιο το ροκ ν ρολ.Είναι η απόλυτη απόρριψη των καθερωμένων κοινωνικών ιστών και συνηθειών, μέσα από ένα βιβλίο για την κορυφαία των έξεων, το απόλυτο της συλλογής γνώσης, τέχνης, ομορφιάς. Είναι ένα βιβλίο για τον χόμο ουνιβερσάλις, τον χόμο σκέπτικους και μια επόμενη βαθμίδα από τον χόμο σάπινες, γιατί πλέον ξέρουμε τί διαχωρίζει τον άνθρωπο.που σκέπτεται από έναν απλό άνθρωπο .

Αν η μουσική δεν αποτελεί για εσας ένα ακόμη τρόπο να έχετε ένα ραδιόφωνπο που συντροφεύει τις ημέρες σας δίχως τη δυνατότητα παρέμβασης σας , αλλά αποτελεί (η μουσική) ένα σάουντρακ, που εσείς επιλέγετε και σφραγίζει τη ζωή σας, αν οι εκόνες κοσμούν τη ζωή σας και η τέχνη, δεν αποτελεί φόβητρο αλλά την αναζητείτε από το κουτί του αναψυκτικού ως το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης, αν το καλό φαγητό είναι απόλαυση, χωρίς να σνομπαρετε το έτοιμο της γειτονιάς,αν διαλέγετε φίλους και συντρόφους, όχι μόνο από το πώς εμφανίζονται εξωτερικά αλλά από το τι ακούνε, τι βλέπουν, τι τρώνε, τί διαβάζουν…τότε είναι εδώ…Η δική σας βίβλος. Μιλά για τον πιο γλυκό εθισμό τον πιο επώδυνο και τον μόνο τρόπο, να «ξεκολλήσει» κανείς το υπέρτατο όπλο καταστροφή,ς το κίνητρο ποιητών, μουσικών,συγγραφέων, φιλοσόφων, τον Ερωτα.

 Αν είστε φτιαγμένοι από σάρκα και αίμα, αδυναμίες και πάθη, βιβλιοφάγοι., μουσικόφιλοι,εραστές της εικόνας και νοσταλγείτες τα σκούρα πρασινα πλάνα του Στάλκερ, τα χαοτικά κιθαριστικά σόλο των Pink Floyd και την δύναμη της γλώσσας του Μυριβήλη, όλα μαζί με ένα καλό ποτήρι κρασί σε ένα μικρό δωμάτιο, γεμάτο βιβλία, και μουσική, χωρίς να εισέρχονται, οι βάρβαροι…τότε είστε εδώ. Ενασ ακόμα Νοτιο Αμερικάνος κλασσικός, σε ένα βιβλίο, που όσοι το διαβάσετε και "ακούσετε» την φωνή του ανέμου, θα το σκεφτείτε σοβατά τί σημαίνει μια βαλίτσα και η αναμονή για ένα λεωφόρείο, σε μια αμμουδερή παραλία της Αργεντινής... Το θάνατο μιας ζωής ή την αρχή μιας άλλης και τι άραγε οριοθετεί μια ζωή, εκτός των βιολογικών λειτουργιών.Ενα βιβλίο για τα πάθη στις εποχές της υλικής ευμάρειας, όταν ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σε μια ιδιόγραφη αφιέρωση.Ντομίνγκες σε ευχαριστούμε, που έκανες την καρδιά μας να σκιρτήσει ξανά, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου, που ξεχώρισε όπως όλα τα κλασικά,από τους αναγνώστες του. Ένα βιβλίο που ο καθένας μας θα το αφιερώσει στον εαυτό του και εκεί που αισθάνεται, ότι τον καταλαβαίνουν 

(το κείμενο είναι του 2007/πάντα επίκαιρο, αν και από τότε χάθηκαν βιβλία,δίσκοι, η κρίση δεν συγχωρεί,επιβάλλει κινήσεις επιβίωσης, αφιερωμένο στον εως το τέλος αναγνώστη, πατέρα μου και τη Μαρία, που ξεχνάει τα πάντα, για να εχει την ευκαιρεία να τα ξαναδιαβάσει με νέα ματιά)

"Το δικό μου Ντιτρόιτ"-Νταν Γεωργακάς (Εκδόσεις των συναδέλφων)

 

Ο Νταν Γεωργακάς δεν είναι απλώς ένας Ελληνοαμερικανός. "Το δικό μου Ντιτρόιτ" δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο με τις αναμνήσεις ενός μετανάστη δεύτερης γενιάς. Είναι η θεώρηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, αλλά και των Αμερικανών μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, γεννημένων στις Η.Π.Α, μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου, που το μυαλό του αναζητά την αλήθεια και τη γνώση, δίχως να απορρίπτει τις ρίζες του αλλά και δίχως να τις αφήνει να τον "πνίξουν". Αφοσιωμένος στην οικογένεια, τον θεσμό και τους ανθρώπους, αλλά και ταυτόχρονα ανεξάρτητος, προϊόν της μεταπολεμικής κοινωνίας, της μεταπολεμικής αισιοδοξίας και ευμάρειας αλλά και των αγώνων για κοινωνική αλλαγή,  ταξιδεύει στην Ευρώπη και την Ελλάδα για να αποκομίσει εμπειρίες και ταυτόχρονα να αμφισβητήσει τα πάντα.

Το βιβλίο του Γεωργακά είναι η οπτική του για την πόλη (και για τη χώρα) που γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά και για τους ανθρώπους της: γηγενείς και μετανάστες, λευκούς και μαύρους, ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ανθρώπους του μόχθου.. Διαβάζοντας "Το δικό μου Ντιτρόιτ" ζούμε κι εμείς μέσα σε μια πόλη-σύμβολο των ΗΠΑ, η οποία από κέντρο της Αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας για πολλές δεκαετίες τον 20ό αιώνα, έγινε η χρεοκοπημένη πόλη-φάντασμα του 2013.

Αλλαγές στις γειτονιές, στις συνήθειες, εξΑμερικανισμός των εθίμων, απομάκρυνση των νεότερων γόνων των μεταναστών της πρώτης γενιάς και επιμιξίες, κοινωνικές, σε έναν κόσμο που μεταπολεμικά, τα πάντα ρει. Ο Γεωργακάς συνδυάζει τις αγάπες του, κινηματογράφο και διάβασμα, με τη αναζήτηση της προσωπικής και εθνικής σφραγίδας, ως μετανάστης δεύτερης γενιάς με δύο πατρίδες αλλά και ως Αμερικανός στις Η.Π.Α των κοινωνικών αλλαγών, του κινήματος για το πολιτικά δικαιώματα,και τις φυλετικές διακρίσεις. Με τον ίδιο ενεργό μέλος μικρών ομάδων που με όπλο την τέχνη, προσπαθούν να επηρεάσουν και να αλλάξουν το κατεστημένο, στον περίγυρο των Αμερικανών αλλά και στον δικό τους κλειστό περίγυρο της Ελληνικής και Ιταλικής κοινότητας.

 Γεμάτο πληροφορίες για την Ελληνική κοινότητα του Ντιτρόιτ, τις συνήθειες της, την εικόνα που είχε για την παλιά πατρίδα αλλά και τον αγώνα για επιβίωση και μια θέση στον ήλιο ανάμεσα στις εθνοτικές ομάδες, που κατέκλυσαν τις Η.Π.Α από τα τέλη του 19 ου αιώνα αλλά και την ίδια την πόλη και τις αλλαγές της, εντυπωσιάζει με την θέση της οικογένειας ,της εκκλησίας και των αλλαγών των Ελλήνων που προσαρμόστηκαν ή εξελίχθηκαν αναλόγως, ζώντας, σε πολυπολιτισμικές κοινότητες, όντας πολλές φορές και οι ίδιοι πρόσφυγες, όπως ο Μικρασιάτης παππούς του. Ο ρατσισμός, τα εργατικά δικαιώματα, η θέση της γυναίκας και ο ρόλος της πανταχού παρούσας Ελληνίδας μάνας, σε αντιδιαστολή με τους Έλληνες συγγενείς και τους γάμους με συνοικέσια με νύφες από την μετεμφυλιακή Ελλάδα. Η πραγματική ζωή της Ελληνικής και αργότερα Ελληνοαμερικανικής παροικίας του Ντιτρόιτ, σε αντίθεση με τις ταινίες τύπου "My big Greek Fat wedding" ξεφεύγει από την καρικατούρα και αναδεικνύει το Ελληνικό στοιχείο που δεν φοβήθηκε την ενσωμάτωση, ορίζοντας θέση του ως Αμερικανός Ελληνικής καταγωγής με συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα των δεκαετιών 60-80, ενεργά και με γνώμονα πέρα από τα στενά, μειονοτικά κριτήρια. Συγκινητικό, ανθρώπινο και εντελώς εκτός του κυρίαρχου πνεύματος για τον γραφικό μετανάστη, είτε στο 'Η θεία από το Σικάγο' είτε σε αντίστοιχες δουλειές από τις .Η.Π.Α

Από τις σελίδες αυτής της εξαιρετικής μαρτυρίας περνούν οι αναμνήσεις των παιδικών χρόνων, η οπτική από τα ταξίδια στην Ελλάδα,τα χρόνια μετά τον εμφύλιο, την Ελλάδα της ένδειας χάρη στη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του δεύτερου συμμοριτοπόλεμου, αλλά και την Ελλάδα στα χρόνια πριν τη δικτατορία με τον ανένδοτο και την οικογένεια Παπανδρέου, να υπόσχεται Ένωση και να διχάζει την χώρα για δεύτερη φορά. στην Ελληνική ιστορία.. Ο Γεωργακάς, μιλά μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες για τους  Έλληνες μετανάστες, τα έθιμα, τις συνήθειες τους,, τον αγώνα τους για κοινωνική καταξίωση. περιγράφει τον σύνδεσμο, τον ομφάλιο λώρο, με μια πατρίδα που αλλάζει και εκείνοι γνωρίζουν πλέον μόνο από εφημερίδες και γράμματα συγγενών.. Περνούν όμως  μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη και οι άλλες εθνικότητες και πολιτισμοί μιας πολύχρωμης πόλης. Οι μαύροι και οι αγώνες τους (αλλά και η μουσική τους: ποιος δεν ξέρει τη θρυλική Motown!), τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, οι πολιτικές και ιδεολογικές ζυμώσεις εντός τους κα τέλος, περνούν σαν σε θλιβερή παρέλαση τα "ερείπια του Ντιτρόιτ" . Μια τοιχογραφία εποχών και ανθρώπων, που ενώθηκαν στα εργοστάσια και τα νταινερς του Ντιτρόιτ, αποκλεισμένοι σε μεγάλο βαθμό από τους Αγγλοσάξωνες, αλλάζοντας μαζί με την πόλη τους, μεταφερόμενοι στα προάστεια αφήνοντας το υποβαθμισμένο κέντρο ,στους εσωτερικούς μετανάστες, την υποβαθμισμένη μαύρη κοινότητα.. Ο Γεωργακάς, αναπολεί, ζει και ανασαίνει μια πόλη που αγάπησε, για τα χρώματα και τις σκιές της. Ένας Έλληνο Αμερικανός που ανήκει στις Η.Π.Α πολύ περισσότερο από την Ελλάδα, αλλά έχει τις ρίζες του, κόμματι και βοήθημα μιας ιστορικής συνείδησης που τον βοήθησε να εξελιχθεί σε ενεργή μονάδα πνευματικής αλλαγής και παραγωγής σκέψης, δίχως περιορισμούς και στεγανά . Ακριβώς γατί συνδύασε τα όποια καλά και των δύο κόσμων, στηριζόμενος στην υγιή βάση της Ελληνικής οικογένειας ,δίχως να αποδεχτεί τον θανάσιμο εναγκαλισμό της , αλλά χωρίς και να την απορρίψει όπως ορίζουν οι σύγχρονοι ψυχαναλυτές που αποζητούν, τον θεό στον άνθρωπο. Ένα ταξίδι αλλαγής και αυτοπροσδιορισμού, ενός μετανάστη δεύτερης γενιάς και μιας πόλης που από πρωτεύουσα της αυτοκινητοβιομηχανίας, έγινε φάντασμα του εαυτού της, βίοι παράλληλοι αλλά οχι και ταυτόσημοι

Το Ντιτρόιτ μέσα από τα μάτια της μνήμης, μιας οικογένειας που η Αμερική έδωσε ευκαιρίες, αλλά ποτέ δεν επαναπαύθηκε στον τρόπο ζωής της παλιάς πατρίδας, κρατώντας το χαρακτηριστικό της φυλής, τα ανοιχτά αυτιά και μάτια.. Ένας μετανάστης από την πόλη των STOOGES που χωρίς να αφήσει την γαλανόλευκη να τον καταβροχθίσει, άνοιξε τις δικές του οδούς δημιουργίας και διαφυγής στα χρόνια που η αστερόεσσα φλέγονταν από κοινωνικές και φυλετικές φλόγες. 'Ενα βιβλίο, ανθρώπινο, για μια ζωή "κοινότοπη", "κοινότυπη" και συνάμα, τόσο γεμάτη.. Μια ιστορία που καταρρίπτει τα στερεότυπα για τους ΕλληνοΑμερικανους δεύτερης και πλέον γενιάς,. Η απάντηση στην Βαρδάλος και τον τηλεοπτικό κόσμο , με τις εικόνες του Έλληνα μετανάστη/πιατά/αρχαιολάτρη/τσολιαδάκια για ένα δολάριο.

 

 

«Ρέκβιεμ για μία δημοκρατία» - Thomas Cantaloube (Πόλις)

 «Ρέκβιεμ για μία δημοκρατία» - Thomas Cantaloube (Πόλις)

Ρέκβιεμ για μία δημοκρατία» - Thomas Cantaloube (Πόλις)

Παρίσι, φθινόπωρο του 1959, ο πόλεμος στην Αλγερία έχει αγγίξει την Γαλλική κοινωνία σε όλα της τα επίπεδα. Μια δολοφονία, ενός ακτιβιστή Αλγερινού δικηγόρου και της συζύγου του, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Παρακρατικοί, εθνικιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, δωσίλογοι και αντιστασιακοί, υπόκοσμος και ονειροπόλοι αστυνομικοί, θα συγχρωτιστούν, θα εμπλακούν και θα δουν πώς τίποτα στη ζωή δεν είναι άσπρο ή μαύρο. 

Το γκρί, θα ταράξει τη ζωή των βασικών ηρώων, του αστυνομικού Λυκ Μπλανσάρ, ενός παιδιού μιας νέας γενιάς, μεταπολεμικής που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον κυνισμό και τον πραγματισμό των έμπειρων και κουρασμένων αστυνομικών συναδέλφων του και της ανθρωπιστική ιδεολογίας του. Ο δεύτερος και μάλλον τραγικός χαρακτήρας του βιβλίου, είναι ο Σείριος Βόλκστρομ ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, από την Γαλλία του Βισύ, ως την Ινδοκίνα, πιστός, σακάτης, μοχθηρός όταν χρειάζεται και ιδεολόγος στο μόνο πράγμα που τον άγγιξε, την ανδρική αγάπη. Ο τρίτος χαρακτήρας που θα σχηματίσει με τον νεαρό ,ιδεολόγο αστυνομικό και τον μισθοφόρο ένα τρίγωνο σχεδόν ερωτικό, με συγκρούσεις, αλληλοβοήθεια και εχθρότητες, είναι ο μικροκακοποιός Αντουάν Καρεγκά, Κορσικανός, με κώδικα ηθικής από άλλους καιρούς, αντιστασιακός στην κατοχή και περιθωριακούς στην μεταπολεμική Γαλλία.

Η δολοφονία που του δικηγόρου, που θα χρεωθεί σε φράξιες του FNL θα είναι ο πυρήνας εμπλοκής των τριών ανδρών. Ο Σείριος θα εμπλακεί, γιατί δουλειά του είναι να εκτελέσει τον δολοφόνο, έναν ακροδεξιό, ψυχοπαθή, θα αποτύχει και αυτό θα φέρει τα πράγματα σε  μια αργή αλλά ενδιαφέρουσα εξέλιξη.
Ο Μπλανσάρ θα αναλάβει την διαλεύκανση του φόνου, ακριβώς γιατί λόγω της απειρίας του, θα χαρακτηριστεί ως ιδανικός για χειραγώγηση, πράγμα που θα γινεί ,μέχρι οι ανώτεροι του να αντιληφθούν ότι σε μια Γαλλία στα πρόθυρα του εμφυλίου, δεν μπορούν όλα τα στοιχεία να μπαίνουν κάτω από το χαλί. 
Ο τρίτος χαρακτήρας ο Καρενκα, θα αναλάβει για λογαριασμό ενός μεγαλόσχημου, που έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή, να ανακαλύψει τον πραγματικό δολοφόνο. Γιατί θύμα της δολοφονίας εκτός του Αλγερινού δικηγόρου είναι και η Γαλλίδα γυναίκα του με τα παιδιά της. 

Σε ένα Παρίσι σε αναβρασμό, θα εμπλακούν αρχικά σε παράλληλες διαδρομές, ο αστυνομικός που αναζητά την αλήθεια με το ένστικτο του και τα στοιχεία που έρχονται από τις πιο απίθανες στιγμές, να λένε ότι του κρύβουν τον πραγματικό ένοχο. Ο μισθοφόρος που έχει προδοθεί από τα αφεντικά του και εξαιτίας τους χάνει και τον έρωτα της ζω[ς του που αυτοκτονεί στη φυλακή. Τον άνθρωπο μέσω του οποίου τον εκβίαζαν και του οποίου ο θάνατος θα δώσει στο Σείριο το έναυσμα για ένα αγώνα εκδίκησης δίχως φραγμούς και όρια ενάντια σε Θεούς και Δαίμονες. Ο Καρενγκά, θα περάσει μέσα από την απώλεια, την προδοσία και την συνάντησή με τον Μπλανσάρ, μέσω της μοίρας στο πρόσωπο μιας κοινής ερωμένης . Και οι δύο θα κυνηγήσουν τον Σείριο που κυνηγά τον αληθινό δολοφόνο.

Ένα τρίγωνο αναζήτησης της αλήθειας, ηθικής αμφισημίας και παρατήρησης της παρακμής σε κρατικό, κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο. Ηθικής και ταξικής ,σε μια χώρα που θα στηρίξει το παρακράτος για να κάνει την βρώμικη δουλειά, αλλά δεν θα καταφέρει να το εξαφανίσει. Ο Thomas Cantaloube, με μαεστρία χτίζει τον κάθε χαρακτήρα στο κεφάλαιο του και τους εμπλέκει σε μια ιστορία προδοσιών, εκδίκησής και ηθικών αμφιβολιών. Ο καθένας θα βρει τον δρόμο του, σαν φιλμ νουάρ, όχι αναγκαστικά τον καλύτερο, ούτε τον δικαιότερο, γιατί η ζωή δεν εί ναι δίκαιη. Ο Λίνο Βεντούρα θα ήταν ιδανικός χαρακτήρας για να πρωταγωνιστήσει στην μεγάλη οθόνη , σε αυτό το μυθιστόρημα που φωνάζει για κινηματογραφική μεταφορά. Πολιτικοποιημένο, αστυνομικό μυθιστόρημα, με έντονο το Γαλλικό άρωμα, μεταφέρει την ταραγμένη εποχή της Αλγερινής κρίσης στον αναγνώστη, αποζητώντας και κερδίζοντας την προσοχή του κάνοντας τους πρωταγωνιστές, αγαπητούς ή μισητούς, όχι πάντα σύμφωνα με το υπόβαθρο τους, αυτό το αφήνω σε εσάς να το ανακαλύψετε. Η Θεία Δίκη υπάρχει αλλά δεν είναι πάντα Θεία και δεν είναι πάντα δίκαιη και αυτό κάνει το «Ρέκβιεμ για μία δημοκρατία» ακόμα πιο σαγηνευτικό και ηθικά επίκαιρο, στην Ευρώπη του σήμερα, στην Ευρώπη της διαφθοράς και των συμφερόντων, που σε πολύ λίγα έχει αλλάξει και όχι προς το καλύτερο από εκεινη του 1959.

«Ιάκωβος» -Κωσταντίνος Χατζηνικολάου (Αντίποδες)

«Ιάκωβος» -Κωσταντίνος Χατζηνικολάου (Αντίποδες)

Η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, σε αντιστοιχία με τον ελληνικό κινηματογράφο, ακολουθεί μια γραφή, αχρονική, διαπροσωπική, θίγοντας βαθύτερα υπαρξιακά θέματα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε πιο αποστειρωμένα.

Το «Ιάκωβος» η πρώτη προσπάθεια του Κ. Χατζηνικολάου αποτελεί ένα ενδιαφέρον πόνημα, γύρω από τον υπαρξισμό, σε μια πόλη, όπου ο χρόνος και ο τόπος συγχέονται, σε ένα χωροχρονικό ασταθές, με στοιχεία που φέρνουν στον νου τη Ζατέλη, αλλά και τον Καμύ.

Ο σύνδεσμος με τον 21^ο αιώνα, με την εποχή της τεχνολογίας είναι το αυτοκίνητο, του κεντρικού, δίχως όνομα ήρωα. Το αυτοκίνητο και ο αυτοκινητόδρομος, αποτελούν τη σύνδεση με μια ζωή, που κάποτε υπήρξε, πραγματικά ή στις ενδόμυχες ανάγκες του Ομηρικού κεντρικού ήρωα. Η  φυγή του σε μια κατάσταση εν δυνάμει αμνησίας, η αποδοχή του, ως φιλοξενούμενου, με ειδικούς όρους από τον Ιάκωβο και την οικογένειά του σε μια μικρή κοινότητα, αγροτικής φύσης αποτελεί την έναρξη μιας αφήγησης γκρίζας και συναισθηματικά αιχμηρής.]

Ο Ιάκωβος, οικοδεσπότης και αφέντης σε μια οικογένεια που θυμίζει έντονα ταινία των Ταβιάνι, διατάζει, αφουγκράζεται και ελέγχει σε πρώτο ή δεύτερο επίπεδο τους πάντες. Την γυναίκα του, την ανάπηρη κόρη του, τον φιλοξενούμενο που γίνεται μέρος, μέλος,«σκλάβος» της οικογένειας, δουλεύοντας σε ένα άγονο χωράφι, χωρίς ουσιαστικό σκοπό, ελπίζοντας, να τον βοηθήσουν να βρει το ξεχασμένο αυτοκίνητό του.

Το νησί των Φαιάκων ή των λωτοφάγων δεν περιλαμβάνει μόνο απολαύσεις, ζεστό φαγητό, ρούχα, μια θέση κοντά στην σόμπα, ένα ποτήρι κρασί με τον Ιάκωβο, αλλά μια σημαντική απώλεια μνήμης, συναισθημάτων, αποκοπής από το παρελθόν. Ο χρόνος γίνεται άχρονος και η ζωή περιλαμβάνει την αδιάκοπη εργασία στο Ταντάλιο χωράφι και την επιστροφή στο μικρό χωριό, που η ζωή έχει το χρώμα της φθινοπωρινής λάσπης.]

Το πορνείο και ο Ιάκωβος, διανθίζουν τη ζωή του εγκλωβισμένου, γνωρίζοντάς μας μερικούς από τους ιδιόρρυθμους κατοίκους, την τυφλή πόρνη, τον γέρο πατέρα που σέρνεται και παρακολουθεί την εκπόρνευση εγκλωβισμένος στη ζωή σε ένα παλιό σπίτι, με μοναδικό φαγητό κονσέρβες.

Ο γιατρός, αυτοδίδακτος, κληρονόμος του δικαιώματος να εξασκεί την ιατρική από τον πατέρα του, προμηθευτής ουσιών, μικρός θεός στην κοινότητα, για ανθρώπους και ζώα. Η Σοφία, κόρη του Ιάκωβου, που τριγυρνά με την αναπηρία της απολαμβάνοντας την ελευθερία με τους περιθωριακούς του χωριού. Τα μικρά παιδιά που σχηματίζουν συμμορίες σε εγκαταλελειμμένα κτίρια παίζοντας με τα νεαρά ζώα, σε ασκήσεις σκληρότητας και ενηλικίωσης. Ο  γέροντας βοσκός που συνεχίζει να βόσκει το κοπάδι σε πείσμα του χρόνου.

Ο χρόνος αμετάλλακτος, πέρα από τις αλλαγές των εποχών, μοιράζεται σε μικρές στιγμές, ερωτισμού, λαγνείας, απόγνωσης,  με την αληθινή επίγνωση της κατάστασης του κεντρικού ήρωα να διαφεύγει μπροστά στην καθημερινή επιβίωση στο χωριό, που τα πάντα τον κρατάνε φυλακισμένο.

Οι προσπάθειες του να διαφύγει, σε κάτι άγνωστο, συναντούν την πατρική φιγούρα του Ιάκωβου σαν επιτηρητή, τιμωρού αλλά και ανταμείψαντα. Είναι ο ήλιος στο ηλιακό σύστημα του ξεχασμένου, δίχως παρελθόν, πια άνδρα.

Σε ένα γκρίζο περιβάλλον, που το χειμωνιάτικο κρύο και το χιόνι, παγώνει συναισθήματα, παγιώνει καταστάσεις και ισοπεδώνει τους αδύναμους, τα πάθη εξάπτονται. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ζουν με το ένστικτο να κυριαρχεί στη λογική, τα όρια της ζωής και του θανάτου να γίνονται δυσδιάκριτα από το βαθύ κρύο και η ζωή και η μνήμη να χάνονται κάτω από το χιόνι.

Η καλοκαιρία, θα φέρει και την αφύπνιση δίνοντας όχι πάντα τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις στα ερωτήματα του κεντρικού ήρωα.

Χαμηλών τόνων, μυθιστόρημα, με έντονο το ψυχολογικό στοιχείο στην περιγραφή ηρώων και καταστάσεων,  ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και  το υπαρξιακό  μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας δουλεύει τη γλώσσα προσεκτικά, λιτή, δωρική αλλά ταυτόχρονα αιχμηρή. Οι περιγραφές του δεν γίνονται ποτέ επίκαιρες, η αίσθηση του γνώριμου, εξαφανίζεται με τις μεταβάσεις στον ψυχολογικό κόσμο των χαρακτήρων, που υπερπηδούν το συνονθύλευμα καταστάσεων. Ο αυτοκινητόδρομος, συναντά ένα χωριό που θα μπορούσε να ανήκει στη Σικελία ή την Ήπειρο. Το πορνείο που θυμίζει σπαγγέτι γουέστερν, τον γιατρό- κομπογιαννίτη , τον απόηχο του σήμερα από τους χρήστες οπιοειδών.

Ο χρόνος μπλέκει το παρελθόν με το παρόν, συνταιριάζει με τη στεγνή γραφή του Χατζηνικολάου. Ο υπαρξιακός αγώνας του κεντρικού ήρωα αλλά και των άλλων χαρακτήρων, η ληθαργική αντιμετώπιση της ζωής, ο συνεχιζόμενος χειμώνας, που λειτουργεί σαν ρυθμιστής στη ζωή. Η έλευση της «άνοιξης», η βελτίωση του καιρού, η  λύση πρόσκαιρα των δεσμών και τελικά η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, που κάθε άλλο παρά λυτρωτική διαγράφεται.

Ένα βιβλίο γκρίζο σαν πατημένο χιόνι, δυνατό σαν μέγγενη, σε αρπάζει από τα εσώψυχα σου και σε τραβάει στο δρόμο με το χαλίκι, σέρνοντας σε μέχρις να γίνεις μέρος της ιστορίας. Δίχως απαντήσεις, δίχως λύσεις, δίχως συμβολισμούς. Μια κατάβαση στην μοναξιά της αιώνιας επαρχίας, εκεί που οι θεσμοί οριοθετούν τη ζωή, χρόνια πριν ο ηλεκτρισμός και το αυτοκίνητο φέρουν την «πρόοδο». Ένα ταξίδι στον κόσμο του πουθενά.

Ακούγεται συνοδεία του Miles Davis-Bitches Brew