Το χάρτινο σπίτι – Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες σελ107.Εκδόσεις Πατάκη, 2006

 

Ο Κάρλος Μαρία Ντομίγκες είναι συγγραφέας από την Αργεντινή.Δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία του, αλλά αυτό μόνο φτάνει.Για κάθε ένα από εμάς που μετράει την συλλογή του βιβλία,δίσκοι, cd,για όσους περνάμε ώρες θαυμάζοντας λίστες φίλων,καταλόγους βιβλιοπωλείων και δισκάδικων και βαριανασαίνουμε στην εικόνα ενός ηλεκτρονικού καταλόγου με σπάνιες κυκλοφορίες και νέα κομμάτια ,ανθρώπινης διανοητικής παραγωγής, είναι το βιβλίο μας. Εφτασε αισίως στην δέκατη έκδοση του ,και εγώ ομολογώ το γνώρισα τυχαία στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου το 2007. Γιατί όμως να το παρουσιάω, τι θα προσφέρει σε εσένα φίλη και φίλε αναγώστη και αναγνώστρια? Θα σε ανεβάσει σε νέα πρωτόγνωρα επίπεδα γνώσης ή θα σε μυήσει στον κόσμο των απολαύσεων της υψηλής φιλοσοφίας? Θα σε εισαγάγει σε έναν κόσμο δράσης και μυστηρίου ή θα σε κάνει να βιώσεις την περιπέτεια, που λείπει από τη ζωή σου? 

Ποιός ο ρόλος ενός βιβλίου, αυτού του βιβλίου, συγκεκριμένα. Απλά να σε μυήσει στον κόσμο του πάθους, της συλλογής, της ανάγκης να υπάρχεις μέσα από τις σελίδες με τις λέξεις κάποιου άλλου, να ζεις μέσα από τη μουσική κάποιου άλλου, να αποχωρίζεσαι ένα από τα αντικείμενα της λατρείας σου ή και να νιώθεις λειψός, ανένταχτος,ελλειπής, ανολοκλήρωτος. Να ερεθίζεσαι στην σκέψη του να αποκτήσεις το επόμενο αντικείμενο του πόθου σου.Να μοιράζεσαι την ομορφιά ενός βιβλίου ή ενός άλμπουμ και με έναν άλλο άνθρωπο και να γνωρίζεις ότι η αδελφή ψυχή σου έχει την ίδα πυξίδα με εσένα.,γραμμένη στις σελίδες του αγαπημένου σου βιβλίου, αποτυπωμένη στον αγαπημένο σου ψηφιακό δίσκο ή αναλογικό άλμπουμ βινυλίου.

Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος σε καθέναν από εμάς, που πέρασε μέρες και χρόνια ψάχνοντας , για να βελτιώσει τη συλλογή του και κάποτε να την μοιραστεί ή να δεχτεί την απόρριψη παραμένοντας στη συλλογή του.Είναι ένας ύμνος για όλους τους κοινωνικά απροσάρμοστους, που γεμίζουν μικρά σινεμά, αίθουσες συναυλιών, δισκάδικα και  συζητάνε,αφήνοντας φίλες, φίλους και οικογένειες χαμένες σε έναν ορυμαγδό, καθημερινότητας και κενών δοξασιών για την επιτυχία και τον καθωσπρεπισμό. Είναι όμως και ένα βιβλίο, γραμμένο, για να περιγράψει την απώλεια και τον πόνο, την αυτοαπόρριψη , όταν όλα όσα μοχθήσαμε και αγαπήσαμε γίνοναι το άλμπατρος του Κόλεριτζ γύρω από το λαιμό μας και ξεκινάμε την απόδραση μας, αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας τη συλλογή μας….Ενα βιβλίο για εραστές του ωραίου και ωραίους εραστές, για πικρούς αποχωρισμούς και γλυκιές αναμνήσεις, ένα βιβλίο για τον όλεθρο της συλλογής σαν αρχέγονη ανάγκη αλλά και για την ικανοποίηση του να φέρεις τον σταυρό του μαρτυρίου, όταν κανείς  άλλος δεν αναγνωρίζει αυτό το μαρτύριο. Δεν είναι αρκετά ροκ ν ρολ,είναι απλά το ίδιο το ροκ ν ρολ.Είναι η απόλυτη απόρριψη των καθερωμένων κοινωνικών ιστών και συνηθειών, μέσα από ένα βιβλίο για την κορυφαία των έξεων, το απόλυτο της συλλογής γνώσης, τέχνης, ομορφιάς. Είναι ένα βιβλίο για τον χόμο ουνιβερσάλις, τον χόμο σκέπτικους και μια επόμενη βαθμίδα από τον χόμο σάπινες, γιατί πλέον ξέρουμε τί διαχωρίζει τον άνθρωπο.που σκέπτεται από έναν απλό άνθρωπο .

Αν η μουσική δεν αποτελεί για εσας ένα ακόμη τρόπο να έχετε ένα ραδιόφωνπο που συντροφεύει τις ημέρες σας δίχως τη δυνατότητα παρέμβασης σας , αλλά αποτελεί (η μουσική) ένα σάουντρακ, που εσείς επιλέγετε και σφραγίζει τη ζωή σας, αν οι εκόνες κοσμούν τη ζωή σας και η τέχνη, δεν αποτελεί φόβητρο αλλά την αναζητείτε από το κουτί του αναψυκτικού ως το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης, αν το καλό φαγητό είναι απόλαυση, χωρίς να σνομπαρετε το έτοιμο της γειτονιάς,αν διαλέγετε φίλους και συντρόφους, όχι μόνο από το πώς εμφανίζονται εξωτερικά αλλά από το τι ακούνε, τι βλέπουν, τι τρώνε, τί διαβάζουν…τότε είναι εδώ…Η δική σας βίβλος. Μιλά για τον πιο γλυκό εθισμό τον πιο επώδυνο και τον μόνο τρόπο, να «ξεκολλήσει» κανείς το υπέρτατο όπλο καταστροφή,ς το κίνητρο ποιητών, μουσικών,συγγραφέων, φιλοσόφων, τον Ερωτα.

 Αν είστε φτιαγμένοι από σάρκα και αίμα, αδυναμίες και πάθη, βιβλιοφάγοι., μουσικόφιλοι,εραστές της εικόνας και νοσταλγείτες τα σκούρα πρασινα πλάνα του Στάλκερ, τα χαοτικά κιθαριστικά σόλο των Pink Floyd και την δύναμη της γλώσσας του Μυριβήλη, όλα μαζί με ένα καλό ποτήρι κρασί σε ένα μικρό δωμάτιο, γεμάτο βιβλία, και μουσική, χωρίς να εισέρχονται, οι βάρβαροι…τότε είστε εδώ. Ενασ ακόμα Νοτιο Αμερικάνος κλασσικός, σε ένα βιβλίο, που όσοι το διαβάσετε και "ακούσετε» την φωνή του ανέμου, θα το σκεφτείτε σοβατά τί σημαίνει μια βαλίτσα και η αναμονή για ένα λεωφόρείο, σε μια αμμουδερή παραλία της Αργεντινής... Το θάνατο μιας ζωής ή την αρχή μιας άλλης και τι άραγε οριοθετεί μια ζωή, εκτός των βιολογικών λειτουργιών.Ενα βιβλίο για τα πάθη στις εποχές της υλικής ευμάρειας, όταν ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σε μια ιδιόγραφη αφιέρωση.Ντομίνγκες σε ευχαριστούμε, που έκανες την καρδιά μας να σκιρτήσει ξανά, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου, που ξεχώρισε όπως όλα τα κλασικά,από τους αναγνώστες του. Ένα βιβλίο που ο καθένας μας θα το αφιερώσει στον εαυτό του και εκεί που αισθάνεται, ότι τον καταλαβαίνουν 

(το κείμενο είναι του 2007/πάντα επίκαιρο, αν και από τότε χάθηκαν βιβλία,δίσκοι, η κρίση δεν συγχωρεί,επιβάλλει κινήσεις επιβίωσης, αφιερωμένο στον εως το τέλος αναγνώστη, πατέρα μου και τη Μαρία, που ξεχνάει τα πάντα, για να εχει την ευκαιρεία να τα ξαναδιαβάσει με νέα ματιά)