«Ιάκωβος» -Κωσταντίνος Χατζηνικολάου (Αντίποδες)

«Ιάκωβος» -Κωσταντίνος Χατζηνικολάου (Αντίποδες)

Η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, σε αντιστοιχία με τον ελληνικό κινηματογράφο, ακολουθεί μια γραφή, αχρονική, διαπροσωπική, θίγοντας βαθύτερα υπαρξιακά θέματα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε πιο αποστειρωμένα.

Το «Ιάκωβος» η πρώτη προσπάθεια του Κ. Χατζηνικολάου αποτελεί ένα ενδιαφέρον πόνημα, γύρω από τον υπαρξισμό, σε μια πόλη, όπου ο χρόνος και ο τόπος συγχέονται, σε ένα χωροχρονικό ασταθές, με στοιχεία που φέρνουν στον νου τη Ζατέλη, αλλά και τον Καμύ.

Ο σύνδεσμος με τον 21^ο αιώνα, με την εποχή της τεχνολογίας είναι το αυτοκίνητο, του κεντρικού, δίχως όνομα ήρωα. Το αυτοκίνητο και ο αυτοκινητόδρομος, αποτελούν τη σύνδεση με μια ζωή, που κάποτε υπήρξε, πραγματικά ή στις ενδόμυχες ανάγκες του Ομηρικού κεντρικού ήρωα. Η  φυγή του σε μια κατάσταση εν δυνάμει αμνησίας, η αποδοχή του, ως φιλοξενούμενου, με ειδικούς όρους από τον Ιάκωβο και την οικογένειά του σε μια μικρή κοινότητα, αγροτικής φύσης αποτελεί την έναρξη μιας αφήγησης γκρίζας και συναισθηματικά αιχμηρής.]

Ο Ιάκωβος, οικοδεσπότης και αφέντης σε μια οικογένεια που θυμίζει έντονα ταινία των Ταβιάνι, διατάζει, αφουγκράζεται και ελέγχει σε πρώτο ή δεύτερο επίπεδο τους πάντες. Την γυναίκα του, την ανάπηρη κόρη του, τον φιλοξενούμενο που γίνεται μέρος, μέλος,«σκλάβος» της οικογένειας, δουλεύοντας σε ένα άγονο χωράφι, χωρίς ουσιαστικό σκοπό, ελπίζοντας, να τον βοηθήσουν να βρει το ξεχασμένο αυτοκίνητό του.

Το νησί των Φαιάκων ή των λωτοφάγων δεν περιλαμβάνει μόνο απολαύσεις, ζεστό φαγητό, ρούχα, μια θέση κοντά στην σόμπα, ένα ποτήρι κρασί με τον Ιάκωβο, αλλά μια σημαντική απώλεια μνήμης, συναισθημάτων, αποκοπής από το παρελθόν. Ο χρόνος γίνεται άχρονος και η ζωή περιλαμβάνει την αδιάκοπη εργασία στο Ταντάλιο χωράφι και την επιστροφή στο μικρό χωριό, που η ζωή έχει το χρώμα της φθινοπωρινής λάσπης.]

Το πορνείο και ο Ιάκωβος, διανθίζουν τη ζωή του εγκλωβισμένου, γνωρίζοντάς μας μερικούς από τους ιδιόρρυθμους κατοίκους, την τυφλή πόρνη, τον γέρο πατέρα που σέρνεται και παρακολουθεί την εκπόρνευση εγκλωβισμένος στη ζωή σε ένα παλιό σπίτι, με μοναδικό φαγητό κονσέρβες.

Ο γιατρός, αυτοδίδακτος, κληρονόμος του δικαιώματος να εξασκεί την ιατρική από τον πατέρα του, προμηθευτής ουσιών, μικρός θεός στην κοινότητα, για ανθρώπους και ζώα. Η Σοφία, κόρη του Ιάκωβου, που τριγυρνά με την αναπηρία της απολαμβάνοντας την ελευθερία με τους περιθωριακούς του χωριού. Τα μικρά παιδιά που σχηματίζουν συμμορίες σε εγκαταλελειμμένα κτίρια παίζοντας με τα νεαρά ζώα, σε ασκήσεις σκληρότητας και ενηλικίωσης. Ο  γέροντας βοσκός που συνεχίζει να βόσκει το κοπάδι σε πείσμα του χρόνου.

Ο χρόνος αμετάλλακτος, πέρα από τις αλλαγές των εποχών, μοιράζεται σε μικρές στιγμές, ερωτισμού, λαγνείας, απόγνωσης,  με την αληθινή επίγνωση της κατάστασης του κεντρικού ήρωα να διαφεύγει μπροστά στην καθημερινή επιβίωση στο χωριό, που τα πάντα τον κρατάνε φυλακισμένο.

Οι προσπάθειες του να διαφύγει, σε κάτι άγνωστο, συναντούν την πατρική φιγούρα του Ιάκωβου σαν επιτηρητή, τιμωρού αλλά και ανταμείψαντα. Είναι ο ήλιος στο ηλιακό σύστημα του ξεχασμένου, δίχως παρελθόν, πια άνδρα.

Σε ένα γκρίζο περιβάλλον, που το χειμωνιάτικο κρύο και το χιόνι, παγώνει συναισθήματα, παγιώνει καταστάσεις και ισοπεδώνει τους αδύναμους, τα πάθη εξάπτονται. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ζουν με το ένστικτο να κυριαρχεί στη λογική, τα όρια της ζωής και του θανάτου να γίνονται δυσδιάκριτα από το βαθύ κρύο και η ζωή και η μνήμη να χάνονται κάτω από το χιόνι.

Η καλοκαιρία, θα φέρει και την αφύπνιση δίνοντας όχι πάντα τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις στα ερωτήματα του κεντρικού ήρωα.

Χαμηλών τόνων, μυθιστόρημα, με έντονο το ψυχολογικό στοιχείο στην περιγραφή ηρώων και καταστάσεων,  ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και  το υπαρξιακό  μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας δουλεύει τη γλώσσα προσεκτικά, λιτή, δωρική αλλά ταυτόχρονα αιχμηρή. Οι περιγραφές του δεν γίνονται ποτέ επίκαιρες, η αίσθηση του γνώριμου, εξαφανίζεται με τις μεταβάσεις στον ψυχολογικό κόσμο των χαρακτήρων, που υπερπηδούν το συνονθύλευμα καταστάσεων. Ο αυτοκινητόδρομος, συναντά ένα χωριό που θα μπορούσε να ανήκει στη Σικελία ή την Ήπειρο. Το πορνείο που θυμίζει σπαγγέτι γουέστερν, τον γιατρό- κομπογιαννίτη , τον απόηχο του σήμερα από τους χρήστες οπιοειδών.

Ο χρόνος μπλέκει το παρελθόν με το παρόν, συνταιριάζει με τη στεγνή γραφή του Χατζηνικολάου. Ο υπαρξιακός αγώνας του κεντρικού ήρωα αλλά και των άλλων χαρακτήρων, η ληθαργική αντιμετώπιση της ζωής, ο συνεχιζόμενος χειμώνας, που λειτουργεί σαν ρυθμιστής στη ζωή. Η έλευση της «άνοιξης», η βελτίωση του καιρού, η  λύση πρόσκαιρα των δεσμών και τελικά η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, που κάθε άλλο παρά λυτρωτική διαγράφεται.

Ένα βιβλίο γκρίζο σαν πατημένο χιόνι, δυνατό σαν μέγγενη, σε αρπάζει από τα εσώψυχα σου και σε τραβάει στο δρόμο με το χαλίκι, σέρνοντας σε μέχρις να γίνεις μέρος της ιστορίας. Δίχως απαντήσεις, δίχως λύσεις, δίχως συμβολισμούς. Μια κατάβαση στην μοναξιά της αιώνιας επαρχίας, εκεί που οι θεσμοί οριοθετούν τη ζωή, χρόνια πριν ο ηλεκτρισμός και το αυτοκίνητο φέρουν την «πρόοδο». Ένα ταξίδι στον κόσμο του πουθενά.

Ακούγεται συνοδεία του Miles Davis-Bitches Brew

Προτάσεις για βιβλία και μουσικές,καλοκαίρι του 2026

 Οι προτάσεις ανάγνωσης  για το φετινό καλοκαίρι, άργησαν. Ίσως γιατί και εγώ από το Πάσχα και μετά διαβάζω απόμακρα και μηχανικά, για να ξεχνιέμαι. Όμως στις πιο μεγάλες απουσίες, ένα βιβλίο είναι μια θύμηση, μια ανάμνηση, μια υπενθύμιση και πάνω και πέρα από όλα ο τρόπος να πω ευχαριστώ στον άνθρωπο που με μύησε στην τέχνη και την απόλαυση του διαβάσματος, τον πατέρα μου. Του αφιερώνω λοιπόν, αν και δεν θα το διαβάσει ποτέ, αυτό το κειμενάκι και τις επιλογές, με τα δύο τελευταία βιβλία, χρόνια εξαντλημένα να τον εκφράζουν και ειδικά τον «Μονοκόκαλο» να τον διαβάζει έως και λίγο πριν το τέλος. Καλές αναγνώσεις, καλό καλοκαίρι και μιλάτε τους όσο είναι κοντά σας …..

«Παιχνιδότοπος» Πάουερς, Ρίτσαρντ (Gutenberg)

Ένα ειδυλλιακό νησί στον Ειρηνικό μεταβάλλεται σε πεδίο αντιπαραθέσεων, όταν κάποιος τεχνολογικός κολοσσός επιχειρεί να κατασκευάσει εκεί βάση για πλωτές πόλεις. Οι κάτοικοι καλούνται να αποφασίσουν αν θα πουν το «ναι» ή θα διαφωνήσουν. Τρεις παλιοί γνωστοί ξανασυναντιούνται: ο Τόντ, δισεκατομμυριούχος της τεχνητής νοημοσύνης, που γνωρίζει πως έχει άνοια? ο Ράφι, φίλος του από τα σχολικά χρόνια, όταν τους ένωνε η αγάπη για τα παιχνίδια στρατηγικής, που ζει τώρα ήρεμα στο νησί? και η Ίνα, η σύζυγός του, μια Πολυνήσια γλύπτρια.

«Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για την τεχνητή νοημοσύνη και τον θαυμαστό κόσμο της ωκεάνιας ζωής» (The Guardian). Από τον βραβευμένο με Πούλιτζερ και Εθνικό Βραβείο Μυθοπλασίας των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Πάουερς (ΗΠΑ, 1957). Οικολογία, Τεχνητή Νοημοσύνη, το αύριο εις βάρος του σήμερα και οι ανθρώπινες σχέσεις ρυθμιστές και ερινύες σε μια διαμάχη ανάμεσά στην «πρόοδο» και τη συντήρηση, με τα όρια να συγχέονται ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός. Από έναν μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα ακόμα ένα μεγάλο μυθιστόρημα, που αφουγκράζεται τις συγκρούσεις του σήμερα (με το χθες και το αύριο).

«Κρυφά διαμάντια»- Μπρίκλεϊ, Χόλι (Μεταίχμιο)

Μια μουσικοκριτικός που δεν έχει ταλέντο στη μουσική κι ένας επίδοξος μουσικός που προσπαθεί να την κάνει μούσα του.Η Πέρσι Μαρκς δεν είναι φτιαγμένη για τα φώτα. Γεννημένη κριτικός, δυο πράγματα λατρεύει: τη μουσική, και το να μιλάει γι’ αυτήν. Ξέρει να σου πει γιατί εκείνο το ριφάκι των Beach Boys, ή γιατί ο παραπονιάρικος ένρινος τόνος της φωνής του Jeff Mangum σ’ αγγίζει βαθιά. Δεν ξέρει να τραγουδάει ή να παίζει καλά κάποιο μουσικό όργανο – αλλά θα κουβεντιάσει για τη μουσική με όποιον έχει τη διάθεση να την ακούσει.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Τζο Μόροου. Δημοφιλής φοιτητής και ταλαντούχος μουσικός, ο Τζο δένεται με την Πέρσι ενώ αναλύουν ένα τραγούδι των Hall & Oates που ακούνε σ’ ένα μπαρ. Η Πέρσι αναγνωρίζει αμέσως ότι ο ευθύς, χαρισματικός Τζο έχει τη στόφα σταρ. Όταν αρχίζει να κάνει παρατηρήσεις για τη μουσική του Τζο, εκλεπτύνοντας τον τραχύ του ήχο, τα κατά πολύ βελτιωμένα τραγούδια τούς συνεπαίρνουν και τους δυο. Και υπάρχει ανάμεσά τους και κάτι άλλο – κάτι αναντίρρητα ηλεκτρισμένο, που κατευθύνεται ολοταχώς προς τον έρωτα.

Αλλά η μουσική μπαίνει στη μέση διαρκώς. Η Πέρσι πληγώνεται όταν βλέπει τον Τζο να λέει τα τραγούδια τους επί σκηνής και ο Τζο δεν θέλει να θέσει σε κίνδυνο τη μουσική τους σύνδεση με μια ερωτική σχέση. Ενώ η Πέρσι ρίχνεται σε μια καριέρα για την οποία διασχίζει τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη και κερδίζει υποστηρικτές μέσα από το μουσικό της μπλογκ, ο Τζο απολαμβάνει τους καρπούς της συνεργασίας τους και γίνεται η ενσάρκωση όσων η Πέρσι δεν μπορεί να έχει. Η Πέρσι πρέπει ν’ αποφασίσει αν ο ενθουσιασμός της αγάπης και της δημιουργίας με τον Τζο αξίζει τον πόνο του να παραγκωνίζεται από το ταλέντο του – ή αν το να γίνει αυτόνομη καλλιτέχνιδα σημαίνει να τον αφήσει.

Με σάουντρακ τις μεγαλύτερες επιτυχίες και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια της δεκαετίας των 00s, με τις μουσικές γνώσεις και τον ρομαντισμό του High Fidelity, το Κρυφά διαμάντια είναι ένα ερωτικό γράμμα στους millenials και τη μουσική.

Όταν η μουσική δημιουργία, συναντά τον μουσικό παραγωγό, παρουσιαστή, δημοσιογράφο σε μια ιστορία, γεμάτη μουσικές αναφορές, συναισθήματα , έρωτα δίχως αντίκρισμα και προσωπικές φιλοδοξίες. Για όσους η μουσική δεν είναι απλώς άλλος ένας σταθμός στο ραδιόφωνο.

«Κυνηγόσκυλο»- Ντελίλο, Ντον ( Gutenberg)

Ένα συναρπαστικό θρίλερ από τον κορυφαίο Αμερικανό συγγραφέα Ντον Ντελίλο. Ένα προφητικό πολιτικό μυθιστόρημα για τον καταιγισμό εικόνων και ανεξέλεγκτων πληροφοριών, τις θεωρίες συνωμοσίας, το πάθος για εξουσία και την εμπορευματοποίηση των πάντων, ακόμα και του «απόλυτου κακού».

Νέα Υόρκη, 1970: Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο αστυνομικοί βρίσκουν το πτώμα ενός άνδρα ντυμένου με γυναικεία ρούχα. Ένας εκκεντρικός έμπορος έργων τέχνης ισχυρίζεται πως το θύμα μετέφερε μία ταινία που φημολογείται ότι καταγράφει ένα σεξουαλικό όργιο στο ποιο συμμετείχε ο Χίτλερ. Μια νεαρή δημοσιογράφος, ένας γερουσιαστής-συλλέκτης ερωτικών αντικειμένων, ένας βασιλιάς του πορνό, ένας πρώην πράκτορας και βετεράνοι στρατιωτικοί αρχίζουν να αναζητούν το πολύτιμο αντικείμενο.

Ο Ντον ΝτεΛίλο  χρησιμοποιεί την Νέα Υόρκη των 70ς για να περιγράψει μια μοντέρνα αλληγορία, με εμφανή τα σημάδια του σήμερα και τις ανάλογες αναφορές/αντιστοιχίες. Μια ιστορία για τη διαφθορά, τα βίτσια και την κατάχρηση εξουσίας, διαχρονική όσο και η αγάπη των ΗΠΑ για εξουσία και παγκόσμια κυριαρχία.

«1949 Γράμμος «Ηυτοκτόνησαν ίνα μη αιχμαλωτισθώσι» Πριόβολος, Γιάννης (Ψυχογιός)

Στον Γράμμο, την άνοιξη του 1949, ο χειμώνας δεν είχε ακόμη παραδώσει τα όπλα. Στις ρεματιές, κάτω από το φεγγάρι ή το απόλυτο σκοτάδι, άνθρωποι πορεύονταν προς ένα τέλος που δεν είχε όνομα. Ανάμεσά τους, ο ταγματάρχης Ιωάννης Βαλάσης.

Μια λέξη σε ένα ξεχασμένο στρατιωτικό έγγραφο –«ηυτοκτόνησε»– γίνεται η αφορμή για την ανασύνθεση της ζωής του ταγματάρχη και της νύχτας όπου έστρεψε το όπλο του πάνω του. Από τη Μικρά Ασία και τη Σχολή Ευελπίδων, στο μέτωπο της γραμμής των Οχυρών, την ολιγοήμερη αιχμαλωσία, την Κατοχή, την επάνοδό του στον νέο τακτικό στρατό, τα Δεκεμβριανά, τις πολεμικές επιχειρήσεις 1946-1948 κατά των ένοπλων στασιαστών και, τέλος, τον Γράμμο (1949), η διαδρομή του Βαλάση συμπυκνώνει τη μοίρα μιας ολόκληρης γενιάς.

Ένα αφήγημα για την τιμή, την ευθύνη και την απελπισία. Για τον Εμφύλιο Πόλεμο όπως τον κουβαλούν το σώμα και η συνείδηση. Και για τον τρόπο που η Ιστορία αφήνει πίσω της ανθρώπους – όχι μόνο γεγονότα. Σε μια εποχή που η ιστορία διαστρεβλώνεται συστηματικά από τους ηττημένους-ξενοκίνητους στασιαστές που με την ανοχή των επίσημων αρχών, λοιδορούν το αστικό κράτος, ευαγγελιζόμενοι ταξικές δικτατορίες, η ουσία του εμφυλίου βρίσκεται σε βιβλία σαν αυτό. Γιατί στο τέλος της ημέρας ζωντανοί και νεκροί, στο πεδίο της μάχης όσοι έχουν μυαλό και συναίσθημα  και όχι ιδεολογία, είναι άνθρωποι, που αιμορραγούν και κουβαλάνε πληγές και ενοχές. Κάποιοι ακόμα και σήμερα εκεί στον Περισσό, ζουν με το ρεβανσισμό, για αυτούς δεν υπάρχει λύτρωση ,ούτε ελπίδα.

«Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία Μια σύντομη ιστορική επισκόπηση» Τάσιος, Θεοδόσιος Π. (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

Άραγε, ξέρουμε πώς οι Έλληνες (επί 2.000 χρόνια) σκέφτονταν ότι η Ανθρωπότητα, χάρις στην Τεχνολογία, γλίτωσε απ’ την Καταστροφή; Πιστεύαν λοιπόν οι Έλληνες ότι οι θεοί οι ίδιοι, μετά τη Δημιουργία, τους είχαν δωρίσει την Τεχνολογία, ως αντίδοτο για όλους τους κινδύνους της ζωής στη Φύση. Τέτοια ήταν μάλιστα η θεμελιώδης σημασία που έδιναν οι Έλληνες στην Τεχνολογία, ώστε και για τις παρενέργειές της, πίστευαν ότι οι θεοί είχαν ειδικώς μεριμνήσει να προικίσουν τους ανθρώπους με Ήθος («αλληλοσεβασμό» και «δικαιοσύνη»).

Το βιβλίο αυτό αναλύει κατ’ αρχάς, με σύγχρονους όρους, αυτές τις ιδέες των Αρχαίων Ελλήνων, κι ύστερα καταγράφει συνοπτικώς τα μεγάλα τεχνικά επιτεύγματά τους απ’ τη Μυκηναϊκή έως την Ελληνιστική εποχή, ως ιστορική επιβεβαίωση της πανάρχαιας τεχνικοφιλίας των Ελλήνων.

Το βιβλίο αυτό όμως, θέλαμε να είναι και ψυχαγωγικό: γι’ αυτό και, στο μεγαλύτερο μέρος του, περιγράφει διάφορα τερπνά επεισόδια.

Πώς χτίζει το καράβι του ο Οδυσσέας με τη βοήθεια της αγαπημένης Καλυψώς.

Τί ήσαν τα ρομπότ στο Νησί των Φαιάκων.

Πώς αποξήραναν τη λίμνη της Κωπαΐδας οι Μυκηναίοι.

Πώς οι Ευβοείς, μετά τους Σκοτεινούς Αιώνες, μεταφύτευσαν την Ελληνική Τεχνολογία στην Ιταλία.

Πώς ήταν η κινητή γέφυρα του Ευρίπου το 400 π.Χ.

Πώς λειτουργούσαν τα Αυτόματα στην Αλεξάνδρεια του 3ου αι. π.Χ.

Ο συγγραφέας, καθηητής και φιλόσοφος, δίνει πραγματικές και τεκμηριωμένες απαντήσεις για το τεχνολογικό θαύμα Της αρχαίας Ελλάδας . Στην εποχή του Νόλαν και της «Οδύσσειας» που ξαναδιαβάζει τον «μύθο», ο Τάσιος μας μαθαίνει όσα στα σχολεία μας δεν διδάσκονται, γιατί έχουν κάνει την Ιστορία   στείρα απομνημόνευσή ονομάτων και ημερομηνιών αποκομμένη από τον άνθρωπο. Απολαυστικό και διαφωτιστικό.

«Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια»- Ουκλές, Νταβίντ (Μεταίχμιο)

Σ’ ένα ιβηρικό «Μακόντο»… Η ιστορία ενός στρατιώτη που σκίζει το δέρμα του για να βγάλει την τέφρα που έχει συσσωρευτεί, ενός ποιητή που ράβει τη σκιά ενός κοριτσιού μετά από έναν βομβαρδισμό, και ενός δασκάλου που διδάσκει στους μαθητές του να κάνουν τους νεκρούς· ενός στρατηγού που κοιμάται δίπλα στο κομμένο χέρι μιας αγίας, ενός τυφλού παιδιού που ανακτά την όρασή του κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος, και μιας χωριατοπούλας που βάφει μαύρα όλα τα δέντρα του κήπου της· ενός ξένου φωτογράφου που πατάει μια νάρκη και δεν σηκώνει το πόδι του για σαράντα χρόνια, ενός άντρα από την Γκερνίκα που οδηγεί μέχρι το κέντρο του Παρισιού, και ενός τραυματισμένου σκύλου του οποίου το αίμα θα βάψει τη λωρίδα μιας σημαίας.

Η πλήρης ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και μιας Ιβηρικής που υποφέρει, όπου το φανταστικό υπογραμμίζει τη σκληρότητα της πραγματικότητας, όπου τα ανώνυμα μέλη μιας συμμορίας διασταυρώνονται με τους Λόρκα και Ουναμούνο, Χέμινγουεϊ και Όργουελ, Μπερνανός και Πικάσο.Ποιητικό, γκροτέσκο, όμορφο και παραληρηματικό, το βιβλίο του Ucles ξεδιπλώνει μαεστρικά την ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου.

Διαβάστε το και αναλογιστείτε τον δικό μας Εμφύλιο, τον Γιουγκοσλαβικό, το μίσος των Βαλκανίων και της Ιβηρικής. Βιβλία που δεν αναμοχλεύουν πάθη, αλλά σε βυθίζουν στην ουσία της κάθε εμφύλιας σύρραξης, του απύθμενου μίσους, που κάνει τον άνθρωπο να χάνει την ανθρώπινη υπόσταση του και να γίνεται χειρότερος από το πιο άβουλο κτήνος υπηρετώντας  ιδεολογίες δίχως σκοπό, πλην της εξόντωσης του αντιπάλου, αντιφρονούντα, διαφορετικού..

«Χωρίς πατρίδα και θεό/Ελ Σιντ ή μια ιστορία συνόρων» Πέρεθ Ρεβέρτε, Αρτούρο (Πατάκης)

)

Εξορισμένος από το βασίλειο της Καστίλλης και τον βασιλιά Αλφόνσο ΣΤ, ο Ρούι Ντίας προσφέρει τις υπηρεσίες του, καθώς κι εκείνες των αφοσιωμένων του πολεμιστών, σε όποιον πληρώνει καλύτερα. Σε αυτή τη μάχη επιβίωσης σε εχθρικό έδαφος, η δύναμη του χαρακτήρα του και οι εξαιρετικές του ικανότητες θα του χαρίσουν σύντομα τον τίτλο του Σίντι Καμπιτούρ, του αφέντη του πεδίου της μάχης.

Με τον απαράμιλλο τρόπο του, ο Ρεβέρτε μάς παρασύρει στο επίκεντρο του χαλασμού στην Ισπανία του 11ου αιώνα, εποχή αντίπαλων βασιλιάδων, αιματοβαμμένων συγκρούσεων και ανίερων συμμαχιών ανάμεσα σε χριστιανούς και Μαυριτανούς. Απέναντι στον απλουστευτικό, μανιχαϊστικό μύθο του πατριώτη Ελ Σιντ, ο Ρεβέρτε αποκαλύπτει το συγκλονιστικό πορτρέτο του ασύγκριτου πολεμικού ηγέτη, του εμπνευσμένου εμψυχωτή, του στρατηγού με το αμετακίνητο αίσθημα τιμής. Το βιβλίο αυτό είναι ένα επικό, μεγαλειώδες μυθιστόρημα και ταυτόχρονα μια σπάνιας αλήθειας καταβύθιση στην καρδιά της Ιστορίας

Μια μυθική μορφή της Ισπανικής Ιστορίας ,της επανάκτησης ,των εδαφών της Ισπανίας από τους Άραβες με την πένα ενός συγγραφέας γαλουχημένου στο ιστορικό μυθιστόρημα. Ένα β βιβλίο ,που βγαίνει σε μια εποχή που η Ευρώπη ταλανίζεται από τον μουσουλμανικό κίνδυνο και η ηγεσία της αρνείται να αφυπνιστεί. Τυχαία η κυκλοφορία του σήμερα ,ίσως ναι ,ίσως και όχι.

«Αβάνα, Περιπλανήσεις στον χώρο και στον χρόνο»- Παδουρα Λεονάρδο (Καστανιώτης)

Τα καλά μυθιστορήματα, κυρίως τα αστυνομικά, εμφανίζεται ένας χαρακτήρας εξίσου σημαντικός όσο και ο πρωταγωνιστής: είναι η πόλη μέσα στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καλύτερος οδηγός για να γνωρίσει κανείς την Αβάνα από τον Λεονάρδο Παδούρα, τον άνθρωπο που στα μυθιστορήματά του ξέρει πώς να πιάνει τον σφυγμό της σε διαφορετικές εποχές. Αυτό το βιβλίο, δοσμένο σαν μια ιδιότυπη, παράλληλη αυτοβιογραφία του ίδιου του συγγραφέα, αποτελεί μια μοναδική περιήγηση στις γειτονιές της κουβανικής πρωτεύουσας, από τη Μαντίγια μέχρι τη Ράμπα. Οι ιστορίες που περιλαμβάνονται εδώ πλαισιώνονται, αντιστοίχως, με σχετικά αποσπάσματα μυθιστορημάτων του Παδούρα. Επίσης, στο δεύτερο μέρος, συγκεντρώνονται κείμενα για τις πλέον άγνωστες και εκπληκτικές πλευρές πολλών περιοχών της Αβάνας, καθώς και για την πορεία ενός εμβληματικού ήρωα: δεν είναι καθόλου δύσκολο να δούμε τα προπλάσματα των υποθέσεων του Μάριο Κόντε. Ο Παδούρα, δεινός παρατηρητής, ευαίσθητος για τα περασμένα, διαθέτει την ξεχωριστή ικανότητα να μας κάνει να ζούμε στην πόλη του παρόντος και, την ίδια στιγμή, να μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε στον χρόνο για να αγγίξουμε το λαμπερό παρελθόν της.

Μια συναρπαστική βόλτα στην Αβάνα με έναν εξαιρετικό, απαράμιλλο ξεναγό, τον ίδιο τον Λεονάρντο Παδούρα.

«Αυτό είναι ένα βιβλίο που ήθελα πάντα να γράψω. Μόνο πραγματοποιώντας μια τέτοια άσκηση εξορκισμού θα μπορούσα να ικανοποιήσω μία από τις πιο σταθερές εμμονές μου. Και συνήθως είμαι αρκετά εμμονικός. Αυτό το βιβλίο είναι ένα τραγούδι αγάπης για την πόλη που γεννήθηκα και ζω, όπου γράφω και υποφέρω, το σημείο του κόσμου στο οποίο ανήκω, σαν αμετάκλητη ευλογία ή συμφορά: σαν το νερό που σε τούτο το νησί μάς κυκλώνει από παντού»

Ακόμη και αν οι διακοπές σας είναι σε ένα διαμερισματάκι που βλέπει στον ακάλυπτο στην Κυψέλη, η πένα του Παδούρα θα σας μεταφέρει στην αγαπημένη του πόλη, όπως δεν θα την δείτε με κανένα τουριστικό γραφείο που ειδικεύεται στην Κούβα ,ούτε με τα μάτια του Δυτικού τουρίστα που στο βάθος του ανθρωπισμού του, κουβαλά τα δολάρια . Βυθιστείτε στο σύμπαν του Παδούρα και μετά ξαναδιαβάστε τα βιβλία του, γεμίζοντας αρώματα Καραϊβικής, την υγρασία πλέον την έχομε και εδώ δεδομένη.

«Θα σπείρουμε τον όλεθρο» Ντέκερ, Κάιλ (Έρμα)

Ο Άλεξ Ντάματζ είναι ένας νεαρός πάνκης με μπλε μοϊκάνα και κουρελιασμένο δερμάτινο μπουφάν, που βγάζει τα προς το ζην παριστάνοντας τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και αναλαμβάνοντας μικροδουλειές για φίλους και ομοϊδεάτες. Όταν ο χαρισματικός Τζέρι Ρας, τραγουδιστής του δημοφιλούς πανκ συγκροτήματος Bad Chemicals, βρίσκεται νεκρός στα καμαρίνια μετά από μια εκρηκτική συναυλία, η αστυνομία σπεύδει να αποδώσει τον θάνατό του σε υπερβολική δόση ναρκωτικών και να κλείσει βιαστικά την υπόθεση.

Μια μυστηριώδης γυναίκα, όμως, δεν πείθεται από την επίσημη εκδοχή και ζητά από τον Άλεξ να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ.Η έρευνα για τα ίχνη του νεκρού μουσικού θα οδηγήσει τον Άλεξ σε μια επικίνδυνη διαδρομή στα σκοτεινά στέκια της πόλης. Ποιος ήταν πραγματικά ο Τζέρι Ρας και γιατί ο θάνατός του φαίνεται να απασχολεί ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να έχουν καμία σχέση μαζίτου; Καθώς τα ερωτήματα πληθαίνουν, η υπόθεση παίρνει απροσδόκητη τροπή και ο Άλεξ παρασύρεται στη δίνη ενός συστήματος βίας και εξουσίας, όπου νεοναζί σκίνχεντ, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, σκληροί μαφιόζοι και αδίστακτοι πολιτικοί αποτελούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας.

Με καταιγιστικό ρυθμό, ευρηματική γραφή, άφθονο μαύρο χιούμορ και συνεχείς ανατροπές, το Θα σπείρουμε τον όλεθρο συνδυάζει στοιχεία του κλασικού νουάρ με το ανατρεπτικό πνεύμα του πανκ. Μέσα από τη μουσική, τις ιδέες, τους μύθους και τις αντιφάσεις μιας ολόκληρης εποχής, ο Κάιλ Ντέκερ συνθέτει ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αντλεί την έμπνευσή του από την ιστορία και τα πρόσωπα της πανκ μουσικής σκηνής και της αμερικανικής αντικουλτούρας των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Ένας αλλιώτικος ντετέκτιβ σε μια ιστορία που αναμιγνύει την ανεξάρτητη αμερικάνικη πανκλ σκηνή, την ακροδεξιά, τη Μαφία, την διαφθορά των συστημάτων εξουσίας, Δήμος , Αστυνομία, τον υπόκοσμο και δίνει εάν πανκ ροκ, νουάρ μυθιστόρημα που θα μιλήσει στις γενιές του 80-90 που βίωσαν αυτές τις καταστάσεις και γεμίζουν σήμερα τις συναυλίες των OFFSPRING,BAD RELIGION.

«Μαρία, η γυναίκα των συμπτώσεων» Κόου, Τζόναθαν (Πόλις)

Η Μαρία είναι μια νεαρή γυναίκα που ζει στα περίχωρα του Μπέρμιγχαμ. Αδιάφορη από επιλογή και αναποφάσιστη από τη φύση της, θεωρεί πως γίνεται πολύς θόρυβος για το τίποτα. Δεν επέλεξε να γεννηθεί, ούτε να γίνει αυτό που είναι. Δεν επέλεξε τους ανθρώπους που θα συναντούσε: εγωμανείς, κλεπτομανείς, παρανοϊκούς, φανατικούς θρησκευόμενους, και, τον χειρότερο απ’ όλους, τον μελλοντικό της σύζυγο, τον Μάρτιν.

Ξαφνικά αρχίζει να νιώθει σαν κάποιος να την έχει τοποθετήσει στον κεντρικό ρόλο μιας θλιβερής και κάπως σκληρής μικρής κωμωδίας. Δοκιμάζει όλους τους συνηθισμένους τρόπους για να γεμίσει τον χρόνο της, όπως της έχουν μάθει –μαγειρεύει, βρίσκει δουλειά, γίνεται μητέρα–, όμως η απογοήτευσή της μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Μόνο ο γάτος της, με την ήρεμη αδιαφορία του, της γεννά την ιδέα ότι ίσως μια μορφή ευτυχίας είναι εφικτή. Αλλά πώς μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος όταν η ζωή του μοιάζει με διαδοχή από ατυχήματα, από συμπτώσεις…Θα καταφέρει ποτέ να πάρει τον έλεγχο της ζωής της ή η ιστορία της είναι καταδικασμένη να τελειώσει όπως άρχισε – κατά τύχη; Τι επιφυλάσσει η μοίρα στη γυναίκα των συμπτώσεων; Το πρώτο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου, Μαρία, η γυναίκα των συμπτώσεων, περιγράφει τη ζοφερή ιστορία της Μαρίας και των διαψεύσεών της. Με σταθερή πρόθεση τη διαύγεια και την απομυθοποίηση, ο συγγραφέας προχωρά σε μια κατεδάφιση των καθιερωμένων αντιλήψεων περί ευτυχίας, υπονομεύοντας με λεπτή ειρωνεία ό,τι θεωρείται αυτονόητο στην κοινωνική ζωή.

Η πρώτη συγγραφική δουλειά του Κόου, περιέχει όσα αγαπήσαμε στον συγγραφέα [που αγάπησε αλλά και αποδόμησε τόσο όμορφα την Βρετανία των 90ς,00ς. Για τους φίλους του μεγάλου Βρετανού συγγραφέα, αναγκαίο ανάγνωσμα.

«Ο βασιλιάς της στάχτης»- Κόσμπι ΣΑ (Gutenberg)

Ένα τηλεφώνημα αλλάζει τη ζωή του Ρόμαν, επιτυχημένου οικονομικού συμβούλου στην Ατλάντα. Ο πατέρας του χαροπαλεύει. Η αδερφή του αγωνίζεται να σώσει την οικογενειακή επιχείρηση, ένα αποτεφρωτήριο, και να ανακαλύψει τι συνέβη στη μητέρα τους που εξαφανίστηκε όταν ήταν παιδιά. Ο αδερφός του χρωστά χρήματα σε γκάνγκστερ και το ατύχημα του πατέρα του δεν ήταν παρά μια προειδοποίηση για το τι θα συμβεί και στον ίδιο, αν δεν τους πληρώσει. Ο Ρόμαν πρέπει να επιστρέψει στη μικρή, βίαιη πόλη όπου γεννήθηκε. Συνηθισμένος να ενεργεί με πονηριά και να εξασφαλίζει κέρδη και για τον ίδιο και για τους πελάτες του, πιστεύει πως θα καταφέρει να χειριστεί τους γκάνγκστερ και να σώσει την οικογένεια του.

Μοντέρνο Αμερικανικό νουάρ, γεμάτο από την διαφυλετική βία, τη βία του πεζοδρομίου και την αιώνια σύγκρουση των «μορφωμένων», χαρτογιακάδων με το πεζοδρόμιο.

«Μέρες Χωρίς Αλκοόλ»- Ντίγκλερ, Μάικλ (Gutenberg)

Μην ανησυχείτε για όσα έκανε ο Ντένις Μονκ όταν έπινε. Τώρα είναι νη?άλιος, έτοιμος να επιστρέψει στην κανονική ζωή, αρκεί να γίνει ξανά αποδεκτός. Όταν οι γονείς του δεν τον δέχονται στο σπίτι, ο 26χρονος περνάει το πρώτο του νηφάλιο καλοκαίρι σε σπίτια φίλων. Τότε συνειδητοποιεί πως η απεξάρτηση δεν έφερε το ευτυχές τέλος, όπως πίστευε, αλλά είναι η αρχή ενός νέου αγωνιώδους κεφαλαίου της ζωής του. Το πρώτο μυθιστόρημα του Μάικλ Ντίγκλερ, βραβευμένο με το PEN/Hemingway Award. «Αληθινή, χιουμοριστική και συγκινητική απεικόνιση της ζωής μετά τον εθισμό», όπως τονίζει η επιτροπή του βραβείου. «Ένα πραγματικά ευφυές μυθιστόρημα από έναν ευφυέστατο συγγραφέα» (Percival Everett). Ο Μάικλ Ντίγκλερ ζει στο Λος Άντζελες, όπου κάνει διδακτορικό στη δημιουργική γραφή και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. 

Μοντέρνα απεικόνιση μιας άλλης όψης του εθισμού αλλά και της απεξάρτησης που δε εστιάζει μόνο στον εθισμένο αλλά και στον περίγυρο του. Η επόμενη ημέρα, μετά την απεξάρτηση με χιούμορ αλλά και απογοήτευση/πικρία  γιατί η ζωή δεν συγχωρεί, όπως οι μοντέρνοι ψυχολόγοι.

«Το ημερολόγιο ενός βαρυποινίτη»- Μπαλερμας Ευάγγελος (ΚΕΔΡΟΣ)

Ο Βαγγέλης Μπαλέρμας, δεν ήταν λούμπεν προλετάριος, αλλά παιδί μεσοαστκής οικογένειας. Από μικρός προτίμησε την αλητεία, την ελεύθερη ζωή και γενικά δεν ήθελε τους περιορισμούς του αστικού περιβάλλοντος. Γεννημένος πριν τον ΒΠΠ, επέζησε στην κατοχή, όντας σαλταδόρος, συναναστρεφόμενος ανθρώπους με ανεπτυγμένο το αίσθημα της επιβίωσης και αναγκαστικά λόγω εποχής της παραβατικότητας. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην αναφορά του για τις εκτελέσεις από τον ΕΛΑΣ αντιφρονούντων στην ΟΥΛΕΝ και πως την γλύτωσε ο ίδιος, που ήταν αυτό που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε «απολτιτκ». Η συνέχεια της ζωής του περιλάμβανε σειρά κλοπών και επισκέψεων σε φυλακές, δικαστικές αίθουσες, αρχαιοκαπηλία και μια εκ των έσω περιγραφή των Ελληνικών φυλακών του 70-80 καθώς και του τιμωρητικού Δικαστικού συστήματος που αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για κάθε κοινωνιολόγο μαζί με τα βιβλία του Ηλία Πετρόπουλο από πρώτο χέρι εμπειριών, όμως.  

Ο Μπαλέρμας δεν ηθικολογεί. Αποδέχεται την τιμωρία και μας μυεί σε ένα κόσμο που οι τοίχοι, τα τείχη και τα συρματοπλέγματα δεν σωφρονίζουν μόνο μεγαλώνουν το χάσμα του εγκλείστου από την ζωή έξω. Γλαφυρός, με χιούμορ, πικρία και μεταδοτικότητα απεικονίζει τον μικρόκοσμο της φυλακής με όλα τα προβλήματα του, δίχως να ωραιοποιεί, αλλά αποδίδοντας την πραγματική ανάγκη για όσους βρεθούν πίσω από τα κάγκελα, να έχουν μια πραγματική ευκαιρία αναμόρφωσης, που το Ελληνικό σύστημα Δικαιοσύνης και Φυλακών δεν δίνει. Περιγράφει δικαστές, αστυνομικούς φύλακες αλλά και συγκρατουμένους, όπως είναι με πάθη, συμπάθειες και αντιπάθειες που καθορίζουν με μια άσχημη μέρα τους, την ελευθερία ή την συνέχιση της φυλάκισης ενός ανθρώπου. Δεν αγιοποιεί τους φυλακισμένους και σίγουρα δεν δικαιολογεί τη λογική Παρασκευόπουλου, αλλά χτυπά την καμπάνα, ο,τι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά και όπως και ο ίδιος λέει μετά την πρώτη του θητεία ως έγκλειστος από μικροκακοποιός βγήκε επιστήμονας κλέφτης. Για μια εποχή που η λέξη φιλότιμο είχε νόημα και στις φυλακές ,που χάθηκε με τους δήθεν μάγκες και τους εισαγόμενους κακοποιούς από το 90 και μετά. Εξαντλημένο αλλά αξίζει να το ψάξετε.

«Μονοκόκαλος» -Ανδρέας Κανάς-(Εκδόσεις Βέργος)

Ένα βιβλίο σπάνιο από πολλές απόψεις. Πρώτα από όλα είναι εκτός κυκλοφορίας εδώ και χρόνια. Κατάφερα και βρήκα ένα αντίτυπο χάρη στον παλαιοβιβλιοπώλη Γιώργο Ζούκα. Επίσης είναι μια από τις λίγες αυτοβιογραφίες ενός μέλους του Αθηναϊκού υποκόσμου, ο οποίος πέρασε στο άλλο άκρο, αυτό της πολιτικοποιημένης αντίστασης, ταυτίστηκε με την Ελληνική αριστερά αλλά βίωσε την «αγάπη» των Σοβιετικών συντρόφων στα γκούλαγκ, μέσα από μια ζωή που ξεπερνά κάθε κινηματογραφικό σενάριο.

Ο Ανδρέας Κανάς, γόνος μιας μεσοαστικής οικογένειας, είχε από την εφηβική ηλικία έφεση στο περιθώριο. Ο ίδιος με ικανότητες στην οργάνωση μικροληστειών και λιγότερο στην τέχνη των χαρτιών έγινε αποδεκτός και λόγω κοψιάς απέκτησε το προσωνύμιο, «Μονοκόκαλος῾

Η ζωή όμως φέρνει τα πάνω κάτω. Ο Β ΠΠ αλλάζει τα πάντα. Ο Κανάς, με τη συνθηκολόγηση, αποφασίζει να βρει τρόπους επιβίωσης. Συνεργάζεται με άλλους μικροπαράνομους και στοχεύει, Γερμανούς και Ιταλούς, ως σαλταδόρος, ανήλικος ακόμα, αλλά και εύπορους μαυραγορίτες με τη βοήθεια δύο συνεργατών του, ο ένας μάλιστα αστυνομικός. Στην προσπάθεια του, να δώσει σε καλή τιμή όπλα που βρίσκει μέσω των συνεργατών του, γνωρίζεται με το ΕΑΜ και τις Αθηναϊκές εκδοχές του. Σύντομα ο Κανάς, αν και αρνείται την εργασία ως τιμωρία στο ελεύθερο πνεύμα του, θα ενστερνιστεί τις κομμουνιστικές αντιλήψεις σε δική του απόδοση, που περιλαμβάνει απαλλοτριώσεις περιουσιών και βέβαια άρνηση εργασίας. Θα πάρει μέρος στα Δεκεμβριανά, πολεμώντας και τραυματιζόμενος και με τη λήξη των εχθροπραξιών σε ένα βαρύ κλίμα, θα καταφέρει μέσω της μητέρας του να διαφύγει μαζί με τα αδέλφια του στην Αίγυπτο, για να γνωρίσει τον πραγματικό του πατέρα.

Η Αίγυπτος είναι ένα ακόμα κεφάλαιο περιπετειών. Αρνητής εργασίας, θα εμπλακεί με τους τοπικούς μικροκακοποιούς σε νέες επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα θα συνεχίσει τις επαφές με αριστερούς διανοούμενους και μη. Από τη μία ο αμετανόητος ερωτοτρόπος και μικροκακοποιός, από την άλλη ο στρατευμένος κομμουνιστής ή καλύτερα αναρχοκομουνιστης, θα συμπλεύσουν, μέχρι το Αιγυπτιακό κράτος να διαλύσει την οργάνωση τους και ο ίδιος να επιστρέψει ακόμη μια φορά στην μοίρα του καταζητούμενου, αφού έχει περάσει και μερικές πολύ ωραίες στιγμές στις Αιγυπτιακές φυλακές. Η προσπάθεια του για σωτηρία, θα τον οδηγήσει στην παράνομη μετανάστευση. Μπαίνει σε ένα πλοίο, κρυφά και με χαρά μαθαίνει εν πλω ότι προορισμός είναι η Σοβιετική Ένωση, ο παράδεισος των απανταχού Κομμουνιστών.

Στην Οδησσό θα γνωρίσει από πρώτο χέρι την Σοβιετική γραφειοκρατία και το φόβο απέναντι σε καθετί ξένο, καθετί που έρχεται από τον έξω κόσμο κ μπορεί να μολύνει τα «αγνἀ» Σοβιετικά πρότυπα και ιδεώδη. Η Σοβιετική γραφειοκρατία,  δίχως πολλά πολλά, θα τον στείλει , εποχή εκκαθαρίσεων γαρ, στα Σοβιετικά Γκούλαγκ. Πορεία με τρένα στα βάθη της Σοβιετικής Ένωσης και γνωριμία με το Σοβιετικό υπόκοσμο και Σοβιετικούς Ελληνικής καταγωγής. Ο δαιμόνιος Κανάς, έχει σκοπό την επιβίωση και όπλο την άρνηση της εργασίας, οδηγώντας δεσμοφύλακες και διοικητές στρατοπέδων σε απόγνωση.. Όμως ο πολυμήχανος Κανάς, θα επιβιώσει και με τη βοήθεια Ρώσων συντρόφων που θα φτάσουν στη Μόσχα, η αλήθεια θα αποκατασταθεί. Με τη συνεργασία του με Ρωσοπόντιους, στο στρατόπεδο που περιμένουν τον επαναπατρισμό τους, θα επιβιώσει μαχόμενος άλλους κρατουμένους με καταγωγή από τη Γερμανία ή άλλα μέρη της Ευρώπης και θα γνωρίσει κρατούμενους ακόμη και από τις Η.Π.Α, ανθρώπους που θα του φανούν χρήσιμοι στο μακρινό μέλλον. Ο «Μονοκοκαλος» αναγνωρίζει πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση μπορεί να αλλάξει μόνο μέσα από το αίμα και τη σύγκρουση και ότι ποινικοί κατάδικοι σαν αυτόν, έχουν παντού τον ίδιο εχθρό το σύστημα, που ανεξαρτήτως κόμματος φορά τον σκοτεινό μανδύα της εξουσίας.

Η επιστροφή του στην Οδησσό και την Μόσχα, θα του δώσει την ευκαιρία να γνωρίσει τον Σοβιετικό τρόπο ζωής, που τον συνθλίβει με το εργοταξιακό του ύφος. Ο Κανάς, είναι αμετανόητος αρνητής του συστήματος, που γνωρίζει την κρατική βία και καταστολή από το αστικό κράτος τον Σοβιετικό παράδεισο και αδυνατεί να αποδεχτεί την ζωή του απλού πολίτη. Η εργασία αποτελεί για αυτόν έγκλημα καθοσιώσεως και στηρίζει τα πιστεύω του, με προσωπικές θυσίες μέχρι τέλους. Το τέλος που δεν ήρθε ποτέ, γιατί το θράσος του, το συνόδευσε μια παροιμιώδης τύχη που τον βοήθησε να επαναπατριστεί. Το τέλος τον βρίσκει στο Παρίσι, ζωγράφο με το βιβλίο αυτό να κυκλοφορεί σε Γαλλική και Ελληνική έκδοση, απόδειξη ότι η ζωή γράφει σενάρια που ξεπερνούν και τον πιο ευφάνταστο σεναριογράφο.

             Και οι απαραίτητες και αναγκαίες μουσικές προτάσεις

1. Michael Μonroe- "Outerstellar"
2. The Black Crowes - A Pound Of Feathers
3. Greyhawk- "Warriors of Greyhawk"
4. TEMPLE BALLS- "Temple Balls"
5. All Them Witches – House Of Mirrors
6. Armored Saint- "Emotional factory reset"
7. DEEP PURPLE-"Splat"
8. Social distortion- "Born to kill"
9. When Rivers Meet - "Rhythm Rust & Static"
10. Jay Buchanan - "Weapons Of Beauty"
11. Erik Grönwall - "Bad Bones"
12. Ashley McBryde -" Wild"
13. Tedeschi Trucks Band - "Future Soul"

ARMORED SAINT- "Emotion Factory Reset"

 

Another album, another day,another modern metal masterpiece,another grower. ARMORED SAINT is a band that has been pioneers in the crossover movement for many years now. Fusing power metal,US metal, modern metal, South LA influences, Soul and most and above all their personalities they created another hit record. What I love at AS is they deliver what you expect to see on stage. A high octane energetic heavy rock that loves the low frequencies, the groove and the massive guitars with John Bush one of the best of his generation  singers walking all over the listener like a caterpillar. 

 

From the in your face heavy opener " Close to the Bone.” to the strip down "Throwing Caution to the Wind",the catchy, in your face "Hit the moonshine" the album is a killer. The album is as metal as diversified, teh ARMORED SAINT way, it moves from the groovy, Southern flavored "Buckeye" as my distinct colleague Dimitris Chellos of Rock Hard Greece wrote to "Every Man-Any Man", a fast paced metal song ready to raise the roofs in every club they will perform it, with its killer riff and the filled with C4 explosives 'Compromise' where Joey Vera has his own personal party. Those are all songs that stand out in a massive ,energetic and groovy, metal album. Groove, heavy vocals, massive riffs, modern but still traditional, in the vein of "Symbol of Salvation" and "La Razza' at the same time , 

 

AS's new album is the perfect passport for more live appearances ,and another testimony of how you can be underrated for your whole life and still performing every night like your life's is depending on it. Fans of the band will love it even as they will need some time to digest all the elements included. The rest of the world will as usual pass by till the next Spotify suggestion. Once more Saint's deliver.


8,5

Song of the Week- C.O.F.F.I.N - Sleep In It

Song of the Week-  C.O.F.F.I.N - Sleep In It (Official Video)

 

First single from the upcoming album on P(DOOM) Records.

Filmed by Will de Monchaux
Directed and edited by Ben Ulitzka Portnoy
Additional sea life footage filmed by Abijah Rado

«Ακριβώς σαν εσένα» Νικ Χορνμπι (Πατάκης)

 

Το Brexit αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί μια τραυματική εμπειρία για την Μ. Βρετανία γιατί ανέδειξε τις εσωτερικές ανισότητες, τον υπέρμετρο και παράλογο εθνικισμό κάποιων ομάδων, τον ρατσισμό στον οποίο πρωτοστατούν ταξικές ομάδες και όχι φυλετικές, βλέποντας σαν το νέο εχθρό το ευρωπαϊκό εργατικό δυναμικό και υποχρέωσε συγγραφείς σαν τους Χόρνμπι και Κόου να ασχοληθούν εκτενώς στα βιβλία τους μαζί του. Εδώ έχουμε ένα διπλό παιχνίδι, μια ιστορία ερωτική ανάμεσα σε μια μεσήλικά δασκάλα και έναν νεαρό προπονητή εφηβικών ομάδων, dj και υπάλληλο κρεοπωλείου, κάτι σαν το “Ρίτα Ριτάκι“ των Κατσιμιχαίων με αντεστραμμένους τους όρους στα φύλα. Παράλληλα όμως έχουμε μια περιγραφή του Brexit, από την πλευρά των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων της Μ. Βρετανίας σε αντιπαράθεση με την αστική τάξη, αλλά και την οπτική πάνω στη σχέση από την πλευρά των λευκών φίλων της δασκάλας και της μαύρης οικογένειας του νεαρού dj.

Ο ρατσισμός των μαύρων απέναντι στους λευκούς ξεχειλίζει. Η καραμέλα της καταπίεσης, από ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην πολυφυλετική Βρετανία και η ανάγκη αυτοπροσδιορισμού με ιαχές πολέμου απέναντι σε κάθε λευκό, ακόμη και αν εκείνος δεν κάνει διακρίσεις , είναι φαινόμενο που από τις Η.Π.Α πλέον έχει μεταφερθεί έντονα και στη Μ. Βρετανία. Η ενσωμάτωση που είχαν πετύχει, τώρα μετατρέπεται σε πολεμική διεκδίκηση αυτονομίας μέσα στην χώρα των λευκών όπως αρέσκονται να την ονομάζουν στις προσωπικές τους συζητήσεις. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που με κακοπληρωμένες δουλειές, ζητάνε το Brexit, γιατί ο κάθε Φαραντζ και Μ.Johnson έπεισε οτι πληρώνουν υπερβολικά ποσά, ως Μ. Βρετανία στην ΕΕ, που θα επιστραφούν σε αυτούς σαν επιδόματα, με την έξοδο της χώρας. Οι ίδιοι άνθρωποι που μισούν τους εργάτες από την ανατολική Ευρώπη γιατί ρίχνουν τους μισθούς και τους παίρνουν τις θέσεις εργασίας.

Αντίστοιχα σε οικογενειακό επίπεδο, η δασκάλα με τα δύο παιδιά, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα σχόλια για τη σχέση με ένα μικρότερο της , ενώ η οικογένεια του dj, η συνομήλικη με την δασκάλα, νοσοκόμα μάνα του, φανατική της εκκλησίας ,δεν εγκρίνει την σχέση με μια "ηλικιωμένη» λευκή. Αντιδράσεις ποικίλες, ηλικιακές πολιτικές, πολιτιστικές, ταξικές για μια σχέση, που οι κεντρικοί ήρωες προσπαθούν αρχικά να πραστατεύσουν από τα εξωτερικά βλέμματα, την αδιακρισία και τον σχολιασμό. Όσο η σχέση προχωρά με μικρά βήματα, που περιλαμβάνουν ανθρώπινή επαφή και άνοιγμα των δύο ερωτευμένων στον κοινωνικό τους περίγυρο, εκτίθεται. Ο dj δέχεται τα πυρά των φίλων του και ειδικά όσων από τις φίλες του τον εποφθαλμιούν για τη σχέση του με μια λευκή, μεγαλύτερη από αυτόν, ενώ η οικογένεια του συμβιβάζεται αργά, με αντιρρήσεις, αλλά σταθερά. Αντίστοιχα η δασκάλα βιώνει με τη σχέση της με τον dj τον ρατσισμό της Βρετανικής αστυνομίας αλλά και τις προκαταλήψεις της μαύρης κοινότητας για τους λευκούς, εγκλωβισμένη μέσα σε φράσεις πολιτικής ορθότητας, απέναντι σε μια μονίμως θιγμένη και χωρίς πάντα δικαιολογημένη αιτία, μαύρη κοινότητα.

Στην Αγγλία πριν το Brexit, υπάρχει ένταση, φόβος για το αύριο, διχασμός και διχαστικός λόγος. Υπάρχει επίσης σκεπτικισμός και έλλειψη επιχειρημάτων από τις δύο πλευρές. Βασικό χαρακτηριστικό του όποιου διαλόγου, το μίσος και θεωρίες που σπάνια ισχύουν. Η δασκάλα, επιλέγει την απάντηση του Όχι, γιατί ο κύκλος της ψηφίζει παραμονή. Ο dj, έχει τον κύκλο του υπέρμαχο του Ναι, γιατί έχουν δαιμονοποιήσει την Ε.Ε ως υπεύθυνη για όλα τα προβλήματα τους, αλλά ο ίδιος δεν βρίσκει κάπου τη σωστή απάντηση και στην κάλπη εκφράζεται συνειδησιακά, με έναν τρόπο αφελή, εφηβικό αλλά αληθινό.

Το Brexit θα είναι πια γεγονός, όπως και η σχέση των δύο ανθρώπων, πέρα από ηλικιακές, ταξικές διαφορές και προσπάθειες επαναπροσδιορισμού. Θα δοκιμάσουν να γνωρίσουν ανθρώπους πιο κοντά σε αυτούς και θα καταλήξουν στην ικανοποίηση της αληθινής ανάγκης τους, μέσα από τη λογική του ένα βήμα κάθε μέρα, επιστρέφοντας σε μια κοινἠ, πιο ανεκτική σχέση,μεταξύ τους και πιο ώριμη..Το «Ακριβώς σαν εσένα» είναι ένα βιβλίο, γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, ρεαλιστικό, τίμιο, ευαίσθητο όσο και ένα βιβλίο για το Brexit. Μια κοινωνία σε απόγνωση αλλά και αδιέξοδο, αναζητά τη λύση σε τσιτάτα και επιθετικούς προσδιορισμούς. Τίποτα από αυτά δεν θα αποδώσει. Αντίστοιχα σαν αισθηματική ιστορία, δείχνει τα αδιέξοδα που οδηγείται μια σχέση, όταν αφήνει να παρεμβληθούν ανάμεσα στους εμπλεκόμενους, οι προκαταλήψεις, ταξικές, ηλικιακές. Ο Χόρνμπι εστιάζει στην ίδια την αγάπη και την αληθινή επικοινωνία των δυο ερωτευμένων που ξεπερνά όλα τα όρια και τα σύνορα, με δυσκολίες αλλά και επιτυχία, ανατρέποντας τα ειωθότα. Σε αντίθεση με τις προσπάθειές με συνομήλικους τους, που είτε έχουν παραδοθεί στο χρόνο, είτε έχουν την δική τους ατζέντα προτεραιοτήτων.

Ανάλαφρο σε ύφος, καταπιάνεται με βαθιά ανθρώπινα θέματα και αφήνει άφθονο χώρο στον αναγνώστη να σκεφτεί και να αναρωτηθεί με το τέλος του βιβλίου. Ακόμη ένας απολαυστικός Χόρνμπι.

22/11/1963 -Στίβεν Κίνγκ-(Εκδόσεις Bell)

 

Η τελευταία δουλειά του Stephen King πραγματεύεται όλα όσα έχουμε αγαπήσει σε αυτόν,
στις σωστές αναλογίες. Παρελθοντο λατρεία και λαγνεία, αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και
την αγαπημένη του δεκαετία τέλη 50ς,αρχές 60ς, καθηγητές, μικρές κοινότητες, η αίσθηση
του επερχόμενου κακού και του μοιραίου, που λειτουργεί ως εμπόδιο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ένας καθηγητής φιλολογίας συνδέεται άθελα
του, μ΄ έναν εστιάτορα στη δεκαετία του 90 και ανακαλύπτει πως μπορεί να μεταφερθεί στο
παρελθόν, αλλάζοντας το για να επηρεάσει το μέλλον. Η συμπόνια του για έναν ανάπηρο
σχολικό επιστάτη και η επιμονή του εστιάτορα φίλου του, να δοκιμάσουν αυτή την είσοδο
στον χωροχρόνο θα τον κάνει να δοκιμάσει ένα πρώτο ταξίδι, που θα μας ξεναγήσει στην
Αμερική των φυλετικών διακρίσεων και των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 60, με το
φόβο του πυρηνικού ολοκαυτώματος και το ξέσπασμα του ροκ ν ρολ. Ο Κίνγκ υπερβάλλει
τον εαυτό του, δημιουργώντας ένα πολύ όμορφο κλίμα, μέσα από τα μάτια του δασκάλου,
ταξιδιώτη του χρόνου και μια πολύ «λειτουργική» ιστορία.
Αφού επιστρέψει στον ετοιμοθάνατο λόγω καρκίνου φίλο του, ο κεντρικός ήρωας, ο Τζεικ,
ξανά επιστρέφει στο παρελθόν με ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο στο μυαλό του. Να αποτρέψει
τη δολοφονία του Τζων Κένεντι, ένα όνομα φετίχ , για τους Αμερικανούς, μια θρυλική μορφή,
ακριβώς γιατί δολοφονήθηκε, πριν προλάβει να φθαρεί ουσιαστικά και παρέμεινε ως
προοδευτικός πρόεδρος στα μάτια του κόσμου.


Από τη στιγμή αυτή και μετά οι ιστορίες (προσωπική ζωή-απόπειρα δολοφονίας)
εμπλέκονται, αλλάζουν και η προσωπική ζωή του ήρωα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μαζί
με την αφομοίωση του σε μια μικρή κωμόπολη του Τέξας μαζί με το αναβράζοντα πολιτικό
σκηνικό, δίνουν στον Κινγκ τροφή, για μια πολυεπίπεδη ιστορία. Φανταστική αστυνομική
λογοτεχνία αλλά και ηθογράφημα, μαζί σε ένα διήγημα, μεστό, που χρησιμοποιεί ιστορικά
πρόσωπα και γεγονότα σε συνδυασμό με φανταστικούς ήρωες. Το μοιραίο και η μοίρα
παίζουν τελικά καθοριστικό ρόλο μαζί με τη ανθρώπινη θέληση, στις όποιες αλλαγές η μη θα
προβούν οι ήρωες.








Το τέλος του βιβλίου, μάλλον αναμενόμενο για όσους εντρυφούν το είδος, φέρνει μια
δικαίωση σε προσωπικό επίπεδο και έναν ρεαλισμό, έστω και οξύμωρο που δεν μας έχει
συνηθίσει ο Κινγκ. Αν το «Κριστίν», σας άρεσε, τότε αυτό θα σας συναρπάσει, έχοντας τον
Κινγκ, σε μεγάλες φόρμες, όσο του επιτρέπει η συγγραφική μανιέρα του είδους που διάλεξε
να ακολουθήσει. Μακριά από το φανταστικό και την λογοτεχνία τρόμου, επιδίδεται σε μια
αστυνομική ηθογραφία, με λίγα στοιχεία φανταστικού καλοδουλεμένη και απαιτητική, που
καθηλώνει τον αναγνώστη .Ιδανικό για διακοπές και ελεύθερο χρόνο. Αφιερωμένη αυτή η
παρουσίαση στην φίλη μου Κλειώ, που παλεύει να αλλάξει το μέλλον, έχοντας να το
συγκρίνει με ένα λαμπρό παρελθόν. Τα καλύτερα έρχονται.

“Κοινωνικά απόβλητα. Η ιστορία της πανκ σκηνής στην Αθήνα,1979-2015” Γιάννης Κολοβός εκδ. Απρόβλεπτες

 

Το «Κοινωνικά απόβλητα. Η ιστορία της πανκ σκηνής στην Αθήνα, 1979-2015”
είναι μια μελέτη, που αντλεί στοιχεία από την προφορικής ιστορίας και ορίζεται
από τους κανόνες της κοινωνικής ανθρωπολογίας. Δεν είναι το κλασικό
“μουσικό” βιβλίο αναμνήσεων αλλά τέμνει σε βάθος τον κοινωνικό μικρόκοσμο
του Ελληνικού πανκ, ως κοινότητα και οχι μόνο ως μουσικό είδος, με βάση
επιστημονικούς κανόνες μελέτης. 

Ο συγγραφέας του ήταν ενεργό μέλος και ο ίδιος της σκηνής (την περίοδο 1986-1995 εξέδιδε το φανζίν “Β-23” και έπαιξε ντραμς στο πανκ συγκρότημα «Κοινωνικά Απόβλητα»), με βάση την μετέπειτα
επιστημονική του κατάρτιση(δρ του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και
Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Σήμερα εργάζεται ως
καθηγητής μέσης εκπαίδευσης). Με το «Κοινωνικά απόβλητα» προχωρά στην
συγγραφή ενός βιβλίου, που διαφοροποιείται από μια απλή νοσταλγική
καταγραφή του χώρου. Προχωρά στην τοποθέτηση του Ελληνικού πανκ
κινήματος, στο δικό του γίγνεσθαι, σαν αυτόνομη οντότητα, που για άλλους
αποτέλεσε και αποτελεί καρκινικό κύτταρο στο σύνολο της Ελληνικής
κοινωνίας και για άλλους πηγή ζωής σε μια κοινωνία σε σήψη.

Η Ελληνική πανκ σκηνή, ξεπήδησε με καθυστέρηση, όπως και το συνολικότερο
ροκ κίνημα, κύρια λόγω της δικτατορίας, που είχε οδηγήσει την ροκ κουλτούρα
σε αναστολή λειτουργίας. Ο συνδυασμός της Ελληνολατρίας του κλαρίνου , του
μπουζουκιού και της μεταπολιτευτικής επανάστασης των σταδίων,
δημιούργησε μια περιθωριοποίηση, για τον λάτρη της «ξένης»μουσικής.
H disco, οι «καρεκλάδες» και τα «γκιράπια», ήταν οι πρώτες ενδείξεις, οτι κάτι
άλλαζε σε μαζικό επίπεδο. Στον μικρόκοσμο, όσων η «συμβατικότητα» δεν
απαντούσε στις ανάγκες τους, είχε ήδη αρχίσει η ζύμωση για νέες μουσικές
προκλήσεις. 

Το πανκ η νεανική μουσική κουλτούρα που εμφανίστηκε στη Νέα
Υόρκη το 1975 με τους Ραμονες και στο Λονδινο με τους DAMNED,SEX PISTOLS,
THE CLASH το 1976 μεταφέρθηκε στην Αθήνα το 1979. Οι πρώτοι Αθηναίοι
πανκς, με την ακραία εμφάνιση και την επιθετική συμπεριφορά τους
προσπάθησαν να διακωμωδήσουν τα μικροαστικά ήθη, να αμφισβητήσουν τη
μεταπολιτευτική πολιτική συναίνεση, να διαταράξουν τη δημόσια ευταξία, να
ανατρέψουν τις αισθητικές αξίες.
"Περνάγανε αμάξια απ την πλατεία στα Εξάρχεια και χωνόμασταν μέσα στ
αυτοκίνητο με το κεφάλι και τους τρομάζαμε! Μας βλέπαν έτσι, με τις μοϊκάνες,
σου λένε "Παναγία μου, τι ναι τούτοι!"...
Η συνέχεια ήταν η λογική και αναμενόμενη, όπως και στις καταλήψεις του
Λονδίνου που γέννησαν μουσικές κολλεκτίβες σαν τους CRASS αλλά και τα
διάφορα κινήματα τύπου Oi, με την πολιτική και την Θατσερική Αγγλία , να
συσπειρώνει τον νεαρόκοσμο, είτε σαν μόδα, στα πρώτα χρόνια, είτε σαν
εσκεμμένη αντίδραση από το 78-81, το πανκ ήταν η μουσική της αντίδρασης.

Πριν οι καιροί αλλάξουν και στην νεανική επαναστατικότητα το αντικαταστήσει
το Heavy metal με το NWOBHM, αλλα και οι πιο Hardcore εκφάνσεις του που
άνθισαν ειδικά στην Αμερικανική ήπειρο, μαζί με το new wave και goth για τους
πιο “ευαίσθητους” .
Με τον ίδιο τρόπο στην Ελλάδα, οι νεαροί αυτοί δημιούργησαν συγκροτήματα,
ομάδες συναυλιών, δίκτυα διανομής fanzine, δίσκων και κασετών, καταλήψεις
(Villa Amalias) και πλέον πήραν την τύχη του κινήματος στα χέρια τους, με
προσπάθειές άλλοτε οργανωμένες άλλοτε αυθόρμητες, σε γενικότερο επίπεδο ή
τοπικές, με την μουσική να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο και την εμφάνιση σε
δευτερεύοντα ρόλο, με διάφορες κοινωνικοπολιτικές δράσεις στην Ελλάδα που
με την έλευση του ΠΑΣΟΚ, άλλαζε στην χώρα του Μεγαλο δημοσίου.

Μέσα, λοιπόν, από τις αφηγήσεις ζωής πρώην και εν ενεργεία μελών της σκηνής,
παρουσιάζεται ο ρόλος που παίζουν ως σήμερα,στο σύγχρονο περιβάλλον αυτές
οι ενέργειες, οι ομάδες και τα συλλογικά δρώμενα και πως προσπάθησαν να
καθιερωθούν πετυχημένα ή όχι σε μια κοινωνία, που η δεκτικότητα της ήταν
πάντα περιορισμένη.

Το “Κοινωνικά απόβλητα. Η ιστορία της πανκ σκηνής στην Αθήνα, 1979-2015” ο,τι
και αν πιστεύετε, αποτελεί μια περιδιάβαση σε μια εποχή, αγνών προθέσεων,
κοινωνικοπολιτικών ζυμώσεων που φτάνει ως τις μέρες μας, με άξονα μια
μουσική που βασίστηκε στο «Κάνε το μόνος σου» σύνθημα (Do it Yourself-
D.Y.S), την αυτοοργάνωση και την έλλειψη διαχωρισμών. Η πορεία της και η
δικαίωση της θα κριθεί, αν χρειάζεται από τον χρόνο. Για όσους θέλουν κάτι
παραπάνω από ένα παραμύθι, για μοικάνες και ντοκ μάρτενς, καταλήψεις τύπου
Αλέξη και επαναστατικότητα, αφελή ή όχι, αυτό το βιβλίο, θα τους αποκαλύψει
πτυχές μιας εποχής, μέσα από ένα επιστημονικό πρίσμα, εύκολα προσβάσιμο
στον μέσο αναγνώστη και μουσικόφιλο.

 "Οι Γερμανοί"-  SERGIO DEL MOLINO- (Ικαρος)

Οι Γερμανοί»-  SERGIO DEL MOLINO- (Ικαρος)

Αστυνομική ιστορία, οικογενειακή σάγκα, σχόλιο για τον υφέρποντα και πανταχού παρόντα νέο ναζισμό, ιστορική αλληγορία αλλά και κοινωνικός σχολιασμός, όλα βρίσκονται και συνευρίσκονται στο βιβλίο του Μολίνο.

Με φόντο την κηδεία ενός Ισπανού- Γερμανικής καταγωγής, τραγουδιστή, ομοφυλόφιλου και περσόνα της εναλλακτικής καλλιτεχνικής σκηνής, στην Ισπανία και το Κάδιθ, ο Μολίνο, τέμνει μια οικογενειακή ιστορία, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στο Καμερούν των αρχών του 20ου αιώνα, την Ισπανία του ΒΠΠ , ως σήμερα και ταυτόχρονα τη Γερμανία και το Ισραήλ του σήμερα. Αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο των πρωταγωνιστών, που μπλέκονται, συμπληρώνουν και αναιρούν η μία την άλλη, ξετυλίγοντας ένα κουβάρι που ξεκινά από μια οικογενειακή κηδεία για να φτάσει στις Γερμανικές αποικίες στο Καμερούν και την μεταπολεμική συγκάλυψη της ακροδεξιάς στην Ισπανία ,με το Ισραήλ και τους οικονομικούς εκπροσώπους του, να έχουν καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψή και αναδιαμόρφωση της ιστορίας στο σήμερα, αυτόκλητοι τιμωροί, εκβιαστές και ηθικοί κριτές, με όπλο την οικονομική ισχύ τους. 

Μια οικογένεια που μεγαλώνει και αυτονομείται στις αγκάλες μια Γερμανικής κοινότητας που ξεριζώθηκε από τις Γερμανικές αποικίες του Καμερούν για να μεταφερθεί ως άλλη «μικρή» Γερμανία, στο Κάδιθ. Εκεί θα ανθίσει οικονομικά ,αλλά και κοινωνικά, χωρίς ποτέ να αποστρέψει το πρόσωπο και να μαζέψει το προτεταμένο χέρι προς την μητέρα πατρίδα. Οι Σούστερ, απόγονοι τρίτης γενιάς, θέλουν αν αποκοπούν με τ0 δικό του τρόπο ο καθένας από την πατριαρχική οικογένεια, που κουβαλά ,όπως και όλη η Γερμανική κοινότητα την εικόνα μιας διαστρεβλωμένης Γερμανίας, της πατρίδας που νοσταλγούν οι απανταχού μετανάστες.

Τα τρία παιδιά της οικογένειας, θα αυτονομηθούν με τον τρόπο τους από την οικογένεια. Με βίαιο τρόπο και ρήξη, ο αδελφός Γκάμπι, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που επεδίωξε την σύγκρουση, με παρατηρητές τα μικρά του αδέλφια. Η αδερφή, Εύα Σούστερ, θα αναμιχθεί με την πολιτική και θα κρατήσει την αναζήτηση των ριζών της οικογένειας ζωντανή, όσο η ίδια προσπαθεί να γίνει Ισπανίδα σε μια κοινωνία που εύκολα την χαρακτηρίζει ως «Γερμανίδα». Θα αναλάβει τις υποχρεώσεις της οικογένειας, με την απόσυρση του πατέρα- δυνάστη από το οικογενειακό εργοστάσιο και θα γίνει ο άντρας της οικογένειας. Ο μικρότερος αδερφός Φέδε, με διαρκείς τάσεις Φυγής θα ακολουθήσει τον ακαδημαϊκό δρόμο στη Γερμανία, εστιασμένος στο Ισραήλ και το Ολοκαύτωμα. Ο θάνατος του αδερφού τους, θα τους φέρει και πάλι κοντά. Σε μια συνάντηση γεμάτη αναμνήσεις, αποκαλύψεις αλλά και την επανασύνδεση με μια παλιά φίλη του αδερφού τους, που θα ανοίξει παλιές πληγές.

Είναι όμως οι εξωγενείς παράγοντες στο πρόσωπο των Ισραηλινών  μετόχων που θέλουν να αλλάξουν τη παλιά πόλη και να φέρουν μέσω της ποδοσφαιρικής ομάδας ,την πρόοδο και τα εμπορικά κέντρα, που θα ανασύρει τις ιστορίες του παρελθόντος. Τα δύο αδέλφια θα δουν έκπληκτα, ένα οικογενειακό μυστικό που σχετίζεται με τον πατέρα τους και τους μεταπολεμικούς πρόσφυγες και φυγάδες της ακροδεξιάς, να συνθλίβει το δικό τους παρόν και μέλλον. Ρεξιστές, Νεοναζί και μια Ευρώπη σε σύγχυση θα βρουν καταφύγιο στην σιωπηλή Ισπανία και νοσταλγούς στους απογόνους των μεταναστών από το Καμερούν.

Ο Μολίνο, με στρατευμένη και εν μερει πολίτικά ανιστόρητη γραφή, ειδικά για το ποιον του ΝτεΓκρελ, θα δημιουργήσει μια ιστορία που σε καθηλώνει, καθώς ο κόσμος του Φέδε και της Εύας αποδομείται για δεύτερη φορά, μετά το ξέσπασμα του Γκάμπι και την φυγή του από το σπίτι. Αυτή τη φορά, εντολοδόχοι της αποδόμησης, θα είναι Ισραηλινοί οικονομικοί παράγοντες που στόχος τους είναι να ξετρυπώσουν και τα τελευταία απομεινάρια του Εθνικοσοσιαλισμού και να τα στείλουν στο πυρ το εξώτερο, αδιαφορώντας με πιο τρόπο και τί συνέπειες θα έχουν οι πράξεις τους σε ανθρώπους που βρέθηκαν στο διάβα, οικογενειακών λαθών και πράξεων του παρελθόντος. Μαεστρικά, ο Μολίνο  συνδέει την οικογενειακή αποδόμηση, το παρελθόν της μεταπολεμικής Ισπανίας, που κράτησε την επαφή με τον ΒΠΠ και τη Γερμανία, δίχως να ρωτήσει ή να κοιτάξει πίσω  ,με το σήμερα, και την ανάγκη των πολίτικων, να είναι «καθαροί’ σε μια εποχή ελέγχου και ηθικής ανωτερότητας, όσων δείχνουν με το δάχτυλο και κατακρίνουν με τη δύναμη των ΜΜΕ, πληρωμένων και κατευθυνόμενων.

Εκεί που η δολοφονία χαρακτήρων γίνεται παιχνίδι και τα δύο αδέλφια με διαφορετικό τρόπο, βρίσκονται στο πουθενά, πληρώνοντας επιπολαίες σχέσεις του πατέρα τους με την Ευρωπαϊκή ακροδεξιά, ο Μολίνο είναι καταδικαστικός και αφοριστικός, δείχνοντας την ανθρωπιά του «νικητή» μόνο αφού χορέψει στον τάφο του ηττημένου. Είναι η Εύα που με τη στάση της, δίνει αξία στη συντροφικότητα, το θάρρος της γνώμης και της μοναχικότητας που χαρακτηρίζει, όσους δεν δέχονται συμβιβασμούς, υποδείξεις αλλά και να γίνουν έρμαια, όσων με άρμα την ηθική ανωτερότητα, εξοντώνουν τον «αντίπαλο» τους, εκβιάζοντας τον. Αστυνομικό μυθιστόρημα, με ιστορικές προεκτάσεις ή και το αντίστροφο ,οι «Γερμανοί» είναι ένα βιβλίο, πυκνογραμμένο, με δυνατούς χαρακτήρες που σε παρασύρουν με την αδυναμίες τους, όπως ο Φέδε, ή την πεισματική αποφασιστικότητα τους, όπως η Εύα, σε ένα κόσμο που ζεις το σήμερα, με τη σκιά του χθες να τον καλύπτει. Σίγουρα πολλά περισσότερα, από όσα λέει ο τίτλος του  ,με μια σειρά από αναφορές στην μεταπολεμική Ισπανία και Ευρώπη, που δημιουργούν ένα πλέγμα ενοχών και συνενοχών, έστω και αν τραβά στα άκρα τον μύθο της ακροδεξιάς,. Προς τέρψη των Ισπανών, »δημοκρατών’ αναγνωστών του, αφήνοντας όλα τα λάθη στους Γερμανούς μετανάστες, το παρελθόν τους και την αγάπη τους για την μητρική χώρα. Διαβάστε το, γιατί είναι μια ξεχωριστή ιστορία, δοσμένη με έντονο, τρόπο και «γεμάτους» χαρακτήρες, που θα σας αποζημιώσει, έστω και αν το τέλος είναι σκοτεινό, όσο η μοίρα της «ελεύθερής» Ευρώπης σήμερα, περιλαμβάνοντας ένα  προφητικό σχόλιο για τον τρόπο που το Ισραήλ, παίρνει την εκδίκηση του, δίχως αναστολές στο σήμερα, από όσους διαχρονικά θεωρεί εχθρούς του.

«8 Μέρες του Μάη- η τελευταία εβδομάδα του Γ Ράιχ»- Volker Ullrich (Gutenberg)

 

Η πιο μαύρη εβδομάδα στην ιστορία της Ευρώπης έχει χαρακτηριστεί η εβδομάδα 1η-8 Μαΐου, από την αυτοκτονία του Χίτλερ έως την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας. Μια εβδομάδα, διαβουλεύσεων, απεγνωσμένων ενεργειών των πρώην αξιωματικών και αξιωματούχων του Ράιχ, για μια καλύτερη τύχη για αυτούς ή για τη χώρα τους, εβδομάδα που έγιναν σφαγές και εκτοπίσεις Γερμανόφωνων ή Γερμανικών πληθυσμών που κατοικούσαν σε γειτονικές χώρες πολλές φορές δεκάδες χρόνια πριν την έλευση του Ράιχ, με χαρακτηριστική περίπτωση αυτή των Τσέχων Σουδιτών. Εγκλήματα που αποκρύφθηκαν, γιατί τα δικαιολόγησε τότε αλλά και για κάποιους και τώρα η σκληρότητα των Ναζί τα προηγούμενα χρόνια. Η αντεκδίκηση, δικαιολογήθηκε και πλέον αποκαλύπτεται, δείχνοντας απλά την ποιότητα του νικητή, που αν του δινόταν η ευκαιρία θα ήταν εξίσου σκληρός με τον νικημένο, απλά όλα αλλάζουν όταν ντυθούν με τον λαμπρό μανδύα της νίκης και της «ηθικής» δικαίωσης.

Πολλά από τα στοιχεία που αναφέρονται στο βιβλίο είναι γνωστά αν και ο Volker Ullrich έχει κάνει πολύ καλή δουλειά συλλέγοντας και συγκεντρώνοντας τα πάντα, σαν επανάληψη πριν τις κατατακτήριες εξετάσεις. Ξεκινά εύλογα με το τέλος του Χίτλερ και την δημιουργία της «επίσημης» κυβέρνησης του Νταίνιτς, στην οποία όλοι προσπαθούν να έχουν ένα ρόλο, ελπίζοντας στην διαπραγματευτική της ικανότητα με τους συμμάχους. Οι μάχες για μια θέση και το παρασκήνιο, τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και οι εσωκομματικές έριδες των μελών του Ναζιστικού κόμματος, θυμίζουν τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, απλά εδώ είναι καταγραμμένα τα εγκλήματα πολέμου. Μοιρασμένο σε ημέρες το  βιβλίο είναι ταυτόχρονα ιστορική καταγραφή αλλά και ημερολόγιο που οδηγεί στο αναπόφευκτο.

Είναι η παρουσίαση των παράλληλων ιστοριών που κάνει το βιβλίο κάτι παραπάνω από ένα ακόμη βιβλίο ιστορίας. Η παρακολούθηση της κυβέρνησης Νταίνιτς, να προσπαθεί να κυβερνήσει δίχως εξουσία. Οι αυτοκτονίες όσων δεν ήθελαν να συνεχίσουν σε μια Γερμανία ηττημένη , όπως της οικογένειας Γκαίμπελς που συγκλονίζει με τους γονείς να στέλνουν οικειοθελώς τα παιδιά τους στο θάνατο, γιατί ένας παράφρων ηγέτης επέλεξε την ίδια οδό. Ταυτόχρονα στην Σοβιετική Ένωση οι μελλοντικοί δήμιοι της Ανατολικής Γερμανίας, προετοιμάζονται υπό το άγρυπνο μάτι των Σοβιετικών, να μεταλαμπαδεύσουν την «Σοβιετική» δημοκρατία, με τον Ουλμπριχτ να σχεδιάζει μια νέα Γερμανία, δίχως να ρωτήσει τους Γερμανούς, που θεωρεί ότι δεν μπορούν και δεν πρέπει, ως μολυσμένοι από την Ναζιστική ιδεολογία ή έστω επιρροή, να έχουν γνώμη.

Στις 2 Μαΐου 1945 παρακολουθούμε τους Ρώσους να λεηλατούν τα πάντα στο Βερολίνο, ως εκδίκηση για τα δεινά στη χώρα τους, βλέποντας έστω και ίχνη ευμάρειας στο βομβαρδισμένο πλέον Βερολίνο, που δεν συμβαδίζει με τα δικά τους πρότυπα, όντας ένα μεγάλο μέρος αγρότες με ελάχιστα υπάρχοντα στην κατοχή τους. Η οικειοποίηση των πάντων από ρολόγια έως έργα τέχνης και φυσικά των γυναικών δια της βίας αρχικά και με το δόλωμα φαγητού στη συνέχεια είναι η πραγματικότητα, ενόσω ο Νταίνιτς προσπαθεί να συνθηκολογήσει, ελπίζοντας σε σύγκρουση Σοβιετικών και Δυτικών ή έστω τη συνέχιση των εχθροπραξίων στο Ανατολικό Μέτωπο για να διασώσει πολίτες και στρατιωτικούς από τα χέρια του «Κόκκινου Στρατού». Η ελπίδα του για μερική συνθηκολόγηση θα διαψευστεί σύντομα και οικτρά. Αντίθετα κάποιοι πιο γρήγοροι όπως η Γ Στρατιά στην Ιταλία, παρακάμπτοντας πολλές φορές την Κεντρική διοίκηση δίνουν με μερική συνθηκολόγηση τέλος σε ένα χαμένο οριστικά πλέον πόλεμο. Το κυνήγι των επιστημόνων με τις γνώσεις για τα οπλικά συστήματα του Ράιχ, ιδίως των πυραυλικών είναι το άλλο θέμα που θα χαρακτηρίσει την εβδομάδα της συνθηκολόγησης με τον Φον Μπράουν να αποτελεί το έπαθλο των Αμερικάνων που θα αναδειχθεί αργότερα στον οδηγό του αγώνα για την κατάκτηση της Σελήνης. Ο ρόλος του στο Πενεμούντε και το θάνατο των εργατών-σκλάβων αποσιωπήθηκε και στη σύλληψη του και για πολλές δεκαετίες αργότερα.

Στις 3 Μαΐου 1945 διερευνητικές συζητήσεις στο Φλένσμπουργκ με τους διοικητές των κατεχόμενων χωρών με την ελπίδα παράδοσης στους Δυτικούς συμμάχους. Την ίδια στιγμή το Αμβούργο παραδίδεται αμαχητί όταν ακόμη και οι σκληροπυρηνικοί Ναζί προετοιμάζουν το μέλλον τους και η άνευ όρων αντίσταση δεν έχει μέλλον, μόνο το θάνατο ως κατάληξη. Οπότε είναι προτιμότερο να εμφανιστούν ως ανθρωπιστές που προστατεύουν την πόλη και τους κατοίκους της. Ταυτόχρονα η νέα πραγματικότητα είναι το ημερολόγιο της Ανώνυμης: μαζικοί βιασμοί στο Βερολίνο, μια σελίδα της Σοβιετικής ιστορίας που θα ήθελαν να ξεχάσουν και οι ίδιοι οι Σοβιετικοί αλλά τη δικαιολογούν ως ανάγκη εκτόνωσης ενός Στρατού που υπέφερε τα πάνδεινα μέχρι να νικήσει. Γεγονότα που η σύγχρονη Γερμανία έκανε δεκαετίες για να κοιτάξει και αντιμετωπίσει τους βιασμούς της νίκης . Ενώ έχουν αρχίσει  διαπραγματεύσεις με τον στρατηγό Μοντγκόμερι για μερική συνθηκολόγηση στη βορειοδυτική Γερμανία, που δείχνουν στους Γερμανούς, το άρρηκτο μέτωπο υπέρ της άνευ όρων συνθηκολόγησης των Συμμάχων

Στις 4 Μαΐου 1945 έχουμε Υπογραφή μερικής συνθηκολόγησης στη βορειοδυτική Γερμανία, στη Δανία και την Ολλανδία  και συνθηκολόγηση και άλλων στρατιών και μονάδων του πεζικού δίχως όρους, με επιλογή θάνατο από βομβαρδισμούς ή ζωή στην αιχμαλωσία. Η περιγραφή της κατάκτησης του Μπέργκχοφ της ορεινής κατοικίας του Χίτλερ, η λεηλασία και η φωτογράφηση των Κλάους Μαν και Λι Μίλερ (Εβραϊκής καταγωγής Αμερικανίδα πολεμική ανταποκρίτρια) στη μπανιέρα του νεκρού δικτάτορα στο διαμέρισμα του στο Μόναχο. Η ιστορία που γυρίζει σελίδα.  Ο Αντενάουερ διορίζεται δήμαρχος της Κολωνίας προωθώντας τον εαυτό του σε θέσεις χωρίς πολιτική ευθύνη προετοιμάζοντας το μεταπολεμικό μέλλον του. Ταυτόχρονα  περιγράφεται μέσα από πηγές από τον Ullrich η καθημερινή ζωή στα ερείπια. Πως οι Γερμανοί είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν τον επόμενο αρχηγό και να ανοικοδομήσουν τη χώρα τους, γιατί κανείς δεν ήξερε και έφταιγε για τίποτα. Συλλήψεις Ναζί εγκληματιών που προσπαθούν να διαφύγουν και η απελευθέρωση των «εξεχόντων κρατουμένων» από το Νταχάου, εικόνες φρίκης και λύτρωσης την ίδια μέρα, με μερικές ώρες διαφορά.

Στις 5 Μαΐου 1945 έχουμε σύσταση της «εκτελεστικής κυβέρνησης του Ράιχ», ουσιαστικά χωρίς να το θέλουν θα αναλάβουν την παράδοση και υπογραφή για το τέλος του χιλιόχρονου Ραιχ.  Στην Τσεχία το καζάνι ξεχειλίζει με εξέγερση στην Πράγα, απειλή για αντίμετρα από τον τοπικό διοικητή , που αναγνωρίζοντας το μάταιο των ακραίων ενεργειών τελικά διαφεύγει. Είναι η  αρχή άγριων διώξεων της Γερμανικής μειονότητας και των συνεργατών τους. Το άλλο θέμα που απασχολεί τους συμμάχους, οι εκτοπισμένοι στη Γερμανία. Ως εργάτες καταναγκαστικής εργασίας ή κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , οι «απάτριδες». Η  Έκκληση του Αϊζενχάουερ στους «απάτριδες» ή «Displaced Persons» (DP), η τύχη των καταναγκαστικών εργατών , ο Επαναπατρισμός των DPs , Οι Εβραίοι DPs η απελευθέρωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέσα από τα μάτια του Σιμόν Βίζενταλ. Αθώοι που βρίσκουν τραγικό θάνατο στο μεταίχμιο της απελευθέρωσης από φανατικούς Ναζί, που την επόμενη μέρα αρνούνται τα πάντα, περιπλανώμενοι σε μια άναρχη Γερμανία, που οι ακρότητες εναντίον τους, από απλούς πολίτες δείχνουν πόσο βαθιά έχει ριζώσει η θεωρία της ανώτερης φυλής και ο αντισημιτισμός στους απλούς Γερμανούς.

Στις 6 Μαΐου 1945 έχουμε  διαπραγματεύσεις των Φρίντεμπουργκ και Γιοντλ στη Ρεμς, δίχως αντίκρισμα . Ο Χάινριχ Χίμλερ απολύεται και ο Νταίνιτς κάνει το δικό του ξεκαθάρισμα , ελπίζοντας σε καλύτερη αντιμετώπιση της «Στρατιωτικής» και όχι Ναζιστικής κυβέρνησης του αν και αποκαλεί τον εαυτό του,  διάδοχο του Χίτλερ. Περιγραφές για την  «πορεία θανάτου» στο Χέλμπρεχτ και τις «Πορείες θανάτου» των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να εξαφανιστούν τα πειστήρια, στο τέλος του Τρίτου Ράιχ, δίχως νόημα και δίχως ανθρωπιά, ως το τέλος, μέχρι οι φρουροί να φοβηθούν και να εξαφανιστούν μέσα στη νύχτα ακούγοντας Σοβιετικά ή Αμερικανικά άρματα μάχης να πλησιάζουν . Η παράδοση του «φρουρίου» Μπρεσλάου , αφού αποτέλεσε ένα οχυρό που μόνο αίμα ζητούσε και κατέληξε ένας σωρός ερειπίων. Περιγράφεται  επίσης η επανίδρυση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD) στο Ανόβερο από τον  Κουρτ Σουμάχερ και τα σχέδια για τη νέα Σοσιαλιστική Γερμανία και αναμόρφωση των πολιτών της. 

Στις 7 Μαΐου 1945 έχουμε την περιγραφή της Υπογραφής της συνθήκης άνευ όρων παράδοσης στη Ρεμς, με τους Γερμανούς αξιωματικούς να μην αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους για τα χρόνια πολέμου και φρικαλεοτήτων. Ενδιαφέροντα στοιχεία έχουμε για την επίσκεψη της   Μάρλεν Ντίτριχ στο Μπέργκεν-Μπέλζεν , την αναφορά στην αδελφή της και το ρόλο της στη Ναζιστική Γερμανία και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την μετέπειτα σχέση τους, μεταπολεμικά αν και εκτός δημοσιότητας, για να μην αμαυρωθεί η εικόνα της σταρ, από τη συνεργάτιδα των Ναζί, αδελφή της. Ο πόλεμος τελειώνει όταν παραδοθούν τα όπλα.  Η τελευταία σφαγή στο Άμστερνταμ και η Γερμανική κατοχή στην Ολλανδία το αποδεικνύουν, μιας και η εμφάνιση των Καναδών στρατιωτών θα καθυστερήσει και θα οδηγήσει σε ένα αιματοκύλισμα , επιθανάτιο ρόγχο των Ναζιστικών στρατευμάτων στη χώρα. Κάπου εδώ έρχεται και η περιγραφή της μοίρας της οικογένειας Φρανκ, που άφησε πίσω της ,το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, μνημείο ανθρωπισμού και ελπίδας σε ένα σκοτεινό κόσμο.

8 Μαΐου 1945, η τελευταία ημέρα της διαβολοβδομάδας της Ευρώπης. Η τελετή της υπογραφής της συνθήκης άνευ όρων παράδοσης επαναλαμβάνεται στο Βερολίνο , γιατί έτσι πρέπει. Το ζητάνε οι Σοβιετικοί και οι κάμερες. Ο Vollker περιγράφει την παραίτηση της κυβέρνησης Νταίνιτς, μιας κυβέρνησης με εμβέλεια δράσης μερικών τετραγωνικών χιλιομέτρων. Μιας κυβέρνησης που συνετέλεσε στη  γένεση του μύθου της «καθαρής Βέρμαχτ» που απλά πολέμησε για την «υπεράσπιση» ης Γερμανίας. Την ίδια ημέρα μετά από καταγγελίες η ομάδα των Αμερικανών στρατιωτών με αρμοδιότητα την ανάκτηση των κλεμμένων έργων τέχνης από τους Ναζί και επιστροφή τους στους ιδιοκτήτες τους, η  ομάδα «Μνημείων άνδρες» στο αλατωρυχείο της Αλτάουζε κάνει την ανακάλυψη του αιώνα, με έργα τέχνης που ακόμη και σήμερα δεν έχουν βρει όλα τους κατόχους τους. Έχουμε την  αυτοκτονία του Γιόζεφ Τερμπόβεν στο Όσλο  που σηματοδοτεί  το τέλος της γερμανικής κατοχής στη Νορβηγία . Την συνθηκολόγηση ακολούθησε η σύλληψη των Γερμανών αξιωματούχων, οι ανακρίσεις στο Μπαντ Μόντορφ  και η άρνηση και απώθηση όσων έγιναν στο διάστημα 1933-1945. Προάγγελος της αναγέννησης μιας νέας, άσπιλης Δ. Γερμανίας , συμμάχου των Δυτικών στον επερχόμενο Ψυχρό πόλεμο και μιας ΛΔΓ επίσης άσπιλης συμμάχου των Σοβιετικών, ενάντια στην Καπιταλιστική Δύση. 

 Η 8η Μαΐου σηματοδοτείται από Γιορτές και πανηγυρισμούς: η «Μέρα της νίκης» στην Ευρώπη, η ημέρα που έληξε κατ όνομα μόνο ο Ναζισμός και η θεωρία της ανωτερότητας στην Δ. Ευρώπη. Ακολούθησαν ο Σοβιετικός φασισμός και δυστυχώς για εμάς η αναγέννηση της Γερμανίας που έχοντας πάρει το μάθημα της, προτίμησε τον οικονομικό πόλεμο με τις θεωρίες ανωτερότητας και τους τεμπέληδες του Νότου, να διαφέρουν ελάχιστα από όσα έλεγαν μέχρι τις 8 Μαΐου οι πρόγονοι τους. Ένα βιβλίο με πολλά στοιχεία, ενδιαφέρουσα αν και χαλαρή εσωτερική σύνδεση που θα προσθέσει στοιχεία στις γνώσεις σας για την πιο σημαντική και παραγνωρισμένη στην Ελλάδα εβδομάδα της Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Παγκόσμια ημέρα βιβλίου, στις 23 Απριλίου,

 

 Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα βιβλίου, στις 23 Απριλίου, κάνουμε (είχε δημοσιεθευθεί παλιότερα και στο Rockyourlife) μια μικρή αναδρομή σε μουσικούς που έγιναν συγγραφείς, οχι πάντα τόσο επιτυχημένα, αλλά και συγγραφείς που εμπνεύστηκαν από την μουσική. (Για ευνόητους λόγους, δεν περιλάβαμε βιογραφίες)

Το άρθρο είναι αφιερωμένο στον άνθρωπο που με έμαθε να αγαπάω τα βιβλία και την ανάγνωση και φανατικό αναγνώστη ως το τέλος τον πατερα μου, Δημήτρη Μπασμπαγιάννη 

 Ανάψτε ένα πούρο, βάλτε ένα καλό μαλτ ουίσκι ή ένα ποτήρι λευκό παγωμένο κρασί, καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα ανάγνωσης, βάλτε την αγαπημένη σας μουσική στο ηχοσύστημα σας και ξεκινάμε.

 

Παιδικό βιβλίο:

Η γνωστή σε όλους Madonna κυκλοφόρησε το 2003, το πρώτο της βιβλίο για παιδιά με τίτλο The English Roses και σχέδια εμπνευσμενα από την ενασχόληση της με την Καμπαλα. Αντίστοιχα κινήθηκε και η λάτιν καλλιτέχνιδα Gloria Estefan στο Noelle μια ιστορία για ένα μπουλντόγκ και ένα μικρό κοριτσάκι, που το «υιοθετεί» και μέσα από αυτή την σχέση παιδί και ζώο, αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους και την θέση τους στον κόσμο. Στον ίδιο χώρο κινήθηκε και ο τραγουδιστής των FALL OUT BOYS, Pete Wentz με το "The Boy With The Thorn In His Side" του 2004 για παιδιά 5-9ετών. Το βιβλίο είναι βασισμένο σε εφιάλτες που είχε ο τραγουδιστής σε μικρή ηλικία. Μπορεί θεωρητικά το κοινό του, να είναι παιδιά προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι χαρακτήρες του όμως είναι αρκετά γοτθικοί, με επιρροές από την πλούσια Βικτωριανή λογοτεχνική παράδοση, χαρακτήρων «τρόμου».

 Αντίστοιχα στον χώρο της φαντασίας για εφήβους κινήθηκε ο τραγουδιστής των . Decemberists,Colin Meloy με τίτλο "Wildwood "και εικονογράφηση από την γυναίκα του Carson Ellis. Σε έναν φανταστικό κόσμο ο φίλος των ποδηλάτων έφηβος Πρου,αντιμετωπίζει σειρά επικίνδυνων καταστάσεων και μαγικών πραγμάτων , για να σώσει τον μικρό του αδερφό από μια κακή μάγισσα. Η συνέχεια του με τίτλο "Under Wildwood: The Wildwood Chronicles, Book II" είναι στα ράφια των βιβλιοπωλείων.

Σάτιρα

Ένας χώρος με εξέχοντα μορφή, έναν χαρισματικό σε πολλά καλλιτέχνη, τον Bruce Dickinson . Γνωστός μας από τους IRON MAIDEN με την προσπάθεια του με τον τίτλο "The adventures of Lord Iffy Boatrace", που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της περιοδείας του 86-87 , εν μέσω του διαζυγίου του και κυκλοφόρησε το 1990. Ο πολυπράγμων Βρετανός έχει γράψει ακόμα τα "The Missionary Position" που κυκλοφόρησε το 1992 με πιο χιουμοριστικό τόνο και το σενάριο του "Chemical Wedding" ως συν σεναριογράφος.

Ποίηση

Εδώ οι συμμετοχές, είναι από καλλιτέχνες που οι ρίζες του αγγίζουν την πλέον παραγωγική εποχή, τέλη 60ς –αρχές 70ς, αλλά πρόκειται και για καλλιτέχνες με ιδιαίτερη σχέση με τις περισσότερες μορφές τέχνης, που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια της έκφρασης μέσω της μουσικής.

Στην ποίηση ένα κομμάτι που αντικειμενικά συγγενεύει με την μουσική, κινείται η Αμερικανίδα τραγουδοποιός Jewel . Το "A Night Without Armor ", η ποιητική συλλογή της του 1999, έχει αναφορές στο μεγάλωμα της στην Αλάσκα και πήγε πολύ καλά σε πωλήσεις αν και η αποδοχή από τους κριτικούς ήταν πιο χλιαρή.

Παλιότερη, πιο έμπειρη και ανακηρυγμένη ως μούσα του πανκ, η Πατι Σμιθ, έχει καταφέρει να γράψει ποίηση, να γράψει στίχους για τραγούδια σχημάτων και δικά της, θεατρικά έργα αλλά πάνω από όλα, ως καλλιτέχνιδα ,να δημιουργήσει το δικό της ξεχωριστό όνομα στην σκηνή των 70ς (πολιτική ,κοινωνική, μουσική), και να είναι παραγωγική ως σήμερα. Βιβλία της από το 1972 έως σήμερα τα  "The seven heaven, Early morning dream, A useless death, Witt, Ha!Ha!Houdini!, Babel, Woolgathering, Early work, The Coral sea, Strange Messenger, Auguries of Innocence, Land, Trois, Just kids, M Train".

Ο Tom Waits γνωστός για τη βραχνή φωνή του κι τις κοινωνικές ευαισθησίες του έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "The little black songbook" τo 2010 αλλά και την πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή ποιημάτων "Seeds on Hard Ground", του 2011 για τους αστέγους των ΗΠΑ σε συνεργασία με τον φωτογράφο Michael O'Brien .

Από τους άνδρες, βασικό ρόλο κατέχει ο Καναδός τραγουδοποιός, ποιητής και συγγραφέας, την σειρά επιλέγεται εσείς και μόνιμος κάτοικος Ύδρας Leonard Cohen. Έχει κυκλοφορήσει εννέα βιβλία ποίησης και πρόζας και δύο νουβέλες από το 1956. Η πρώτη νουβέλα του με τίτλο "The Favourite Game" συνεχίζει ακόμα και σήμερα να λαμβάνει εκθαμβωτικές κριτικές και πλέον στον Καναδά, συγκρίνεται με τον Σάλινγκερ, συγγραφέα του κλασικού για την Αμερικάνικη λογοτεχνία, "Φύλακα στη Σίκαλη".

 

 Αυτοβοήθεια, Αυτοβελτίωση

Ένα τμήμα της βιβλιοπαραγωγής που από τη δεκαετία του 90, γνωρίζει μεγάλη άνθηση στην Ευρώπη αλλά περισσότερο στις Η.Π.Α έχει δύο πολύ πιο “ιδιαίτερους” αντιπρόσωπους.

Πιο προσωπικό, αθλητικό αλλά και βιβλίο αυτοβοήθειας το πόνημα του Alice Cooper του 2007: "Alice Cooper, Golf Monster: A Rock ‘n’ Roller’s 12 Steps to Becoming a Golf Addict". Ένα βιβλίο που αναφέρεται στην χρήση του γκολφ ως εργαλείου για τον γνωστό μουσικό, για να παραμείνει καθαρός από τις εξαρτήσεις του, κύρια από το αλκοόλ, στις αρχές των 80ς, μαζί με αρκετά στοιχεία από τη ζωή του στο δρόμο.

Με έναν πολυ διαφορετικό τρόπο το γράψιμο βοήθησε τον Neal Pert (RUSH) να αντιμετωπίσει τον χαμό της γυναίκας και της κόρης του. Συγγραφέας πέντε βιβλίων, χρησιμοποιεί την αγάπη του για τα ταξίδια με μοτοσυκλέτα και γενικότερα, σαν πηγή έμπνευσης. Πρόκειται για ταξίδια που κάνει μεταξύ των συναυλιών  του σχήματος του των RUSH, για να καταφέρει να ανασυγκροτηθεί και να συνεχίσει μετά τον χαμό των αγαπημένων του προσώπων. Το πρώτο βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1996 και αναφερόταν στις διαδρομές του στην Δυτική Αφρική, με τίτλο "The masked rider, Cycling in West Africa". Το "Ghost Rider, Travels on the Healing Road" αναφέρθηκε στο ταξίδι του στην Βόρειο Αμερική στην προσπάθεια του να ξεπεράσει τον χαμό της γυναίκας και της κόρης του, ένα ταξίδι του Peart και της BMW R1100GS. Σε αντίστοιχο ύφος είναι και το τρίτο βιβλίο του, για ένα ταξίδι με αυτοκίνητο όπου αναπολεί την ζωή του, την μουσική  και ακόμη δύο βιβλία με αντίστοιχη ταξιδιωτική θεματολογία αλλά σε όλα τα επίπεδα ακολούθησαν.

 

Λογοτεχνία

Το καθεαυτό τμήμα της βιβλιογραφικής παραγωγής, που σκεφτόμαστε, όταν μιλάμε για βιβλία, έχει σειρά εκπροσώπων της μουσικής.

Ο Βρετανός φολκ/ποπ καλλιτέχνης John Wesley Harding δημοσίευσε δύο νουβέλες το 2005 κ 2007, με το πραγματικό του όνομα με πολύ καλή απήχησή  από τους κριτικούς σε εφημερίδες ευρείας αναγνωσιμότητας. Το  "Misfortune" από την Guardian και το "By George" που έλαβε το βραβείο New York Public Library’s Books to Remember 2007.

Ο πιο ανεξάρτητος ροκ/αμερικανα τροβαδούρος Ryan Adams κυκλοφόρησε το 2009 το Infinity Blues και στο τέλος της ίδιας χρονιάς το Hello sunshine.

Ο Αυστραλός Nick Cave γνωστός και πολυαγαπημένος στην Ελλάδα, έχει εκδώσει στίχους και θεατρικά με τον τίτλο "King Ink' το 1988 αλλά είναι τα βιβλία διηγημάτων του με τίτλο "And the Ass Saw the Angel" και το  πολύ επίκαιρο για τον θάνατο ενός εμπορικού αντιπροσώπου "The Death of Bunny Munro" που κέντρισαν ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον ενός κοινού που ίσως δεν είχε αγγίξει ακόμα με την μουσική του.

Μια ακόμα πολυσυζητημένη μορφή της μουσικής, ο πρώην τραγουδιστής των  Black Flag, Henry Rollins (και ραδιοφωνικός παραγωγός, ηθοποιός,ακτιβιστής και άλλα) έχει εκδώσει σειρά βιβλίων που για χάρη συντομίας θα αφήσουμε στον γενικότερο χώρο της λογοτεχνίας. Μερικοί τίτλοι είναι "Black coffee blues, Do I come here often, The first five, gET IN THE VAN, broken summers, Roomanitarian" και άλλα

Ο Αμερικανός καντρι ροκ αστέρας Steve Earle, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο που ακολουθεί τα βήματα της μεγάλης Αμερικάνικης σχολής των Μπουκόφσκι, Κάρβερ, Πελεκάνος, με θέματα την εξάρτηση από τις ουσίες και τον πόλεμο του Βιετνάμ και τίτλο "Doghouse Roses". Η κριτική αποδοχή ήταν μέτρια, αλλά όσα διηγήματα δούλεψαν, έκαναν  εντύπωση.

Ο θρύλος της πανκ Richard Hell, των Voidoids, Television, Heartbreakers κυκλοφόρησε το 2005 το "Godlike" ένα βιβλίο αφιερωμένο στις ανθρώπινες σεξουαλικές εμμονές και πάθη. Το βιβλίο με τη μορφή των απομνημονευμάτων, του ποιητή Paul Vaughn, από την νοσηλεία σε ένα ψυχιατρικό θάλαμο το 1995, αναπολεί την πριν 25 έτη σχέση του με έναν δεκαεξάχρονο θαυμαστή τον Τ,. Η σχέση τους ξεκινά από μια πρόσκληση σε ένα πάρτι και καταλήγει στους λαβύρινθους των ανθρώπινων παθών, της έξαψης, της απόρριψης ,της συναισθηματικής σύγχυσης. Η νουβέλα αποτελεί μια μεταφορά της σχέσης των Paul Verlaine και Arthur Rimbaud, Γάλλων ποιητών του 19ου αιώνα στη Ν.Υ των μέσων του 70, στο Ανατολικό Βίλατζ.

 

Μουσικοφίλία

Εδώ έχουμε δύο υποείδη αυτούς που όντας οι ίδιοι μουισκοί μίλησαν για την μουσική και το πάθος της όπως η Louise Wener, (τραγουδίστρια των Sleeper). που έγραψε ένα βιβλίο με πολλές αναφορές και ομοιότητες με το Hi Fidelity του Χόρνμπι με κεντρικό χαρακτήρα τον , ένα αξιαγάπητο υπάλληλο βίντεο κλαμπ, που ελπίζει να τα καταφέρει του με το σχήμα του τους Dakota. Από κοντά η κοπέλα του, που δεν αντέχει τα όνειρα του για δόξα και τον θέλει να ενηλικιωθεί και μια ιστορία για όσους ακολουθούν το όνειρο τους στην μουσική, ακόμα και αν αυτό δεν εκπληρωθεί.

Αντίστοιχα το καλλίτερο βιβλίο των 90ς που παρά την αποτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του, κύρια λόγω του πρωταγωνιστή, παραμένει σταθμός στην επίδραση της μουσικής σε έναν συγγραφέα. Μιλάμε για το Hi Fidelity, που μέσα από την συναισθηματική δυσλειτουργία, σε επίπεδο σχέσεων, με το άλλο φύλο ενός αμετανόητου μουσικόφιλου και ιδιοκτήτη δισκάδικου, ο Χόρνμπι μας παρουσιάζει την ζωή στο ναό όσων δεν παράγουμε αλλά καταναλώνουμε μουσική, τα δισκάδικα. Το πετυχαίνει, σκιαγραφώντας με πειστικότητα και ρεαλισμό την διαδικασία ανεύρεσης του σπάνιου δίσκου, αλλά και τους υπαλλήλους, που σε κάποια μορφή έχουμε συναντήσει, με την ειρωνεία απέναντι στα εμπορικά είδη, σε όσους δεν αποτελούν μέρος των ειδικών ομάδων των γνωστών, ειδικά για την ροκ και την τζαζ, αυτό αποτελεί  γνώρισμα στα μαγαζιά των μεταχειρισμένων. Ένα βιβλίο σταθμός για την μουσική λογοτεχνία . Το "Η Τζούλιετ γυμνή"του Χόρνμπι του 2009, είχε επηρεαστεί  επίσης, άμεσα από την μουσική και περιγράφει εντυπωσιακά, την κατάρριψη του μύθου του απομακρυσμένου ειδώλου καλλιτέχνη, μέσα από τα μάτια ενός οπαδού του, που ανακαλύπτει την ύπαρξη κάποιων ντέμο του αγαπημένου του καλλιτέχνη. Η αλήθεια είναι οτι ο Χόρνμπι, είναι ίσως ο πιο κοντινός στην ροκ γενιά συγγραφέας μαζί με τον Τζόναθαν Κόου . Ο έτερος Βρετανός στο "Η λέσχη των τιποτένιων", έχει μια πολύ ωραία ιστορία χτισμένη πάνω στα χνάρια του πανκ και νιου γουέηβ κινήματος στη Μ. Βρετανία, με την μουσική να παίζει σημαντικό ρόλο στο υπόβαθρο του βιβλίου. Αντίστοιχα στοιχεία θα δούμε και σε άλλα βιβλία του, οχι όμως, σε τόσο έντονο βαθμό. Δεν είναι τυχαίο οτι τόσο ο Χόρνμπι, όπως και ο Κόου είναι Βρετανοί παιδιά των 80ς.

Το "Κριστίν" του Stephen King αποτελεί μια παλιότερη αλλά πολύ επιτυχημένη αναφορά στα χρυσά χρόνια των 50ς, και πως ένα αμάξι και η μουσική μετατρέπουν ένα δειλό νεαρό σε “μάγκα”. Όλα αυτά, μέχρι που η μουισκή που βγάζει το ράδιο της παλαιάς κούκλας-,αμαξιού που ακούει στο ονομα” Κριστίν” θα γίνει ο πομπός μηνυμάτων κινδύνου,αφού ζηλεύει κάθε άνθρωπο που θα επιβουλευθεί ή θα αγαπήσει και θα διεκδικήσει τον οδηγό της. Ένα βιβλίο γεμάτο ροκ ν ρολ μουσική των 50ς κι 60ς , που κινηματογραφικά θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα με τον Κάρπεντερ. Ενδιαφέρον είναι οτι ο ίδιος ο Κινγκ είναι ρυθμικός κιθαρίστας σε ένα σχήμα απο συγγραφείς με τίτλο Rock Bottom Remainders που περιοδεύει μια φορά το χρόνο μαζεύοντας χρήματα για ενίσχυση κοινοφελών σκοπών.

Ο Ιαν Ράνκιν έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο ‘the lie factory’, εμπνευσμένο απο την μουσική του μεγάλου Rory Gallagher που κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του μουσικού, σαν πακέτο βιβλίου, μουσικής, με τίτλο Kickback City. Το πακέτο περιείχε ένα τριπλό cd με επιλογές τραγουδιών του Gallagher που θα ταίριαζαν στην ανάγνωση του βιβλίου. Ο ίδιος ο μουσικός ήταν φανατικός της αστυνομικής λογοτεχνάις.

Στην Ελλάδα, το "Για μια χούφτα βινύλια" της Χίλντας Παπαδημητρίου, αποτελεί μια αστυνομική ιστορία, βασισμένη στην μουσικοφιλία, πράγμα λογικό αφού ο πατέρας της συγγραφέως είχε δισκάδικο.

 

Κάντε την Παγκόσμια ημέρα βιβλίου, μια συνεχιζόμενη γιορτή, καθ όλο το χρόνο.Το βιβλίο είναι ο μόνος φίλος, που δεν θα σας εγκαταλείψει ποτέ, θα σας δώσει τα πάντα και θα ζητήσει ελάχιστα.Δυστυχώς ή ευτυχώς θα είναι και μια από τις πιο απτές αναμήσεις σας από τους ανθρωπους σας όταν φύγουν από κοντά σας.Για εμένα "Τα διηγήματα" του Τσέχωφ και η Πακγόμισ ανθολογία λογοτεχνίας" είναι τα δύο πιο ξεχωριστά βιβλία από όσα μου άφηε ο πατέραςμου συνδεδεμένα με ιστορίες προσωπικές, φιλαναγνωσίας  και βιβλιοφιλίας. Παραθέτω τη μία